Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. P., zastąpionej przez ustawowego przedstawiciela M. K., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z [...], nr [...] w sprawie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł na okres od 1 lutego 2007r do 28 lutego 2009.
Zaskarżone akty wydano na podstawie art. 16 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r, nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z 18 lipca 2006r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. nr 130, poz. 903).
Decyzję organu odwoławczego doręczono stronie 13 sierpnia 2007r.
W skardze wniesionej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 15 listopada 2007r. M. K. wniosła miedzy innymi o wyjaśnienie przyczyny braku przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jej córce od daty ustalenia niepełnosprawności dziecka, czyli od listopada 2006r. Powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2007r. wydany w sprawie sygn. akt P28/07, w którym orzeczono o niezgodności art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że w wypadku wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 lat, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności uzyskanym w wyniku rozpoznania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jej odwołania od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, z art. 2 w związku z art. 69 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W konsekwencji strona domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania zasiłku pielęgnacyjnego od listopada 2006r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. Podniesiono, że doręczając stronie zaskarżoną decyzję pouczono ją o prawie, trybie i terminie obowiązującym przy wniesieniu skargi do sądu. Tymczasem wbrew pouczeniu strona nie tylko wniosła skargę z pominięciem organu bezpośrednio do sądu, ale też z uchybieniem ustawowego terminu. Organ otrzymał skargę 16 listopada 2007r., a więc po terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd jest zatem jej złożenie w ustawowym terminie, przy tym decydujący jest moment wpływu skargi do organu. Stosownie bowiem do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Dopiero wówczas organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (por. art. 54 § 2 P.p.s.a.).
Sąd z urzędu bada zachowanie przez stronę ustawowego terminu do wniesienia skargi. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. została doręczona skarżącej osobiście w dniu 13 sierpnia 2007r. Decyzja ta zawierała pouczenie o sposobie jej zaskarżenia, w szczególności informację o terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę datę doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego termin do zaskarżenia decyzji wskazany w art. 53 § 1 P.p.s.a. upływał 13 września 2007r.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Za datę wniesienia skargi skierowanej mylnie do sądu uznaje się dopiero datę wpływu skargi do organu. Dlatego w rozpatrywanej sprawie datą wniesienia skargi był 16 listopada 2007r. czyli dzień, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przekazał skargę do organu odwoławczego.
Nota bene wniesienie skargi do sądu w dniu 15 listopada 2007r. także nie mogłoby być uznane za jej złożenie w terminie ustawowym, skoro termin ten upłynął w dniu 13 września 2007r.
Wobec oczywistego uchybienia terminu do wniesienia skargi o jakim mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., Sąd z mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. musiał skargę odrzucić.
Ubocznie już tylko można wskazać na przepis art. 145a k.p.a. Nie da się bowiem wykluczyć, że zamiarem strony było – poza skargą – wniesienia żądania wznowienia postępowania w oparciu o powołany przez nią wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007r. Można bowiem odczytać pismo z 5 listopada 2007r. nie tylko przez pryzmat Działu III, Rozdział 2 P.p.s.a. Należy to jednak do kompetencji organu, niezależnie od czynności podejmowanych w oparciu o przepis art. 54 §1 i 2 P.p.s.a.
Strona winna jednak pamiętać, że rozstrzygnięcie Trybunału odnosi się – zgodnie z zakresem pytania prawnego – do wniosku o przyznanie świadczenia osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 lat. Dlatego dostrzegając problem nierówności w ramach populacji Trybunał zdecydował się poza orzeczeniem zgłosić także Sejmowi R.P. sygnalizację zawartą w postanowieniu z 7 listopada 2007r. sygn. Akt S 5/07.