Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez M. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" z siedzibą w [...], reprezentowanego przez adwokata W. F., była decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 21 lipca 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 28 marca 2014 r., nr [...], nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 5000,00 zł, w związku z dokonaniem przez jego pracownika S. K. naruszenia przepisów polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, czyli przepisów art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2013.1414 z późn. zm., zwana dalej u.t.d.) oraz art. 13 i art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWD) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.).
Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
W dniu 5 maja 2014 r. w nocy pomiędzy godz. 2:40, a 3:40 funkcjonariusze Izby Celnej w Opolu dokonali na trasie [...] w miejscowości [...], kontroli samochodu ciężarowego marki DAF o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki KRONE, numer rejestracyjny [...], o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej 57600 kilogramów. Zatrzymany do kontroli pojazd prowadził kierowca S. K. W czasie kontroli drogowej stwierdzono ingerencję w urządzenie rejestrujące, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe tj. magnes na czujniku tachografu - impulsatorze znajdującym się na obudowie skrzyni biegów powodującym nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Z dokonanych czynności sporządzono protokół kontroli numer [...], w którym stwierdzono naruszenie art. 92a u.t.d. oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Osoba kontrolowana nie wniosła do protokołu żadnych uwag. Protokół został podpisany przez kontrolowanego.
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu zawiadomił M. S. o wszczęciu postępowania i wezwał do złożenia wyjaśnień w sprawie, z którego to prawa strona nie skorzystała.
Po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu wydał w dniu 28 marca 2014r., decyzję nr [...], na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6, art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz art. 13 i art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWD) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.), na mocy której nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 5000,00 złotych w związku z dokonaniem naruszeń polegających na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2014 r.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. skarżący odwołał się od powyższej decyzji i wnosząc o jej uchylenie, zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 nr 267 z późn. zm., dalej zwana K.p.a.) polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów, a w konsekwencji nietrafnego przyjęcia, iż okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy miał wpływ na powstanie naruszenia, którego dopuścił się kierowca, S. K. Skarżący stwierdził, że właściwie organizuje pracę, a za zaistniałe naruszenie winę ponosił kierowca, wobec czego organ powinien ustalić czy w sprawie zachodzą przesłanki zastosowania art. 92b u.t.d., zwalniające spod odpowiedzialności przedsiębiorcę, a przede wszystkim przesłanki zawarte w art. 92c ust. 1 u.t.d. mówiące, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Pełnomocnik skarżącego wniósł także o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka S. K., M. S., oraz w charakterze strony M. S. Na wezwanie Dyrektora Izby Celnej w Opolu pełnomocnik skarżącego uzupełnił w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2014r. wniosek dowodowy podając pytania i okoliczności na jakie zeznawać mają wnioskowane osoby.
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu wyznaczył M. S. siedmiodniowy termin na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy nie przesłuchał wnioskowanych świadków i strony, za to włączył do akt postępowania pismo z dnia 4 czerwca 2014r., nr [...], zawierające wykaz popełnionych wykroczeń przez kierowców firmy M. S. w latach 2012 - 2014.
Decyzją z dnia 21 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia 28 marca 2014 r.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykreskówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdów, aktywności kierowcy i przebytej drogi jest naruszeniem przepisów prawa wynikających z treści art. 3,13 i 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz regulacjami zawartymi w Rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) (Dz. U. UE. L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r.) w szczególności art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia.
Organ drugiej instancji wyjaśnił, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest taka organizacja działalności, aby pracownik mógł wywiązać się z nałożonych na niego przepisami prawa obowiązków. Pracodawca zobowiązany jest zapewnić prawidłową organizację pracy, sprawny, pełny i skuteczny nadzór nad zatrudnionymi pracownikami, czuwając aby wykonywali powierzone im obowiązki w sposób zgodny z prawem.
Organ podniósł, że w sprawie nie ma zastosowania art. 92 b u.t.d, gdyż dotyczy on tylko nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, czyli deliktów administracyjnych objętych lp. 5 załącznika nr. 3 do u.t.d. Niezależnie od tego organ rozważał zastosowanie art. 92 c ust. 1 u.t.d., lecz uznał, że nie występują jednocześnie 2 przesłanki: brak wpływu przedsiębiorcy transportowego na naruszenie i wystąpienie szczególnych okoliczności.
Organ podkreślił również, że przesłanki określone w przepisie art. 92c należą do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Dodał, że okoliczności objęte hipotezą art. 92c, zobowiązany jest udowodnić przedsiębiorca. Organ uznał, że przytoczone w sprawie okoliczności przez skarżącego, nie są ani nadzwyczajnymi, ani nieoczekiwanymi, mogącymi wyłączyć tę odpowiedzialność. Z kolei sugerowane we wniosku skarżącego pytania do świadków jak i jego samego, nie dotyczą okoliczności nadzwyczajnych lub nieprzewidzianych.
Skargę sądowoadministracyjną od tej decyzji wniósł pełnomocnik skarżącego, żądając jej uchylenia i zasądzenia kosztów.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez nałożenie na skarżącego kary administracyjnej, pomimo że okoliczności sprawy i przedłożone przez skarżącego dowody wskazywały, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa, a które nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, tzn. pomimo prawidłowego zorganizowania przewozu, umożliwiającego S. K. wykonanie zlecenia transportowego z poszanowaniem norm regulujących czas pracy, a także ustanowienia przez skarżącego wyraźnego zakazu stosowania urządzeń niedozwolonych zakłócających pracę tachografu pod groźbą surowych kar dyscyplinarnych oraz bieżącego monitorowania norm czasu pracy przez skarżącego i braku wcześniejszych naruszeń, kierowca S. K. dokonał samowolnie ingerencji w działanie urządzenia rejestrującego wyłącznie celem przyspieszenia powrotu do miejsca zamieszkania;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 i 2 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie zawartego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji żądania strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków: kierowcy S. K., osoby odpowiedzialnej za planowanie czasu pracy kierowców – M. S. oraz skarżącego M. S. - na okoliczność m.in., czy ingerowanie przez kierowcę w działanie tachografu miało miejsce za wiedzą i przyzwoleniem skarżącego, czy też wbrew jej wyraźnemu zakazowi, a także na okoliczność, czy kierowca miał możliwość terminowego wykonania zlecenia transportowego wykonywanego w dniu 5 lutego 2014 r., bez naruszania obowiązujących norm czasu pracy, a zatem niewątpliwie celem wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, a to z punktu widzenia zasadności zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci pisma z dnia 6 lutego 2014 r. o wymierzeniu kary nagany S. K., za naruszenie popełnione w dniu 5 lutego 2014 r., stwierdzone protokołem kontroli nr [...].
W uzasadnieniu skargi wskazał, że przedsiębiorca stosuje w przedsiębiorstwie odpowiednie, skuteczne procedury mające na celu przeciwdziałanie praktykom, które prowadziłyby do naruszania przepisów prawa, w tym polegających na wykonywaniu przewozu z podłączonym urządzeniem dodatkowym zakłócającym pracę tachografu. Zaznaczył, że w związku z nieuwzględnieniem zawartego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków: kierowcy S. K., osoby odpowiedzialnej za planowanie czasu pracy kierowców – M. S. oraz strony M. S. organ naruszył przepisy art. 78 § 1 i 2 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że zwolnienie od odpowiedzialności przedsiębiorcy na zasadzie art. 92b albo art. 92c u.t.d., jest wyłączone z powodu nie ziszczenia się przesłanek. Organ ponadto podkreślił, że regularny i rażący charakter naruszeń popełnionych przez kierowców firmy A M. S., są dowodem na niewłaściwe egzekwowanie prawidłowej organizacji pracy przez przedsiębiorcę. Wreszcie organ podniósł, że dowody z przesłuchania świadków i strony miały wyjaśnić okoliczności, które były już wystarczająco udowodnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej w skrócie P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd w wyniku wniesienia skargi była legalność decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 21 lipca 2014 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 28 marca 2014 r.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy stanowił przepis art. 92a ust. 1 i ust. 6 i art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz pkt 6.2.1. załącznika nr 3 do tej ustawy, a ponadto art. 13 i art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 185 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Z kolei wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy, którego pkt 6.2.1. stanowi, że za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykreskówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi wysokość kary pieniężnej wynosi 5 000 złotych.
Wyłączenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jest uregulowana w art. 92b u.t.d.. Nie nakłada się kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz, który zapewnił:
- 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:
- a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,
- b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,
- c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);
- 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Z kolei za naruszenie przepisów, o których mowa w art. 92b ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń (art. 92b ust. 2 u.t.g.)
Niezależnie od tej regulacji zgodnie z art. 92c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
- 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
- 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
- 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Ciężar wykazania zaistnienia zdarzeń lub okoliczności, które mogą być podstawą zastosowania art. 92 b ust. 1 lub 92 c ust. 1 u.t.d. obciąża przedsiębiorcę transportowego. Powinien przedstawić odpowiednie dowody dla wykazania, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którymi prawo wiąże naruszenie przepisów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie II SA/Gl 1982/13, wyrok WSA w Opolu z dnia 15 kwietnia 2014 r., w sprawie II SA/Op 66/14, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, wszystkie opubl. w CBOSA na stronach internetowych NSA).
Oczywiście nie oznacza to, że dokonując ustaleń w tym względzie organy orzekające zwolnione są w ogóle z obowiązku stosowania ogólnych przepisów K.p.a. zobowiązujących do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i właściwego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 77§1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków S. K. i M. S., a w charakterze strony M. S. na okoliczność ustalenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w przepisach art. 92b ust.1 oraz art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d.
Zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania z § 1, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2).
Zdaniem Sądu organy w niniejszej sprawie naruszyły obowiązek przeprowadzenia dowodu zmierzającego do wykazania przesłanek zwalniających z odpowiedzialności. Nawet jeśli w sprawie nie może być zastosowany przepis art. 92 b ust. 1 u.t.d., to rozważania wymagały przesłanki z art. 92 c ust. 1 u.t.d. Nie przeprowadzając wnioskowanych dowodów ze świadków i strony, organy pozbawiły sprawę możliwości przyjęcia, że ustaliły wszystkie istotne okoliczności faktyczne a materiał dowodowy zebrały wyczerpująco i następnie rozpatrzyły go rzetelnie i wszechstronnie. Przepis art. 80 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy swoją ocenę oparły wyłącznie na protokole z przeprowadzonej kontroli.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że strona jest równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów. Prawo to wynika z art. 78 k.p.a. z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciążący na organie prowadzącym postępowanie administracyjne.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażającym pogląd, że w związku z tym, iż nie ma ustawowej definicji "okoliczności istotnej w sprawie", ani nie jest możliwe sformułowanie uniwersalnej, zawsze poprawnej definicji tego określenia, organ jest zobowiązany zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu, w tym powinien ustosunkowywać się do wniosków dowodowych strony. Zwłaszcza, jeżeli te wnioski zmierzają do wykazania przesłanek zwalniających od odpowiedzialności, co do których inicjatywa dowodowa należy do strony. Trudno bowiem przyjąć, że organ miałby tych przesłanek "poszukiwać" bez odpowiedniej aktywności strony.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy – zdaniem Sądu – uznać, iż wydając sporne decyzje organy dopuściły się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy – naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8, art. 10, art. 10, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Na tle tych ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego ustalenia faktyczne poczynione przez organ były niepełne, a wydane na ich podstawie decyzje, należało uchylić.
W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie jest skomplikowany. W czasie kontroli drogowej stwierdzono ingerencję w urządzenie rejestrujące, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe tj. magnes na czujniku tachografu - impulsatorze znajdującym się na obudowie skrzyni biegów powodującym nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Do ingerencji przyznał się kierowca pojazdu, a przedsiębiorca ukarał go karą porządkową.
W związku z powyższym w ocenie Sądu organy muszą wykazać, po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, w szczególności dlaczego art. 92 c nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.
Nie było żadnych podstaw proceduralnych do pominięcia inicjatywy dowodowej strony. Zachowanie innych kierowców skarżącego w latach 2012-2014, przy wykonywaniu transportu drogowego i wymierzane licznie kary pieniężne nie mają żadnego znaczenia dla rozpatrywanego przypadku. Każde naruszenie przepisów u.t.d. rozpatrywane jest odrębnie w osobnym postępowaniu. Jego wynik nie wpływa na złagodzenie lub zaostrzenie odpowiedzialności w innej sprawie. Kara administracyjna wymierzona na podstawie u.t.d nie jest orzeczeniem karnym w postępowaniu karnym, w którym mają znaczenie okoliczności łagodzące lub obciążające.
W wyroku z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, opubl. OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83 Sąd Najwyższy podkreślił, że: "jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.)".
Przy czym z zasadą prawdy obiektywnej ściśle wiąże się zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, która określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności.
W ocenie Sądu, naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co w konsekwencji stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 P.p.s.a. a o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono zgodnie z treścią art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę, organy prowadzące postępowanie winny przeprowadzić wnioskowane dowody, tak żeby wyjaśnić wszystkie istotne dla końcowego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, w sposób wykluczający jakiekolwiek wątpliwości co do faktów, a w konsekwencji co do ich prawnej oceny.