Uzasadnienie
W dniu 30 stycznia 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na urzędowym formularzu wniosek K. S. o przyznanie prawa pomocy, poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że na dzień dzisiejszy utrzymuje się z renty rodzinnej w kwocie 600 zł, zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką i jej mężem oraz dwójką ich małoletnich dzieci. Zięć pracuje na umowę o pracę i obecnie zarabia 700 zł, córka nie pracuje, zajmuje się dziećmi w wieku 1,5 roku i 4 miesiące. Skarżący oświadczył, że ma majątek w postaci domu jednorodzinnego o powierzchni 150 m 2, innego majątku nie posiada, miesięcznie ponosi on koszty 700 zł związane z utrzymaniem miejsca zamieszkania.
Działając w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., referendarz sądowy zważył, co następuje:
W przywołanej wyżej ustawie P.p.s.a., przewidziana została instytucja procesowa prawa pomocy, której istota przejawia się w tym, że obejmuje ona zwolnienie strony od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 243 § 1 i 252 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, złożony na urzędowym formularzu, który powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Skarżący, wniósł o przyznanie prawa pomocy polegające na ustanowieniu adwokata z urzędu, czyli stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a., o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Przesłanki jakie powinna spełnić osoba fizyczna ubiegająca się o prawo pomocy w tym zakresie, zostały określone w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., stanowiącym, że przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy przy tym rozumieć, jako zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (patrz. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 424/04, niepublikowane).
Referendarz przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy winien kierować się nie tylko literalną treścią przepisów prawa w tym zakresie, ale też zasadami logiki, posiadaną wiedzą oraz doświadczeniem życiowym. Kierując się więc tym wskazaniami, uznał, że kwota 600 zł jaką dysponuje na życie skarżący w odniesieniu do wysokości przeciętnych wynagrodzeń ustalanych przez pełnomocników z wyboru, nie jest kwotą pozwalającą bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny, ponieść pełne koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Postanowił zatem o przyznaniu mu prawa pomocy w tym zakresie. Refendarz sądowy wziął też pod uwagę, że skarżący nie zamieszkuje sam, a z rodziną córki, jednakże jak oświadczył, dochody tej rodziny są niskie, nie można zatem ocenić, że jest ona w stanie pomóc finansowo skarżącemu.
W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że Sąd - uwzględniając fakt pouczenia skarżącego o treści art. 233 § 1 Kodeksu karnego o odpowiedzialności karnej (rubryka nr 13 urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy) za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy - uznał za wiarygodne wyjaśnienia udzielone przez niego w sprawie i nie wzywał go o dodatkowe dokumenty.
Referendarz stwierdził też, że fakt otrzymywania przez skarżącego renty rodzinnej po zmarłej małżonce potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, jak zaświadczenie z dnia 21 października 2010 r. z KRUS.
W tych okolicznościach sprawy referendarz sądowy działając na zasadzie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.