Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił M. T. radcę prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 czerwca 2014 r., nr [...]. Na podstawie wydanego orzeczenia, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona radca prawny M. O., wykonująca zawód w Kancelarii "[...]" w [...].
Pismem procesowym z dnia 28 lutego 2015 r., pełnomocnik przystąpił do sprawy oraz wniósł m.in. zarzuty do zaskarżonej decyzji. Wniósł także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone, ani w części, ani w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. oddalił skargę, a na skutek wniesionej w dniu 6 lipca 2017 r. skargi kasacyjnej, Sąd II instancji uchylił w dniu 28 czerwca 2017 r. zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik był obecny na rozprawie przed Sądem II instancji (por. k-108 akt sądowych). Zarówno na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, jak również w skardze kasacyjnej i przed Sądem II instancji, pełnomocnik ponowił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte w całości.
Dodatkowo, w piśmie z dnia 4 lipca 2017 r. pełnomocnik oprócz przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przed Sądem I i II instancji wniósł także o zwrot wydatków z tytułu dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Do akt sprawy dołączył bilety kolejowe z dnia 28 czerwca 2017 r. na trasie Opole – Warszawa i Warszawa – Opole, po 122,40 zł za każdy (łączna wysokość: 244,80 zł).
Na skutek zarządzenia z dnia 29 sierpnia 2017 r. sprawa ze skargi o sygn. akt II SA/Op 594/14 obecnie toczy się pod sygn. akt II SA/Op 434/17.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) i od tego dnia utraciło moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805). Na mocy § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Analogiczny przepis przejściowy zawierało ww., a obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 1 listopada 2016 r., rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., które w § 22 stanowiło, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia w sprawie za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji, a następnie za sporządzenie, wniesienie w dniu 6 lipca 2015 r. i udział na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, należało rozpoznać na zasadach wynikających z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), pomimo że w trakcie trwania niniejszego procesu obowiązywały kolejno wyżej opisane rozporządzenia.
Stosownie zatem do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie niż wymieniona w pkt 1 lit "a" i "b" - 240 zł. Wynagrodzenie radcy prawnego za udział w niniejszym postępowaniu sądowym w I instancji wynosi zatem 240 zł i należy je podwyższyć o stawkę podatku VAT. Stosownie bowiem do § 2 ust. 3 przywołanego rozporządzenia, w sprawach w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, czyli o 23%.
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało natomiast, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, przyznać wynagrodzenie w wysokości odpowiadającej 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, czyli w kwocie 180 zł + stawka VAT (41,40 zł). Za podjęte przez pełnomocnika czynności przysługuje zatem wynagrodzenie w łącznej wysokości 516,60 zł, w tym VAT – 96,60 zł.
Ponadto, referendarz uznał również jako "niezbędne, udokumentowane wydatki" koszty przejazdu pełnomocnika pociągiem z Opola do Warszawy i z powrotem, celem stawienia się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Poniesione wydatki zostały udokumentowane dwoma biletami kolejowymi na wyżej wskazanej trasie. Wyniosły one łącznie: 244, 80 zł.
W związku z powyższym, wobec poprawnego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, zawierającego stosownie oświadczenie pełnomocnika, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części, referendarz działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł o przyznaniu wynagrodzenia w wysokości, podanej jak w sentencji.