Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu wniosku A.B. o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r. ustanowił dla skarżącego radcę prawnego, którego miała wyznaczyć Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu. W wykonaniu tego postanowienia pismem z dnia 14 lipca 2010 r. OIRP w Opolu zawiadomiła tut. Sąd, iż w niniejszej sprawie wyznaczyła radcę prawnego z urzędu w osobie M.B., wykonującego zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w C. Radca prawny M.B. prowadził sprawę przed sądem I instancji, a stawiając się na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i przedłożył ich spis. W spisie tym (k. 145 i 146 akt) wniósł o wynagrodzenie w kwocie 360 zł, powołując się na § 14 pkt 2 ppkt 1 lit c w związku z § 15 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem oraz kwotę 309,91 zł tytułem dwukrotnych przejazdów na trasie C. – Opole – C., wskazując jako podstawę § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania dla celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271), według, którego koszt przejechania 1 km dla samochodu powyżej 900 cm3 pojemności silnika wynosi 0,8358 uwzględniając liczbę przejechanych w obie strony kilometrów na trasie z C. do Opola (185,4 km), łączny koszt dojazdów 309,91 zł.
Wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. tut. Sąd oddalił skargę A.B., a w dniu 10 grudnia 2010 r. został doręczony pełnomocnikowi, na jego wniosek wyrok wraz z uzasadnieniem na piśmie.
Wyznaczony z urzędu radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 zez m.), zwanej dalej P.p.s.a. Do czynności, o których mowa w tym przepisie należy także udział w rozprawie przed sądem I instancji.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, ani skarga na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Referendarz sądowy przyznając koszty uznał, że brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia w stawce maksymalnej o jaką zwrócił się pełnomocnik, wynoszącej netto 360 zł i oddalił wniosek w zakresie różnicy pomiędzy wynagrodzeniem przyznanym w kwocie 369 zł zawierającym podatek od towarów i usług 69 zł, a żądanym. Referendarz uznał, że rodzaj i stopień zawiłości sprawy uzasadnia przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w stawce minimalnej. Jednak z kolei nakład pracy radcy prawnego, który przyjechał w celu zapoznania się z aktami sprawy, a także wziął udział w rozprawie, uzasadnia przyznanie mu wynagrodzenia w stawce wyższej niż minimalna i podwyższył je do kwoty netto 300 zł. W tym miejscu należy zauważyć, że kwota o jaką wniósł radca prawny z urzędu, jest zwykle przyznawana, jeśli pełnomocnik dokonuje dodatkowych czynności procesowych, jak sporządzenie skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a tych pełnomocnik w sprawie nie sporządzał.
Zgodnie z § 2 ust. 3 Rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w brzemieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym to rozporządzenie, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, która obecnie wynosi 23 %. Wynagrodzenie podwyższono zatem o kwotę 69 zł (słownie: sześćdziesiąt dziewięć złotych).
Referendarz sądowy nie przyznał w tej sprawie radcy prawnemu zwrotu niezbędnych wydatków, z tytułu dojazdów z C. do Opola i z powrotem i wniosek w tym zakresie oddalił, ponieważ koszty te zostały mu już przyznane w sprawie II SA/Op 459/09, ale nie w kwocie przedstawionej przez niego w spisie wydatków, a w kwocie 80 zł. Powodem takiego rozstrzygnięcia jest fakt, że pełnomocnik przyjeżdżał w dniu 30 września 2010 r. w celu przejrzenia akt sprawy, co dokumentuje zapisek urzędowy z tego dnia (k.123 akt), a w dniu 16 listopada 2010 r. na rozprawę co potwierdza jej protokół (k.147 akt) i jednocześnie w dniach tych przyjeżdżał w celu przejrzenia akt i na rozprawę do drugiej sprawy o sygn. akt II SA/Op 459/09 ze skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie.
W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.