Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję (Wojewody Śląskiego z dnia 18 listopada 2010 r., nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Sosnowca, której jako datę wydania wskazano dzień 22 września 2010 r., a numer jako [...] – punkt pierwszy wyroku.
W punkcie 3 wyroku zasądzono od Wojewody Śląskiego na rzecz K. A. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, natomiast w punkcie 4 wyroku zasądzono od Wojewody Śląskiego na rzecz M. i W. O. solidarnie kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Odpis sentencji wskazanego wyżej wyroku wraz z uzasadnieniem został z urzędu doręczony skarżącym dnia 4 stycznia 2012 r.
Pismem z dnia 6 lutego 2012 r. M. O. oraz W. O. wnieśli o sprostowanie zapadłego w sprawie wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. Podnieśli, że przedmiotowy wyrok obarczony jest błędem pisarskim w zakresie wskazania daty i numeru decyzji organu pierwszej instancji. Nadto wywodzili, iż istnieją podstawy do sprostowania orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zarzucając, że zasądzona od organu na ich rzecz kwota z tytułu zwrotu kosztów postępowania winna wynosić 200 zł, a nie jak określono w punkcie 4 wyroku – 500 zł, bowiem pierwotne wpisy w sprawie zostały skorygowane. Jednocześnie wyjaśnili, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. zwrócił stronom kwotę 300 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O możliwości zaś złożenia wniosku w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki stanowi art. 159 powyższej ustawy wskazując wprost, iż wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
W orzecznictwie aktualny jest pogląd, iż "sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania (por. wyrok SN z 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16), oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty.
W rozpoznawanej sprawie wskazane na wstępie omyłki w zakresie daty dziennej uchylonej decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca oraz numer tej decyzji, poprzedzającej zaskarżoną decyzję, mają charakter oczywisty i wystąpiły wbrew zamierzeniom Sądu, ich zaś sprostowanie nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 159 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o sprostowaniu wyroku jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Wskazany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 grudnia 2011 r. w punkcie trzecim i czwartym zawiera orzeczenie o kosztach, które zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przysługują skarżącym od organu, który wydał zaskarżony akt.
Sposób sformułowania wniosku z dnia 6 lutego 2012 r. tak w tytule jaki i uzasadnieniu wskazuje, że strona domaga się także sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie kosztów postępowania w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. Powtórzyć przyjdzie, że rektyfikację wyroku jaką przewidziano w tym przepisie możliwa jest w przypadku gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania.
Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów sądowych jest zamieszczone w sentencji wyroku. Stąd sprostowanie orzeczenia o kosztach j nie może być zakwestionowane w trybie art. 156 P.p.s.a.
Postanowienie w sprawie kosztów sądowych zamieszczone w wyroku Sądu strona może zaskarżyć w drodze zażalenia na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a. Zgodnie z treścią wspomnianego przepisu zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Zatem strona niezgadzająca się z rozstrzygnięciem w sprawie kosztów sądowych może je zaskarżyć w zażaleniu wniesionym w trybie i na zasadach przewidzianych dla postępowania zażaleniowego określonych w P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wskazywana przez wnioskodawcę w uzasadnieniu wniosku "omyłka" nie mogła zostać zaklasyfikowana do którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób sugerowany we wniosku, tj. przez wpisanie w miejsce 500 zł, kwoty 200 zł stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie a zmierzające do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
Z powyższych przyczyn wniosek w wyżej wskazanym zakresie skarżących nie mógł zostać uwzględniony i dlatego na podstawie art. 156 § i § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.