Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SO/Op 57/14 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił T. R. adwokata z urzędu, w celu sporządzenia skargi w sprawie dotyczącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...]. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat M. K., wykonujący zawód w A w [...], przy ul. [...] nr [...].
W dniu 29 października 2014 r. wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pisma procesowe pełnomocnika T. R. z dnia 29 września 2014 r., tj. skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...] oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W skardze został zawarty także wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a także oświadczenie ww., że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części przez skarżącego.
W dniu 6 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przywrócił termin do wniesienia skargi, a następnie w dniu 9 grudnia 2014 r. oddalił skargę wniesioną w sprawie. Z protokołu rozprawy wynika, że obecny na niej pełnomocnik skarżącego ponowił wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461), zwanego dalej rozporządzeniem.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b tego przepisu, wynosi 240 zł. Ponadto, według § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata podlega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Pełnomocnik ustanowiony z urzędu – adwokat M. K., reprezentował skarżącego w postępowaniu I instancji, albowiem sporządził skargę do Sądu, wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a także brał udział w rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, należało przyznać adwokatowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 240 zł, podwyższone o 23% stawki podatku VAT, to znaczy o kwotę 55,20 zł, a zatem łącznie: 295,20 zł.
O powyższym referendarz sądowy orzekł, jak w sentencji.