Uzasadnienie
D. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 lipca 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych.
W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 19 grudnia 2016 r., skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych w całości, należało umorzyć.
W procesie sądowoadministracyjnym, regulowanym przepisami P.p.s.a. istnieje obowiązek fiskalny uiszczania kosztów sądowych. Zasadą w tym procesie jest bowiem, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a., niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Przepisy regulujące procedurę sądowoadministracyjną przewidują jednakże pomoc dla osób, które ubiegają się o ochronę swoich interesów przed sądem administracyjnym. W tym właśnie celu ustawodawca przewidział dwa rodzaje zwolnień od kosztów sądowych - zwolnienie z mocy ustawy i zwolnienie przyznane przez sąd. Zwolnienia ustawowe zostały katalogowo wymienione w art. 239 P.p.s.a. i są podyktowane względami społecznymi, a wśród spraw mających do nich zastosowanie, znalazły się m.in. sprawy ze skarg z zakresu pomocy społecznej (por. komentarz do art. 239 P.p.s.a. H. Knysiak-Molczyk, LEX 2013).
Z uwagi właśnie na przedmiot niniejszej sprawy dotyczący świadczeń alimentacyjnych, D. J. jako skarżący, jest ustawowo zwolniony od uiszczania kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z przywołanym art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Wobec tego, postępowanie z wniosku D. J. o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, a orzekanie w sprawie stało się zbędne na zasadzie art. 249a P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając na względzie powyższe, referendarz działając na podstawie art. 249a P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.