Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 sierpnia 2008 r., działający w imieniu Gminy [...] Burmistrz [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] uchylającą decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], Nr [...], ustalającą M. i H. T. opłatę adiacencką w wysokości 1.296 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w S. oznaczonej jako działka nr A, wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że Burmistrz [...] jako organ I instancji, właściwy do rozstrzygania w przedmiocie ustalania opłaty adiacenckiej, wydał w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej decyzję, co wyłącza możliwość dochodzenia przez Gminę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym Burmistrz [...] nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w postępowaniu sądowoadminsitracyjnym, w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Wedle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. 142, poz. 1591 ze zm.), ustawy mogą nakładać na gminę obowiązek wykonywania zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, a także z zakresu organizacji przygotowań i przeprowadzenia wyborów powszechnych oraz referendów. Burmistrz [...] wydając decyzję w pierwszej instancji nie działa zatem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występuje w stosunkach publiczno - prawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Przepisami tymi w niniejszej sprawie są przepisy art. 145 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Stąd też Burmistrz w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, jest organem I instancji.
Organ I instancji, nawet jeżeli nie zgadza się z decyzją kasacyjną organu wyższego stopnia właściwego do rozpoznania odwołania, nie uzyskuje przymiotu strony postępowania. Organ ten (Burmistrz [...]) nie staje się bowiem stroną nowego postępowania związanego z wydaniem przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 138 K.p.a., jako że postępowanie odwoławcze jest dalszą częścią postępowania administracyjnego wszczętego na żądanie strony lub z urzędu przed organem I instancji, w którym status strony posiadają wyłącznie podmioty wskazane w art. 28 K.p.a. i nast.
W świetle przepisu art. 50 § 1 P.p.s.a., Burmistrz [...] nie jest uprawniony do wniesienia skargi, a zatem nie może być stroną przed sądem administracyjnym.
Podzielić należy także pogląd dominujący w orzecznictwie NSA i doktrynie, iż gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, choćby nawet miała w tym interes prawny w rozumieniu tego przepisu, jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji w określonej sprawie upoważniony jest wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy, a jednocześnie burmistrz miasta nie przestaje być organem właściwym do orzekania w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej zgodnie z generalnie określonymi kompetencjami przyznanymi mu w ogólnych normach kompetencyjnych i przepisami prawa materialnego również wówczas, gdy miasto to wykonuje zadania powiatu, a on sprawuje funkcję starosty (tak: T. Woś: Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, opubl. "Samorząd Terytorialny" z 2004 r., nr 12, s. 79; por. także uchwałę składu pięciu sędziów NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 14/00 (ONSA 2001, nr 1, poz. 17).
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż skarga będąca przedmiotem niniejszego postępowania, została wniesiona przez organ I instancji, który nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tych też względów jest ona niedopuszczalna.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.