Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 października 2011 r. S. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z dnia 29 września 2011 r., nr [...], odmawiającą skarżącej przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. W skardze wniesionej za pośrednictwem Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie w nagłówku S. H. wskazała "z pominięciem SKO Opole". Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania rozstrzygnięcia.
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie w odpowiedzi na skargę przestawił przebieg postępowania administracyjnego oraz przyczyny, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Jednocześnie, przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być jedynie akt wydany przez organ wyższego stopnia po rozpoznaniu środka odwoławczego.
Wskazany obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Natomiast tryb administracyjny właściwy do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych oparty jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej K.p.a., która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy. W przypadku zrezygnowania przez stronę z prawa do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w administracyjnym toku instancji, stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., niemożliwe jest poddanie działalności organu administracji kontroli sądowej.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja o odmowie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, jest aktem organu pierwszej instancji. Zgodnie zatem z art. 127 § 1 i 2 K.p.a. służyło stronie od niej odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym - stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) - jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu.
O prawie oraz terminie do wniesienia odwołania skarżąca została prawidłowo pouczona w zaskarżonej decyzji. Pomimo pouczenia nie wniosła jednak odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu od zaskarżonej decyzji, lecz w terminie otwartym do jego wniesienia złożyła do tut. Sądu skargę na decyzję organu pierwszej instancji.
Stosownie zatem do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. uznać trzeba, że przed wniesieniem skargi do tut. Sądu skarżąca nie wyczerpała przewidzianego w ustawie środka zaskarżenia. Z tego też względu wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 P.p.s.a. Za niedopuszczalne uznać natomiast należy wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji, bez uprzedniego wyczerpania administracyjnego trybu zaskarżenia.
W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w sentencji.