Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] wydał decyzję o rejestracji samochodu osobowego marki "Opel Omega", należącego do B. L. Organ rejestrujący wydał kartę pojazdu, pobierając jednocześnie opłatę za jej wydanie. Od wydanej decyzji, w części dotyczącej opłaty za wydanie karty pojazdu, B. L. odwołała się w piśmie z dnia 10 stycznia 2003 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., jako organ II instancji, decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje Starosty [...]. Na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. B. L. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu odrzucił skargę B. L., wobec nie uiszczenia przez nią wpisu sądowego (sygn. akt II SA/Wr 1163/03).
Pismem z dnia 14 września 2007 r. B. L. ponownie zakwestionowała pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu przez Starostę [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, do którego wpłynęło w/w pismo B. L., postanowieniem z dnia 19 października 2007 r. przekazał jej skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu według właściwości (sygn. akt III SA/Wr 518/07).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wezwał skarżącą w dniu 12 grudnia 2007 r., do usunięcia braków formalnych skargi przez: oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy; wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub zaskarżonej czynności) oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, spowoduje odrzucenie skargi.
Skarżąca w terminie zakreślonym przez Sąd, w piśmie z dnia 21 grudnia 2007 r., przedstawiła przebieg postępowania administracyjnego i sądowego w sprawie dotyczącej rejestracji pojazdu marki "Opel Omega" nr rej. [...], a także wydanych w ich toku rozstrzygnięć. Ponownie także zakwestionowała pobranie przez Starostę [...] opłaty w wysokości 1000 zł z tytułu wydania karty pojazdu. W ocenie skarżącej, opłata ta została pobrana niezgodnie z obowiązującymi przepisami, czego potwierdzeniem jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności podać trzeba, że zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzone zostały w Warszawie i miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzone na podstawie dotychczasowych przepisów, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Na zasadzie § 1 pkt 9 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa opolskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Na tej podstawie zatem, skarga B. L. podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Następnie podać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Biorąc pod uwagę powyższe, a w szczególności przesłankę zawisłości sprawy, rozważenia wymaga okoliczność wcześniejszego wniesienia skargi przez B. L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], będącą przedmiotem niniejszego postępowania i wydania postanowienia o odrzuceniu tej skargi przez wyżej wskazany Sąd. W myśl art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Druga z wymienionych przesłanek, tzw. powaga rzeczy osądzonej oznacza przeszkodę (ujemną przesłankę procesową), której wystąpienie tamuje dalszy bieg postępowania i uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie oraz niemożność modyfikacji orzeczenia sądu administracyjnego (a więc dokonanej nim oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej) w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego.
Powagę rzeczy osądzonej mogą mieć tylko orzeczenia sądowe rozstrzygające co do istoty sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc tylko wyroki. One bowiem jedynie zawierają ocenę zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej i rozstrzygają o dalszym obowiązywaniu, lub utracie mocy wiążącej w czasie tego aktu lub czynności. Żadne prawomocne postanowienie sądu nie ma powagi rzeczy osądzonej. Dotyczy to również postanowień kończących postępowania sądowe, które nie stoją na przeszkodzie przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej samej sprawie (por. szerzej: Tadeusz Woś [w] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 519-520; M. Bogusz "Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym", Pip 2004, nr 6, s.88). Uwzględniając zatem przywołane wywody, Sąd stwierdził brak podstaw do odrzucenia niniejszej skargi na podstawie przywołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., Nr [...] toczyło się już postępowanie sądowoadministracyjne, jednakże zostało ono prawomocnie zakończone wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi, które to orzeczenie – o czym była mowa wyżej – nie stanowi przeszkody do przeprowadzenia ponownego postępowania w tej samej sprawie.
Powyższe determinuje dalszy tok badania dopuszczalności niniejszej skargi, zwłaszcza w kierunku rozważenia zagadnienia zachowania przez skarżącą terminu do wniesienia skargi. W myśl bowiem art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Uwzględniając powyższe uregulowania, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie dochowano terminu do wniesienia skargi na uchwałę. Z akt sprawy wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., Nr [...] została wydana w dniu [...]. Nie budzi wątpliwości, iż rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w tej sprawie, zostało doręczone skarżącej, na co wskazuje przede wszystkim okoliczność, że wniosła ona już skargę na tę decyzję, do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, a jej skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2003 r. (sygn. akt II SA/Wr 1163/03).
Fakt, że B. L. wniosła ponownie skargę do sądu administracyjnego dopiero w dniu 19 września 2007 r., a zatem prawie cztery lata po doręczeniu jej zaskarżonej decyzji, wskazuje, że skarżąca nie dochowała terminu, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten bowiem, w myśl przywołanego wyżej art. 53 § 1 P.p.s.a., wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia przez organ zakwestionowanej decyzji. Skoro termin został przez B. L. naruszony, jej skarga na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga także, iż przepisy dotyczące terminu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne nie zmieniły się i w dniu wydania niniejszego postanowienia, obowiązują takie same postanowienia, jak w chwili doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji.
Mając zatem na uwadze powyższe, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, postanowiono jak w sentencji.