Uzasadnienie
B. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 września 2017 r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium, jako naruszającego art. 129 § 2 w związku z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) przez pominięcie, że skarżący w postępowaniu administracyjnym był reprezentowany przez pełnomocnika, zatem decyzja Prezydenta Miasta Opola z dnia 10 kwietnia 2017 r., powinna być doręczona pełnomocnikowi i termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi. W skardze zawarto także wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wszczętego na skutek opisanego postanowienia, uzasadniając to faktem, że po zapoznaniu się z argumentami skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podzieliło stanowisko skarżącego i uwzględniło skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie należało umorzyć.
Stosownie do postanowień art. 54 § 3 P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z kolei z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zwrot normatywny: "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi.
Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna (tak: wyrok NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 378/13, dostępny na stronie internetowej: //http: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu korzystając z przysługujących w tzw. trybie autokontroli kompetencji, postanowieniem z dnia 24 listopada 2017 r., nr [...]:
- 1) uwzględniło w całości i uchyliło w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 września 2017 r., nr [...],
- 2) stwierdziło, że wydanie ww. postanowienia nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Przyjąć zatem należy, że na skutek wydania przez organ postanowienia z dnia 24 listopada 2017 r., uchylone zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe co skutkuje koniecznością jego umorzenia. Wskazać w tym miejscu dodatkowo należy, że stronie skarżącej przysługuje prawo kwestionowania prawidłowości uchylenia postanowienia z dnia 27 września 2017 r., przez zaskarżenie postanowienia uchylającego z dnia 24 listopada 2017 r.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.
Zgodnie natomiast z art. 201 § 1 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu umorzenie postępowania sądoadministracyjnego wobec uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, stanowiące o bezprzedmiotowości postępowania, oznacza, że przegraną stroną procesu jest organ, który w wyniku wniesienia skargi przez stronę usunął stan niezgodny z prawem (tak: wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 23/10, dostępny na stronie internetowej: //http: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec tego, rozstrzygnięcia zawartego w punkcie drugim sentencji dokonano w oparciu o art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).