Uzasadnienie
Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Opolu, decyzją wymienioną w sentencji postanowienia, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 5 lipca 2018 r., nr [...], oddalającą odwołanie Zakładu A Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w [...] od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego nr [...], przeprowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie: badanie tomografii komputerowej (TK) na obszarze powiatu krapkowickiego, opolskiego, miasta Opola.
Skargą z dnia 3 października 2018 r. wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika adwokat I. M., domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, nadto o rozważenie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1510, z późn. zm.), poprzez naruszenie zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców, a nadto naruszenie przepisów proceduralnych, w tym: art. 80 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 10 § 1 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 9 września 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki, powołując się na udzielone pełnomocnictwo, znajdujące się w aktach sprawy, cofnęła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2018 r. na decyzję Dyrektora Oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Opolu z dnia 14 sierpnia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a sąd jest związany tym cofnięciem. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest w istocie rezygnacją z kontynuowania wszczętego postępowania przed sądem administracyjnym i oznacza odstąpienie przez stronę skarżącą od dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jej praw i interesów.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Natomiast stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Stosownie do powołanego przepisu art. 60 P.p.s.a., dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi, uznać należało, że oświadczenie to wiązało Sąd. Ponadto Sąd nie stwierdził, aby omawiane oświadczenie złożone zostało w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i dlatego - wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za dopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi - postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie w pkt 2 sentencji postanowienia w przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł, uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.