Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. K. jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], uchylająca zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kluczborku z dnia [...], Nr [...], którą umorzona postępowanie administracyjne w sprawie budowy pergoli na działce przy ulicy [...] w K. Zarządzeniem z dnia 28 września 2006 r. Sąd wezwał skarżącego K. K. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 złotych - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to odebrał osobiście skarżący w dniu 10 października 2006 r. Fakt ten wynika z treści pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.
Mimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, skarżący do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uiścił należnego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, od skargi pobiera się wpis.
Według przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi – 500 zł.
Do uiszczenia wpisu w takiej wysokości wezwano skarżącego w dniu 28 września 2006 r. Skutecznego doręczenia wezwania dokonano w dniu 10 października 2006 r., a zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 17 października 2006 r. Skarżący nie uiścił należnego wpisu.
Zgodnie z brzmieniem art. 220 § 3 ustawy, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Skoro skarżący K. K. nie uiścił wpisu, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, jego skarga podlegała odrzuceniu, na zasadzie przywołanego wyżej art. 220 § 3 ustawy.
W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w sentencji.