Uzasadnienie
J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...], znak sprawy: [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie sposobu użytkowania i utrzymania urządzenia reklamowego, zlokalizowanego w D. na działce nr A. Powyższa skarga została odnotowana w Repertorium sądowym pod sygnaturą akt: II SA/Op 289/08.
Na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. skarżący oświadczył, iż niniejsza skarga nie dotyczy tylko i wyłącznie decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu nr [...] z dnia [...], ale także innych ośmiu aktów, wśród których znalazła się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia [...], Nr [...], umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie sposobu użytkowania i utrzymania urządzenia reklamowego, zlokalizowanego w D., na działce nr A. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 grudnia 2008 r., ze skargi o sygn. akt II SA/Op 289/08 została wyłączona skarga na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia [...], Nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania i która została zarejestrowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 608/08.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim podtrzymał swoją decyzję, będącą przedmiotem niniejszego postępowania i wniósł o oddalenie skargi, jako pozbawionej jakiejkolwiek podstawy faktycznej i prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowią podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji".
Zgodnie z omówioną wyżej zasadą dwuinstancyjności postępowania zważyć należy, iż również w przedmiotowej sprawie przewidziany został dwuinstancyjny tryb rozpatrywania sprawy przez organy. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji, stosownie do przepisów ogólnych postępowania administracyjnego, wynikających z art. 127 § 1 K.p.a., stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie, która dotyczy użytkowania urządzenia reklamowego, organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, na zasadzie art. 83 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. C. dotyczy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia [...], Nr [...], czyli organu pierwszej instancji. Tym samym więc skarga na tę decyzję wniesiona do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna wobec treści art. 52 § 1 P.p.s.a.
Wobec powyższych okoliczności sprawy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., co też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.