Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...), nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie (...), w związku z samowolna zmiana sposobu użytkowania połączonej z przebudową byłego cielętnika na budynek chlewni w U. nr (...), nakazał Zarządowi A w W. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania w tym obiekcie. W wyniku odwołania (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia (...), nr (...), uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej adresata nakazu i - orzekając w tym zakresie - nakazał A w W. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania w w/w obiekcie, utrzymując w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję w mocy.
Pismem z dnia 23 października 2007 r., przesłanym pocztą listem poleconym nadanym w dniu dnia 24 października 2007 r., radca prawny R. K., działając w imieniu A w W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., skargę na wskazaną wyżej decyzję organu odwoławczego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 listopada 2007 r., radca prawny R. K. został wezwany do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 6 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sadami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, radca prawny R. K. w terminie zakreślonym przez Sąd, przedłożył przy piśmie z dnia 4 grudnia 2007 r. żądane pełnomocnictwo oraz odpisy skargi.
W aktach sądowych brak jest natomiast dowodu uiszczenia wpisu od skargi i do dnia dzisiejszego wpis ten nie został uiszczony, o czym świadczą zapiski urzędowe z dnia 14 grudnia 2007 r. oraz z dnia 21 stycznia 2008 r. (k. 13 i 15 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, jakimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Na zasadzie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury - a do takich spraw należy wniesiona skarga na decyzję dotyczącą przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego – wpis stały wynosi 500 zł. Stosownie natomiast do przepisu art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów, a w szczególności wobec kategorycznego brzmienia art. 221 P.p.s.a., należało przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie po stronie profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wnoszącego skargę podlegającą wpisowi stałemu, istniał obowiązek opłacenia skargi bez odrębnego wezwania przez Sąd o uiszczenie należnego wpisu. W tym miejscu podkreślić dodatkowo trzeba, że omawiany obowiązek w świetle obowiązujących przepisów aktualnie nie budzi wątpliwości, gdyż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322) orzekł o niezgodności przepisu § 5 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. z art. 221 P.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji RP, który to przepis przewidywał, iż wpis stały od skargi wnoszony przez adwokata lub radcę prawnego wniesiony ma być na wezwanie sądu, po przekazaniu skargi sądowi. Zgodnie z powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego zakwestionowany przepis utracił moc obowiązującą z dniem 17 marca 2006 r.
Skoro zatem skarga wniesiona została przez radcę prawnego i podlegała opłacie stałej, która - pomimo istniejącego w tym zakresie obowiązku - nie została przez niego uiszczona bez wezwania Sądu, stosownie do art. 221 P.p.s.a., skarga ta podlegała odrzuceniu, stąd orzeczono jak w sentencji.