Uzasadnienie
R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 października 2013 r., nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 21 maja 2013 r., nr [...], odmawiającej przyznania pomocy w formie zwiększenia liczby godzin usług opiekuńczych PCK, w dodatkowej ilości po dwie godziny dziennie od 1 maja 2013 r. Skargę tę złożył ustnie do protokołu przed organem II Instancji.
W wykonaniu zarządzenia tut. Sądu z dnia 2 stycznia 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, na czym – jego zdaniem – polega naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym postanowieniu z dnia 15 października 2013 r., w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu na adres podany w skardze w dniu 9 stycznia 2014 r., co wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki.
Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi na powyższe wezwanie
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi podać trzeba, że w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wskazane w tym przepisie: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1), oznaczenie organu, którego działanie lub bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (pkt 2), określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3).
Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a stanowi natomiast, iż w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a w przypadku nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca.
W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez wskazanie na czym polega jego zdaniem naruszenie prawa lub interesu prawnego. Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adres skarżącego podany w skardze i pod tym adresami doręczone skarżącemu w dniu 9 stycznia 2014 r. Z tego względu, zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin upływał skarżącemu w dniu 16 stycznia 2014 r.
Wprawdzie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści spowoduje pozostawienia pisma bez rozpoznania, a nie jego odrzucenie, to zdaniem Sadu nie miało to negatywnych konsekwencji dla skarżącego, bowiem zarówno od zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania jak i od postanowienia o odrzuceniu skargi, przysługują skarżącemu środki zaskarżenia.
Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło do uzupełnienia braku formalnego skargi, stąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - orzeczono, jak w sentencji.