Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 lipca 2010 r. E. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy O. z [...], nr [...], orzekającą o wymeldowaniu jej z pobytu stałego pod adresem P. nr [...]. W złożonej skardze obok zarzutów dotyczących decyzji skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wraz z trójką małoletnich dzieci opuściła miejsce stałego zameldowania z obawy przed byłym mężem, który znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. Zdaniem skarżącej wykonanie decyzji pozbawi ją prawa do świadczeń rodzinnych wypłacanych przez Gminę O. Zatem będzie miało bezpośredni wpływ na dobro małoletnich dzieci i pozbawi ją praw obywatelskich, w tym możliwość zatrudnienia, i ograniczy dostęp do opieki lekarskiej, pod którą pozostaje obecnie ze względu na stan zdrowia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie natomiast do art. 61 § 3 P.p.s.a po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższej regulacji wynika zatem, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy. Jest bowiem wyjątkiem od zasady zawartej w art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, opubl. Baza Orzeczeń NSA).
Na początku podkreślenia wymaga też i to, że zaskarżony akt – co do zasady – nadaje się do wykonania. Nie ma więc podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku tylko z tej przyczyny, że dotyczy od decyzji, która nie podlega wykonywaniu ze swej istoty. Ponadto należy stwierdzić, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Opolskiego z dnia [...], Nr [...] mocą, której utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy O., w przedmiocie wymeldowania E. M. z miejsca pobytu stałego pod adresem P. nr [...].
W ocenie Sądu z uwagi na charakter rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wojewody Opolskiego z dnia [...], należy stwierdzić, iż brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, niewątpliwie może narazić skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Brak zameldowania na pobyt stały stanowi okoliczność mogącą negatywnie wpłynąć na możliwość normalnego funkcjonowania skarżącej i jej dzieci.
Zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w sytuacji, gdy brak stałego zameldowania utrudni prawo skarżącej i jej dzieci do korzystania z opieki zdrowotnej, usług bankowych czy zatrudnienia. Zastrzec jednak należy, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej ani ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) (Dz. U. 2008, Nr 164, poz. 1027 ze zm.), ani ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. 2009, Nr 175, poz. 1362 ze zm.) nie uzależniają przyznania skarżącej uprawnienia do opieki medycznej ani otrzymania pomocy społecznej od posiadania stałego zameldowania. Ze świadczeń tych mogą przecież korzystać nawet osoby bezdomne, i obie ustawy realizują te konstytucyjne prawa. Niemniej jeśli istnieje jakiekolwiek zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody stronie i jej dzieciom w powołanych wyżej przejawach funkcjonowania obywatela i rodziny, należało zdaniem Sądu uwzględnić wniosek skarżącej i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
Rozstrzygnięcie to wzmacnia także i ta okoliczność, ze posiadanie lub brak zameldowania w danej nieruchomości lokalowej nie tworzy, ani nie pozbawia prawa własności (współwłasności), które jako prawo majątkowe podlega rozliczeniu w zupełnie innym postępowaniu cywilnym lub w drodze umowy notarialnej podziału majątku dorobkowego.
Mając powyższe na uwadze wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należało za uzasadniony. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. Sąd postanowił, jak w sentencji.