Uzasadnienie
Z. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 30 lipca 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia 26 maja 2015 r., nr [...], nakazującą opróżnienie lokalu mieszkalnego w [...] przy ul. [...]. Jednocześnie skarżący, nie będąc wzywany w tym przedmiocie, wpłacił w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 200 złotych, wskazując, że jest to kwota na poczet wpisu od wniesionej skargi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił skargę w całości i wydał decyzję z dnia 8 października 2015 r., nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, umorzył postępowanie oraz stwierdził, że dotychczasowe działanie organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że zgodził się z zarzutami i twierdzeniami strony dotyczącymi naruszenia w sprawie zasad postępowania administracyjnego, przepisów o właściwości organów dysponujących lokalem oraz pomięciem udziału w sprawie wszystkich jej stron. W związku z tym, Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym.
Na wezwanie tut. Sądu pełnomocnik organu wyjaśnił - w piśmie z dnia 16 listopada 2015 r. - że decyzję z dnia 8 października 2015 r. doręczono skarżącemu, a ten ww. decyzji nie zaskarżył.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
W myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., do wszczęcia postępowania na skutek wniesienia skargi, a zarazem do przeprowadzenia przez Sąd kontroli zaskarżonego aktu, dochodzi z dniem doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Z tym momentem organ administracyjny staje się stroną tego postępowania i ma obowiązek udzielenia odpowiedzi na skargę oraz przesłania do sądu skargi i akt sprawy.
Ponadto, z dniem doręczenia skargi organowi powstaje jego uprawnienie do dokonania autokontroli zaskarżonego działania lub bezczynności. Instytucja autokontroli stanowi jedyną na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, dopuszczoną przez prawo, możliwość podjęcia przez organ władczego rozstrzygnięcia w sprawie, w której wniesiono skargę do sądu. Organ może dokonać tego, na zasadzie art. 54 § 3 P.p.s.a., który stanowi samoistną podstawę prawną do przeprowadzenia autokontroli przez organ administracji. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 P.p.s.a., organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Powyższy przepis umożliwia organowi administracji ponowną weryfikację swojego działania, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. W niniejszej sprawie, stosując tryb autokontrolny, organ odwoławczy uwzględnił w całości skargę strony, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na ten akt nie wniesiono skargi, zatem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Powyższe oznacza, że postępowanie sądowoadminstracyjne w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie staje się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 § 1 art. 161 P.p.s.a. (przypadki, które nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie).
W świetle powyższego postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie objętej skargą Z. K., jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć, na podstawie wskazanego art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Natomiast zgodnie z treścią art. 201 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., zatem orzeczono, jak w punkcie drugim niniejszego postanowienia.