Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Instytucja sprostowania służy wyeliminowaniu z obiegu prawnego wadliwych orzeczeń, a tym samym zagwarantowaniu pewności obrotu prawnego. Przedmiotem sprostowania orzeczenia mogą być w związku z tym takie nieprawidłowości, które mają oczywisty charakter. W żadnej natomiast mierze sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Jak stanowi przepis art. 156 § 1 P.p.s.a., sprostowaniu podlegać mogą jedynie zawarte w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość wadliwości może jednak wynikać tak z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Regulacja ta, z mocy art. 166 P.p.s.a., odnosi się do postanowień.
W postanowieniu tut. Sądu z dnia 20 października 2008 r. oczywista omyłka nastąpiła na skutek błędnego wskazania w sentencji składu Sądu. Z zarządzenia wstępnego przewodniczącego wydziału II, z dnia 11 września 2008 r. wynika, że jako sędziego sprawozdawcę w przedmiotowej sprawie wyznaczono Sędziego NSA Romana Ciąglewicza. Jednocześnie z zarządzenia o wyznaczeniu na dzień 20 października 2008 r. posiedzenia niejawnego wynika, iż funkcję przewodniczącego składu orzekającego, który w dniu 20 października 2008 r. wydał postanowienie o odrzuceniu skargi, sprawował sędzia NSA Roman Ciąglewicz, a nie jak błędnie wskazano sędzia WSA Elżbieta Kmiecik.
Wobec oczywistości zaistniałej omyłki, nieprawidłowe oznaczenie składu Sądu przed którym odbyło się posiedzenie i który wydał w niniejszej sprawie postanowienie, uznać należało za błąd podlegający wyeliminowaniu w drodze sprostowania (por. wyrok SN z dnia 4 kwietnia 2000 r., sygn. akt I PKN 476/1999, OSNP 2001/16/515).
Stosownie do tego na mocy art. 166 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.