Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej przez C. Z. (dalej: skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 23 sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 30 października 2015 r., nr [...], wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12000 zł z tytułu urządzania gier na automatach, poza kasynem gry.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:
W dniu 13 lutego 2012 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w Opolu przeprowadzili kontrolę w lokalu A s.c. przy ul. [...] w [...], w obecności pracowników N. U. i K. Z., w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach.
Ustalenia z kontroli zostały utrwalone w protokole nr [...], w którym stwierdzono, że w lokalu znajduje się urządzenie "[...]" o nr [...], na którym N. U. prowadziła grę "Hot 7", następnie przerwała grę, zapisała wyświetlany na ekranie kod oraz wskazywaną kwotę pieniężną w zeszycie. Wyjaśniła kontrolującym, że zeszyt służy do zapisywania wygranych uzyskiwanych przez grających na urządzeniu. W protokole odnotowano, że dostęp do poszczególnych ikon był chroniony hasłem, którego kontrolującym nie ujawniono, stąd nie przeprowadzono gry kontrolnej na urządzeniu. Oprócz tego kontrolujący przesłuchali w charakterze świadka pracowników lokalu – N. U. i K. Z. N. U. zeznała, że od pierwszego dnia jej pracy, tj. 1 stycznia 2012 r. w lokalu znajdowało się kontrolowane urządzenie, na którym prowadziła grę "HOT 7". Oznajmiła, że zgodnie z przyjętą praktyką, obsługa lokalu zapisuje w zeszycie dane podając: datę, kod, kwotę, godzinę i wypłaca wygraną grającemu, tj. kwotę podaną na monitorze po zakończeniu gry.
Pieniądze są wypłacane z kasy znajdującej się za barem. Dokumentując wypłatę z kasy wkłada się kartkę z wypłaconą kwotą. Podała, że opisane czynności wykonywała osobiście kilkakrotnie. Poza tym poinformowała, że zgłaszała awarię urządzania, telefonując pod wskazany numer telefonu. Na zgłoszenie do lokalu przyjeżdżała nieznana jej osoba dokonująca naprawy. Natomiast K. Z. zeznała, że kontrolowane urządzanie zostało wstawione do lokalu jesienią 2011 r. Służy ono do korzystania z internetu, jak również do prowadzenia gier. Wyjaśniła, że celu skorzystania z urządzenia, klienci wkładają banknoty bezpośrednio do urządzania. Podała, że w okazanym jej zeszycie dokonuje się zapisu danych wyświetlanych na monitorze urządzania po zakończeniu, tj. kodu i kwoty polskich złotych gry, a wskazaną kwotę pieniędzy wypłaca się klientowi. Poinformowała, że nie posiada wiedzy do kogo należy urządzenie [...].
W ramach, odrębnego postępowania karnego skarbowego o sygn. akt [...], w toku którego uzyskano opinię R. R. - ustanowionego biegłym przy Sądzie Okręgowym w [...] z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier - z dnia 12 grudnia sierpnia 2012 r. stwierdzającą, że badane podczas kontroli urządzenie umożliwia rozgrywanie gier w celach komercyjnych, a prowadzona na nich gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych).
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r. skierowanym do C. Z. i S. G., prowadzących wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą A s.c. z siedzibą w [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymiaru kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automatach poza kasynem gry na urządzeniu [...] nr inwentarzowy [...]. Jednocześnie włączył do postępowania dokumenty zgromadzone w toku kontroli oraz pozyskaną w ramach postępowania karno-skarbowego opinię z dnia 12 grudnia 2012 r. oraz wyznaczył siedmiodniowy termin na wypowiedzenie w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Następnie decyzją z dnia 30 października 2015 r., nr [...], wymierzył ww. wspólnikom spółki cywilnej pod nazwą A s.c., na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie [...], poza kasynem gry. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona bez stosownego zezwolenia, w miejscu nieposiadającym statusu kasyna gry, urządzała na niezarejestrowanym urządzeniu w celu komercyjnym gry o charakterze losowym.
W odwołaniu od powyższej decyzji C. Z. i S. G., działając za pośrednictwem pełnomocnika adwokata P. P., złożyli jednobrzmiące odwołania od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, tj.:
- 1) art. 6 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji wymierzenie kary grzywny podmiotowi, który nie ma prawa do otrzymania koncesji, a zatem nie ponosi sankcji administracyjnej;
- 2) art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez wymierzenie kary grzywny w sytuacji gdy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, jako osoba fizyczna, nie może ponosić sankcji administracyjnej za delikt, gdyż ustawa określająca warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych nie wskazuje ich, jako podmiotu uprawnionego do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry;
- 3) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i błędne ustalenie, iż gry urządzane na przedmiotowych automatach są grami wypełniającymi elementy definicji gier opisanych w ustawie o grach hazardowych.
Skarżący podnieśli również naruszenie art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust 1 dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L 204 z 21 07.1998 r. s. 37, ze zm.), poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 89 ust 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji.
Dyrektor Izby Celnej w Opolu postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz włączył do akt sprawy jako materiał dowodowy:
- 1. Umowę najmu nr [...] z dnia 10 października 2011 r. z której wynika, że została zawarta w dniu 10 października 2011 r. pomiędzy firmą B Sp. z o.o. z [...], zwanego najemcą, a A s.c. z [...], w celu wynajęcia najemcy fragmentu lokalu o nazwie [...] w miejscowości [...] przy ul. [...], pod zainstalowanie oraz użytkowanie automatu internetowego o nazwie własnej "[...]" będący własnością najemcy.
- 2. Protokół przesłuchania świadka N. U. z dnia 5 września 2012 r. sporządzonego w ramach postępowania karno-skarbowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu pod sygn. akt [...].
- 3. Protokół przesłuchania świadka K. Z. z dnia 5 września 2012 r., sporządzonego w ramach postępowania karno-skarbowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu pod sygn. akt [...].
- 4. Ekspertyzę kryminalistyczną dokumentów z dnia 18 marca 2013 r. sporządzoną przez R. I. z Centrum Ekspertyz Grafologicznych, w części odnoszącej się do Umowy najmu nr [...] z dnia 10 października 2011 r., w której stwierdzono, iż podpis "J. S." złożony na przedmiotowej umowie nie został nakreślony przez J. S.
- 5. Protokół przesłuchania świadka J. S. z dnia 26 kwietnia 2013 r. sporządzonego w ramach postępowania karno-skarbowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu pod sygn. akt [...], który zeznał, że nigdy nie był w [...] i nie zna C. Z. ani S. G. Wyjaśnił, że w przeszłości był właścicielem i prezesem firmy B Sp. z o.o. z [...], którą następnie sprzedał.
- 6. Wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 5 maja 2014 r. o sygn. akt [...], który uznał C. Z. winnym popełnienia przestępstwa z art. 107 § 1 kks, polegającego na prowadzeniu w okresie od 10 października 2011 r. do 13 lutego 2012 r. w lokalu [...] w [...] przy ul [...] gier na automacie [...] o numerze inwentarzowym [...].
- 7. Wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 15 października 2014 r. o sygn. akt [...], który utrzymał w mocy ww. wyrok Sądu Rejonowego w [...].
Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia 23.08.2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 207 § 1, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm. - dalej: O.p.), art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5, art. 4 ust. 2, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471, z późn. zm. - dalej: ustawa o grach hazardowych lub u.g.h.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że na badanym urządzeniu były udostępniane w celach komercyjnych gry o charakterze losowym, które to cechy łącznie determinują zakwalifikowanie ich do gier na automatach, zdefiniowanych w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Podał, że C. Z. jako wspólnik spółki cywilnej pozyskał urządzenie [...] o numerze inwentarzowym [...], który zainstalował w lokalu [...] w [...] przy ul. [...]. Wyjaśnił, że spółka cywilna [...] nigdy nie legitymowała się koncesją na prowadzenie kasyna gry. Automat nie posiadał wymaganej przepisami ustawy o grach hazardowych stosownej rejestracji, a lokal w którym były urządzane gry nie ma statusu kasyna gry. Organ uznał, że Spółka była podmiotem urządzającym gry, gdyż umowa najmu urządzenia okazała się fałszywa, a zatrudnieni pracownicy obsługiwali automat, co potwierdził wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 5 maja 2014 r. Poza tym organ wskazał, że nie ma znaczenia w sprawie brak notyfikacji oraz techniczny charakter art. 14 ustawy. W tym zakresie powołał się na uchwałę NSA z dnia 16 maja 2016 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu C. Z. i S. G. skarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 89 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a polegające na zastosowaniu art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepis wprowadzający zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, co do którego nie dopełniono obowiązku notyfikacji, a w związku z tym nie może być stosowany do jednostek, w tym skarżącego, natomiast niezastosowanie art. 14 ust. 1 u.g.h. prowadziłoby do wniosku, iż zastosowanie wyrażonej w art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h. sankcji w postaci kary pieniężnej nastąpiło w sytuacji braku wyrażonego w u.g.h. zakazu urządzania gier na automatach w innych miejscach niż kasyno gier.
Poza tym skarżący zarzucili też naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i błędne ustalenie, iż gry urządzane na przedmiotowych automatach są grami wypełniającymi elementy definicji gier opisanych w ustawie o grach hazardowych. Wnieśli o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej wskazali, że "cecha komercyjności winna być powiązana z osiągnięciem korzyści i nastawieniem na zysk. Tymczasem organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie i nie zweryfikował czy skarżący czerpali korzyści z rzeczonych automatów, jakie to były korzyści, w jakiej wysokości i kiedy zostały uiszczone na rzecz skarżącego.
Organ w żaden sposób nie zweryfikował również, czy z przedmiotowego urządzenia można korzystać wyłącznie poprzez wrzucanie monet, czy też urządzenia uruchamiane są w inny sposób chociażby za pomocą żetonów. Fakt użycia przez funkcjonariuszy podczas wykonywania eksperymentów właśnie monet, nie wykluczał przy tym, iż dotychczas automaty uruchamiane były w inny sposób, nie związany z koniecznością finansowania gry."
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Z kolei pismem datowanym na dzień 10 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżących powiadomił Sąd, że skarżący S. G. zmarł.
W dniu 6 lutego 2017 r. pełnomocnik C. Z. przedłożył odpis aktu zgonu S. G., z którego wynika, że skarżący zmarł [...] marca 2016 r.
Postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r. Sąd odrzucił skargę S. G., albowiem w dniu wniesienia skargi, tj. 28 września 2016 r. nie miał zdolności sądowej.
Na rozprawie pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż podniesione przez skarżącego, a które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, późn. zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Wyjaśnienia również wymaga, że kontrola zgodności z prawem decyzji nie może być przeprowadzana przez Sąd dowolnie, lecz wprost przeciwnie - powinna przebiegać w określonej kolejności. Stwierdzenie bowiem istnienia danego typu wad decyzji może eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu. W pierwszej kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji (i postępowania, które ją poprzedziło) z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji. Obowiązek badania z urzędu decyzji administracyjnej w aspekcie występowania przyczyn określonych w art. 247 § 1 O.p. powinien wyprzedzać badanie legalności decyzji w pozostałym zakresie. Inaczej rzecz ujmując, sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję administracyjną, powinien najpierw ustalić, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie zawiera jednej z wad enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Jeżeli wynik takiej kontroli wykaże, że zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, sąd zobligowany jest stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji (...) i wówczas nie bada już, czy decyzja zawiera inne wady prawne, niemieszczące się w katalogu przyczyn stwierdzenia jej nieważności (tak T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016, wyd. 6, s. 852).
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według podanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że wydana ona została z rażącym naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi art. 247 § 1 pkt 3 O.p., co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności. W orzecznictwie, jak i piśmiennictwie ugruntowany jest bowiem pogląd, że prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Taki pogląd został wyrażony np. w komentarzu do Ordynacji podatkowej wydanym przez Oficynę Wydawniczą UNIMEX, Wrocław 2003, str. 808. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa bowiem z jej śmiercią. Oznacza to, że w stosunku do osób zmarłych nie można wszczynać postępowań i wydawać decyzji. Skoro doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności i powinna być usunięta z obrotu prawnego, aby nie wywoływała skutków prawnych.
Nie ma przy tym znaczenia, czy organ prowadząc postępowanie wiedział o śmierci strony postępowania oraz czy jego niewiedza była zawiniona czy też nie. Przepis art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w ogóle nie nawiązuje do wiedzy organu o okolicznościach skutkujących nieważnością decyzji. Organ powinien bowiem w sposób prawidłowy na każdym etapie postępowania ustalić krąg podmiotów mających interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu administracyjnym. Natomiast skierowanie decyzji do zmarłej strony, tj. osoby, która w danym momencie nie miała już przymiotu strony postępowania, jest wadliwością decyzji, która nie podlega konwalidacji (por. przykładowo wyroki NSA: z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 996/14 i z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 708/12; M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, wyd. 6, Warszawa 2016, s. 899-900 i powołane tam orzecznictwo).
Z materiału dokumentacyjnego niniejszej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia 23 sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 30 października 2015 r., którą wymierzono C. Z. i S. G. wspólnikom spółki cywilnej pod nazwą A s.c. karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie [...], poza kasynem gry. Jak wynika natomiast z odpisu skróconego aktu zgonu S. G. zmarł [...] marca 2016 r. Powyższe oznacza, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było prowadzone w stosunku do osoby zmarłej, która nie miała już przymiotu strony. Jak już wyjaśniono powyżej, zdolność prawna osoby fizycznej ustaje bowiem z chwilą jej śmierci. Konsekwencją zaś utraty zdolności prawnej jest to, że w stosunku do osoby zmarłej nie ma podstaw by prowadzić postępowania oraz wydać decyzji. Wobec osoby zmarłej nie można bowiem orzekać o jej prawach czy obowiązkach.
Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie w postępowaniu odwoławczym doszło do wydania rozstrzygnięcia w stosunku do osoby nieżyjącej, to należało przyjąć, że decyzja taka jest obarczona wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Przy czym stwierdzeniu nieważności polegała cała zaskarżona decyzja. W odniesieniu do tego przyjdzie bowiem dostrzec, że na zasadzie art. 201 § 1 pkt 1 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe, więc zawieszenie postępowania następuje z urzędu i jest obligatoryjne. Przy czym zawieszenie następuje także wówczas, gdy w postępowaniu uczestniczy kilka stron, a umiera jedna z nich. To samo odnosi się do sytuacji, gdy odpowiedzialność strony jest solidarna (por. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 14 lutego 2001 r., I SA/Gd 1361/99, LEX nr 47461). Śmierć jednej z nich powoduje konieczność zawieszenia postępowania, chyba że - jak już wcześniej zasygnalizowano - zachodzi bezprzedmiotowość postępowania.
W takiej sytuacji organ podatkowy nie może zawiesić postępowania, lecz powinien je umorzyć. Jednakże postępowanie staje się bezprzedmiotowe w razie śmierci strony, gdy dotyczyło ono wyłącznie praw i obowiązków zmarłej strony, co skutkuje umorzeniem tego postępowania. Wobec tego w niniejszej sprawie organ winien rozważyć, czy nałożony na S. G. obowiązek, którego dotyczy postępowanie, ma charakter osobisty czy rzeczowy lub majątkowy. W zależności od tej oceny powinien zakończyć postępowanie administracyjne, mając na uwadze, że obowiązek uiszczenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych ma charakter publicznoprawny.
Końcowo wskazać trzeba, że opisana powyżej wadliwość zaskarżonej decyzji, którą Sąd wziął pod uwagę z urzędu, powoduje, iż badanie zasadności skargi w kontekście merytorycznych zarzutów nie było możliwe.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 400 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł oraz zwrot równowartości uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.