Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 17 września 2016 r., J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 stycznia 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii AB, do czasu ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, a także nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 25 października 2016 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres skarżącego i pod tym adresem doręczone do rąk dorosłego domownika – H. C., w dniu 31 października 2016 r., co wynika z adnotacji na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru (k-9 akt sądowych).
W aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego uiszczenie wpisu od skargi, natomiast w dniu 9 listopada 2016 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo skarżącego, nadane za pośrednictwem przesyłki pocztowej w dniu 7 listopada 2016 r. (data stempla na kopercie), w którym J. S. oświadczył, że wycofuje wniesioną skargę. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że rezygnuje z dalszego ubiegania się o wydanie "nowego" prawa jazdy, bowiem minęło już prawie dwa lata jak skarżący złożył podanie i znowu będzie musiał przejść kolejne badania, na które skarżącego nie stać. Uważał, że odnowienie prawa jazdy będzie załatwione szybciej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym wypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Do pism, o których mowa w powołanym przepisie należy również skarga.
Natomiast w myśl art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Podstawę określającą wysokość należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi, stanowi § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), według którego wpis stały wynosi 200 zł.
Zarządzenie z dnia 25 października 2016 r., wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w powyższej wysokości, zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 października 2016 r. – do rąk dorosłego domownika. W zakresie trybu dokonywania doręczeń przez sąd administracyjny zastosowanie znajduje art. 72 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym doręczenie należało uznać za skuteczne. Zgodnie bowiem z przywołanym art. 72 § 1 P.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Konsekwencją przyjętego rozwiązania jest możliwość skutecznego doręczenia korespondencji sądowej, w tym wezwania do uiszczenia wpisu, do rąk dorosłego domownika przebywającego w miejscu zamieszkania strony. Z niniejszego przepisu wynika jednocześnie domniemanie, że przekazanie pisma adresatowi następuje w dniu odbioru pisma przez dorosłego domownika.
Wobec tego, uznać należało, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 31 października 2016 r., a zatem zakreślony siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął bieg dnia 1 listopada 2016 r., a skończył w dniu 7 listopada 2016 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął więc z dniem 7 listopada 2016 r. W zakreślonym terminie, a nawet do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, w związku z czym skarga, jako nieopłacona, podlega odrzuceniu.
Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2016 r. skarżący oświadczył, że cofa wniesioną przez siebie skargę, to powyższa okoliczność nie wpływa na zmianę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Skarżący wcześniej nie usunął braków fiskalnych skargi, a zatem w tej sytuacji Sąd w pierwszej kolejności obowiązany był rozważyć skutki nieuiszczenia wpisu od skargi i zastosowania normy prawnej sankcjonującej ten brak, a nie skutków cofnięcia skargi.
Mając na względzie powyższe, Sąd działając na zasadzie art. 220 § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę jako nieopłaconą, co orzekł jak w sentencji.