Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez E. D. i R. D. jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 30 grudnia 2019 r. nr [...], znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 24 października 2019 r., nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu o odmowie wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego balkonu, usytuowanego na I piętrze budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], a stanowiącego dach dla werandy usytuowanej na parterze budynku, które to postępowanie zakończyło się ostateczną decyzją organu I instancji z 15 czerwca 2018 r., nr [...].
Wydanie zaskarżonych postanowień poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
Postępowanie kontrolne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], poprzedzające wszczęcie postępowania administracyjnego, zostało przeprowadzone w wyniku interwencji z 25 października 2017 roku właścicielki lokalu nr [...] A. K. w sprawie pojawiania się mokrych plam na suficie w lokalu nr [...] (pod tarasem należącym do lokalu nr [...]). Wyniki przeprowadzonej 18 stycznia 2018 roku kontroli dały podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego balkonu.
W ramach prowadzonego postępowania na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu nałożył na współwłaścicieli budynku członków Wspólnoty Mieszkaniowej obowiązek przedłożenia w terminie do 15 kwietnia 2018 roku ekspertyzy stanu technicznego balkonu na pierwszym piętrze z wejściem z lokalu nr [...], w zakresie spełnienia wymogów dla izolacji płyty balkonu z odprowadzeniem wód opadowych. Ekspertyza autorstwa mgr inż. A. P. z 10 czerwca 2018 roku stanowiła podstawę wydania decyzji nr [...] z 15 czerwca 2018 roku, którą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego (Dz. U 2019 poz. 1186 ze zm.) dalej Prawo budowlane, nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową przedmiotowego budynku, jako właściciela nieruchomości, obowiązek wykonania robót naprawczych według jednej z opcji wskazanej w decyzji. Termin wykonania nakazów określono na 28 września 2018 roku. Strony nie wniosły odwołania od decyzji.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu przeprowadził 22 stycznia 2019 roku kontrolę, podczas której ustalił, że obowiązek nie został wykonany, co stanowiło przesłankę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania nakazu w drodze egzekucji administracyjnej.
W ramach tego postępowania postanowieniem nr [...] z 5 lutego 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia. Po rozpatrzeniu zażalenia E. i R. D., Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu postanowieniem nr [...] z 22 marca 2019 roku uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na błędy w tytule wykonawczym.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wystawił nowy tytuł wykonawczy z 3 kwietnia 2019 roku i postanowieniem nr [...] z 3 kwietnia 2019 roku nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową w budynku przy ul. [...] w [...] grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Na powyższe postanowienie E. i R. D. wnieśli zażalenie.
Wnioskiem z 5 kwietnia 2019 roku E. D. i R. D., powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 poz. 256 ze zm.) dalej "Kpa" wnieśli podanie o wznowienie postępowania administracyjnego wskazując na okoliczności i kwestie, które ujawniły się po wydaniu decyzji. Podnieśli, że przerobienie spływu z ich balkonu przez A. K. poprzez zamontowanie rury spływowej bez zgody członków Wspólnoty było "samowolą". Podano, że szkoda dotyczy pomieszczenia, którego stanu prawnego organ powiatowy nie sprawdził. Ponadto w tym wniosku zawarli 11 pytań zaznaczając, że konieczne jest ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy.
Pismem z 19 kwietnia 2019 roku organ powiatowy wystąpił do E. i R. D. o wskazanie terminu, w którym dowiedzieli się o okolicznościach ujawnionych we wniosku.
Postanowieniem nr [...] z 19 kwietnia 2019 roku o znaku [...] organ szczebla powiatowego, działając na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 147, art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 150 § 1 Kpa wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego balkonu na poziomie I piętra w budynku przy ul. [...] w [...] stanowiącego dach dla pomieszczenia werandy na parterze budynku (znak [...]), które zostało zakończone ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu nr [...] z 15 czerwca 2018 roku.
Pismem z 19 kwietnia 2019 roku organ powiatowy zawiadomił strony o wznowieniu postępowania administracyjnego i planowanym na 14 maja 2019 roku terminie oględzin.
E. D. i R. D. w piśmie z 29 kwietnia 2019 roku wskazali, że po wydaniu decyzji nr [...] z 15 czerwca 2018 roku dowiedzieli się o ujawnionych kwestiach. Najistotniejsza z nich dotyczyła tego, że pomieszczenie pod ich balkonem jest niezalegalizowane, co ujawniło się 10 grudnia 2018 roku. W tym dniu R. D. telefonicznie poinformował o powyższym A. N. i M. D. osoby funkcyjne w PINB w Opolu. Z kolei kwestia przerobienia przez A. K. spływu z ich balkonu nie była w decyzji uwzględniona. Dodali, że już przy pierwszej kontroli przeprowadzonej 18 stycznia 2018 roku przekazali dwa pisma potwierdzające ten fakt.
W dniu 14 maja 2019 roku organ powiatowy przeprowadził oględziny w sprawie stanu technicznego balkonu na poziomie I piętra w budynku przy ul. [...] w [...], stanowiącego dach dla pomieszczenia werandy na parterze budynku. Oględziny w lokalu mieszkalnym nr [...] wykazały, że na suficie i częściowo na ścianie werandy widoczne są ślady po zalaniu z tarasu znajdującego się powyżej. Okna na werandzie zostały wymienione z drewnianych na plastikowe w 2013 roku. M. K. oświadczyła, że już w 1945 roku na dokumentacji zdjęciowej jest widoczna weranda, a w dniu 17 maja 2019 roku w Powiatowym Inspektoracie stawiła się A. K., która okazała zdjęcia i dokumenty tę okoliczność potwierdzające.
Decyzją nr [...] z 10 czerwca 2019 roku o znaku [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § pkt 5 oraz 104 Kpa, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego balkonu, odmówił uchylenia własnej decyzji administracyjnej nr [...] z 15 czerwca 2018 roku. E. i R. D. od niej wnieśli odwołanie.
Decyzją nr [...] z 28 sierpnia 2019 roku OWINB w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył wznowione z urzędu postanowieniem nr [...] z 19 kwietnia 2019 roku postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie, gdyż PINB dokonał nieprawidłowej interpretacji przepisów i zebranych w sprawie dowodów, nie zbadał bowiem wniosku z 5 kwietnia 2019 roku E. i R. D. wniesionego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. W tym nie odniósł się do przesłanki określonej w art. 148 § 2 Kpa.
Postanowieniem nr [...] z 24 października 2019 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 1 oraz 145 § 1 pkt 5 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku E. i R. D. z 5 kwietnia 2019 roku o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego balkonu, odmówił wznowienia postępowania.
Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ powiatowy wskazał, że kwestia pomieszczenia pod balkonem jest bezprzedmiotowa, gdyż przedmiotem postępowania, którego wznowienia się domagają, był stan techniczny balkonu w poziomie I piętra w budynku przy ul. [...] w [...], stanowiącego dach pomieszczenia werandy na parterze budynku - co oznacza, że okoliczność ta nie należy do przesłanek wznowienia postępowania. Organ odnosząc się do kwestii samowolnego przerobienia spływu z balkonu małż. D. przez A. K. poprzez zamontowanie rury spływowej podał, że ustosunkował się do powyższego w trakcie prowadzonego z urzędu postępowania administracyjnego nakazując zmianę układu instalacji odwodnienia tarasu. Zdaniem organu powiatowego z przedłożonego wniosku o wznowienie postępowania wynika, że posiadali tę wiedzę wcześniej, tj. w 2012 roku, trudno zatem powyższe uznać za przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.
Organ uznał, że E. D. i R. D. uchybili terminowi na złożenie podania o wznowienie postępowania, bowiem z przedłożonej dokumentacji (pisma z 2012 roku) do wniosku z 5 kwietnia 2019 roku wynika, że już w 2012 roku mieli wiedzę o samowolnie zainstalowanej rurze odpływowej ze spływu ich balkonu i, że w styczniu 2018 roku ponownie poruszali tę kwestię.
E. D. i R. D. wnieśli zażalenie na postanowienie nr [...] z 24 października 2019 roku, zarzucając stosowanie procedury zamiast rozpatrzenia sprawy na gruncie merytorycznych faktów.
Organ już przy pierwszej kontroli winien był sprawdzić status pomieszczenia, a po przekazaniu 10 grudnia 2018 roku przypuszczeń co do jego nielegalności winien, wszcząć z urzędu postępowanie legalizacyjne oraz zmienić tytuł wykonawczy i adresata, skoro Wspólnota nie jest właścicielem nielegalnego pomieszczenia i nie może odpowiadać za jego stan.
Organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy w dniu 30 grudnia 2019 r. postanowienie I instancji podnosząc, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia wymaga spełnienia szczególnych warunków formalnych, które w rozpatrywanym przypadku nie zostały przez E. i R. D. spełnione.
Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powoduje wszczęcie tzw. postępowania wstępnego. Na tym pierwszym etapie postępowania organ sprawdza czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 Kpa i w art. 145a § 1 oraz w art. 145b § 1 Kpa, a także czy żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w Kpa, jak również czy nie zachodzą przeszkody przedmiotowe lub podmiotowe uniemożliwiające wznowienie postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 Kpa.
Stosownie do art. 148 § 1 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ciężar dowodu dochowania terminu spoczywa na stronie. Strona powinna udowodnić, kiedy dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania i powinna tego dokonać w sposób pozwalający organowi zweryfikować, że podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu.
W analizowanej sprawie postępowanie wznowieniowe wszczęto z wniosku z 5 kwietnia 2019 roku E. D. i R. D. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z 15 czerwca 2018 roku na wydaną podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wskazaną podstawę wznowienia stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.
W szczególności E. i R. D. wskazali na wykonane samowolnie roboty polegające na przerobieniu spływu z ich balkonu przez A. K. poprzez zamontowanie rury spływowej.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.
"Nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.
Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nie stanowi podstawy wznowienia postępowania odmienna wykładnia przepisów prawa. Drugą przesłanką warunkującą wznowienie postępowania jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Takie rozwiązanie prawne koresponduje z ukształtowaniem założeń postępowania dowodowego przed organem odwoławczym.
W stosunku do wskazanej podstawy wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa) skuteczność wniosku o wznowienie postępowania zależała od wykazania, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w terminie jednego miesiąca od uzyskania wiedzy o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
W orzecznictwie podkreśla się, że "to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę. Nie zwalnia to jednak organu administracji, stosownie do art. 7 Kpa i art. 9 Kpa od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii" (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1163/12).
Organ administracji zobowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, które godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2014/12).
Tymczasem z wniosku z 5 kwietnia 2019 roku o wznowienie postępowania administracyjnego, uzupełnionego- wskutek wezwania organu powiatowego- pismem z 29 kwietnia 2019 roku, a także nawet z zażalenia wynika, że E. i R. D. po wydaniu decyzji nr [...] z 15 czerwca 2018 roku dowiedzieli się o ujawnionych kwestiach już w grudniu 2018r. cyt. "najistotniejszą z nich dotyczyła faktu, że pomieszczenie pod ich balkonem jest niezalegalizowane co ujawniło się 10 grudnia 2018 roku. Z kolei kwestia przerobienia przez A. K. spływu z ich balkonu nie była w decyzji uwzględniona. Dodali, że już przy pierwszej kontroli inspektorów przeprowadzonej 18 stycznia 2018 roku przekazali dwa pisma potwierdzające ten fakt".
W skardze z 20 czerwca 2019 roku skierowanej do organu powiatowego E. i R. D. poinformowali o dokonaniu przez A. K. samowoli w maju 2012 r. Z pisma tego wynika, że od 7 lat nie są w stanie sprawy załatwić polubownie, co może nawet wskazywać na wcześniejszy okres niż grudzień 2018 roku, w którym to wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania.
Z analizy powyższych dat wynika jednoznacznie, że termin miesięczny zawarty w art. 148 § Kpa do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z 15 czerwca 2018 roku, nie został przez E. i R. D. dotrzymany.
Powołując wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 337/08 organ wskazał, że "wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 149 § 3 Kpa może nastąpić tylko z trzech następujących przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną; podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 Kpa w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 Kpa".
W tej sytuacji OWINB nie był uprawniony do rozważań w zakresie kwestii merytorycznych zawartych we wniosku, a także co do ewentualnie dokonanej samowoli budowalnej. Biorąc pod uwagę niespełnienie wymogów, warunkujących wznowienie postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z 15 czerwca 2018 roku, w szczególności nie zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, słusznie PINB odmówił wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę OWINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
II. Zwrócić należy uwagę, że zaskarżone postanowienie wydano przy zastosowaniu przepisów o wznowieniu postępowania. Jest to tryb nadzwyczajny, stanowiący wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych z art. 16 Kpa. Skarżący wskazali na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa i pod tym kątem organy oceniły podanie o wznowienie postępowania. Jednym z elementów tej oceny było zachowanie terminu z art. 148 § 1 Kpa, a zatem terminu jednego miesiąca. Na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy i oświadczeń samych skarżących zasadnie zaskarżone organy stwierdziły uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Okoliczności oraz dokumenty na podstawie których stwierdzono uchybienie terminu z art. 148 § 1 Kpa wskazano w stanie faktycznym. Ustalenia dokonane przez organ w tym zakresie Sąd w pełni podziela.
III. Przepisy art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca1994 r. o własności lokali (Dz. U 2019 poz. 737 ze zm.) stanowią, że w razie wyodrębnienia własności lokali wchodzących w skład danej nieruchomości przysługuje ich właścicielom udział w nieruchomości wspólnej, który obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia nie służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. O ile zatem np. w okolicznościach sprawy posadzka balkonu przynależy do lokalu na pierwszym piętrze o tyle mury zewnętrzne, w tym połączone z balkonem stanowią część wspólną nieruchomości budynkowej. Podobnie jak przerobiony – zdaniem skarżących nielegalnie przez A. K. - odpływ wód opadowych z posadzki balkonu po zewnętrznej ścianie balkonu i ścianie parteru. Także zarzuty skarżących dotyczące werandy na parterze, (jej nielegalności) nie mogły być rozpoznane w postępowaniu w przedmiocie utrzymywania obiektu budowlanego w odpowiednim stanie technicznym (art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) zakończonego decyzją PINB z 15 czerwca 2018 r. nr [...], ani nie mogą być rozpoznawane obecnie w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego obiektu, gdyż będą przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej.
Skarżący oraz każdy inny członek Wspólnoty Mieszkaniowej spornej nieruchomości muszą mieć świadomość, że poza wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi, które wraz z przynależnościami stanowią ich własność odrębną, mają na współwłasność tzw. części wspólne budynku. W celu utrzymania należytego stanu technicznego części wspólnych nieruchomości budynkowej muszą współdziałać i w tym celu albo zdać się na czynności zarządcy obiektu i go rozliczać z tego zarządu albo działać bezpośrednio i wspólnie jako współwłaściciele. W braku zgody na wspólne działania mają prawo wystąpić do Sądu cywilnego o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu.
IV. Końcowo, choć pozostaje to poza granicami kontrolowanej sprawy sądowoadministracyjnej, Sąd wskazuje na przepisy dotyczące utrzymania obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: (pkt 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo (pkt 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo (pkt 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo (pkt 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Przepis art. 66 znajduje się w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez utrzymanie obiektów budowlanych należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Obowiązki nakładane na podstawie art. 66 ustawy obejmują sytuacje związane z nieprawidłową eksploatacją obiektu budowlanego, polegającą na zaniechaniu wykonywania obowiązków określonych m inn. w art. 61 ustawy.
Wprawdzie art. 61 i 66 Prawa budowlanego odnoszą się zasadniczo do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach, jednak nie wyklucza to możliwości nałożenia w konkretnym przypadku obowiązku wykonania określonych robót również w lokalach i częściach wspólnych budynków objętych wspólnotą mieszkaniową.
Organy administracji obu instancji w sprawie zakończonej decyzją z 15 czerwca 2018r. ustaliły zakres nieprawidłowości technicznych części obiektu i to nie dowolnie, lecz na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego.
Jeśli stwierdzono, że w lokalu na parterze istnieje zawilgocenie ścian (sufitu) wskutek wadliwości technicznych ścian i posadzki balkonu, to zasadnie organy uznały, że ta część budynku jest w nieodpowiednim stanie technicznym (art. 66 ust. 1 punkt 3 Prawa budowalnego).
Z opisanych względów skarga podlegała oddaleniu z mocy art. 151 P.p.s.a.