Uzasadnienie
Skargą z dnia 9 grudnia 2013 r. P. M. zaskarżył czynność Starosty Oleskiego z dnia 7 listopada 2013 r. nr [...] polegającą na odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu uiszczoną 4 marca 2005 r., przy rejestracji samochodu marki [...], numer rejestracyjny [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do obowiązujących w dacie pobrania opłaty przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003. Nr 137 poz. 1310).
Na zarządzenie Przewodniczącego z 17 grudnia 2013 r. wezwano skarżącego do złożenia oświadczenia i wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a.
W odpowiedzi skarżący oświadczył w piśmie z 30 grudnia 2013 r., że postąpił zgodnie z pouczeniem organu zawartym w odmowie zwrotu opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić. Po złożeniu skargi sądowoadministracyjnej obowiązkiem Sądu jest zbadanie z urzędu jej dopuszczalności. W szczególności Sąd bada czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi zawartych w art. 58 § 1 P.p.s.a. Między innymi bowiem Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn wymienionych w punktach 1-5 tego przepisu.
Przedmiotem skargi było pismo Starosty Oleskiego z 7 listopada 2013 r. odmawiające zwrotu opłaty za kartę pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 cytowanego rozporządzenia z 28 lipca 2003 r.
W uchwale z 4 lutego 2008 r. (sygn.. akt I OPS 3/07) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że tego rodzaju sprawa jest sprawą administracyjną załatwianą przez organ administracji w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Dopuszczalność wniesienia skargi na czynność odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu nie przesadza automatycznie o merytorycznym jej rozpoznaniu przez Sąd, albowiem ustawowym warunkiem skutecznego wniesienia skargi na czynność organu określoną w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa o jakim stanowi art. 52 § 3 P.p.s.a.
Jest zasadą, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym przed organem właściwym w sprawie, tu Starostą Oleskim (por. art. 52 § 1 P.p.s.a).
Jeżeli jednak ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to skargę między innymi na czynność z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – i to w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa (por. art. 52 § 3 P.p.s.a.).
Z tej regulacji wynika zatem wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego jest warunkiem prawidłowego zaskarżenia czynności organu o odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu, a w konsekwencji podstawową przesłanką dopuszczalności skargi.
O treści art. 52 § 3 P.p.s.a. organ administracji powinien pouczyć stronę w piśmie odmawiającym zwrotu opłaty za kartę pojazdu.
W rozpoznawanej sprawie skarżący P. M. nie poprzedził wniesienia skargi pisemnym wezwaniem Starosty do usunięcia naruszenia prawa, czyli nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Ta okoliczność powoduje konieczność przyjęcia przez Sąd niedopuszczalności wniesionej skargi i jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., bez merytorycznego badania sprawy.
Z tych względów Sąd orzekł jak w postanowieniu.