Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej 5 września 2011 r. przez A. N. była decyzja Wojewody Opolskiego z 18 sierpnia 2011 r., Nr [...], mocą której uchylono decyzję Starosty Opolskiego z 1 lipca 2011 r., nr [...] odmawiającą zgody na wejście przez inwestora W. P. na teren nieruchomości skarżącej, położonej w [...], działka nr [...], celem wykonania prac budowlanych w obiekcie inwestora i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że inwestor zamierza nadbudować budynek mieszkalny w warunkach samowoli budowlanej, gdyż np. konstrukcja dachu wkracza częściowo w jej działkę, na co nigdy nie wyrażała zgody. Podkreśliła, że budynek inwestora znajduje się w granicy z jej działką, dlatego wszelkie odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych powodują naruszenie jej nieruchomości. Zaznaczyła, że W. P. zamierza ocieplić swój budynek kosztem przekroczenia granicy nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentów zawartych w zaskarżonej decyzji. Końcowo organ odwoławczy podniósł, że Starosta Opolski wydał już kolejną decyzję I instancyjną w dniu 2 września 2011 r., która jest przedmiotem kolejnego postępowania odwoławczego.
Na rozprawie Sąd zwrócił uwagę na okoliczność znaną mu urzędowo, iż w dniu 9 stycznia 2012 r. zarządzeniem Przewodniczącego zarejestrowano kolejną skargę A. N., w tym samym co poprzednio przedmiocie, na kolejną decyzję Wojewody Opolskiego datowaną 16 listopada 2011 r. Sprawę tę wpisano do repertorium II SA/Op pod sygnaturą II SA/Op 7/12.
Skarżąca A. N. na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. cofnęła skargę z dnia 5 września 2011 r., domagając się zwrotu uiszczonej opłaty sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd.
To związanie nie jest jednak bezwzględne, gdyż zgodnie z kolejnym zdaniem art. 60 P.p.s.a. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest, zatem taką instytucją procesową, która należy do dyspozytywnych czynności procesowych strony. Nie jest ono ograniczone terminem.
Z powołanego przepisu wynika zatem, że zakres kognicji sądu administracyjnego został w przypadku cofnięcia skargi ograniczony do zbadania dwóch przesłanek. W szczególności, czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Oceniając cofnięcie skargi przez skarżącą A. N. trzeba zważyć, że jest to racjonalna czynność procesowa. Skoro w wyniku wydania przez Wojewodę Opolskiego decyzji z 18 sierpnia 2011 r. Starosta Opolski wydał kolejny akt zaskarżony odwołaniem wniesionym do Wojewody Opolskiego, którego decyzja następnie została zaskarżona do Sądu w sprawie II SA/Op 7/12, to prawem strony jest cofnięcie pierwszej ze skarg. Takie cofnięcie z pewnością nie stanowi obejścia prawa, ani też na gruncie art. 47 Prawa budowlanego nie daje podstaw do stwierdzenia przez Sąd, iż umorzenie postępowania pozostawiłoby w obrocie prawnym akt administracyjny dotknięty nieważnością.
Z tych przyczyn i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. postępowanie należało umorzyć.
Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd postanowił o zwrocie A. N. kwoty 500 zł uiszczonego wpisu, którą to kwotę kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przekaże skarżącej na podany rachunek bankowy po prawomocności niniejszego postanowienia.