Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 września 2012 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, N. J., wniósł skargę na postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 13 marca 2012 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku, o zwrot części kwoty uiszczonej z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] nr rej. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Stosownie do art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 144 oraz art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), od postanowienia wydanego w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie nr [...], wydane w dniu 13 marca 2012 r., przez Wicestarostę Oleskiego, działającego z upoważnienia Starosty Oleskiego, mocą którego organ ten odmówił wszczęcia postępowania z wniosku N. J., o zwrot części kwoty uiszczonej z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] nr rej. [...].
Nie budzi wątpliwości, że wspomniane rozstrzygnięcie wydane zostało w pierwszej instancji a tym samym, w myśl art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 144 oraz art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie przysługiwało prawo do wniesienia od tego postanowienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, od której art. 52 § 1 P.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi i dlatego skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.