Uzasadnienie
Dowódca [...] Pułku Saperów w [...] rozkazem dziennym z dnia 22 listopada 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 83 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. nr 90, poz. 593 ze zm.), w związku z nieprzyjęciem obowiązków służbowych przez J. M., zawiesił ww. wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężne od grudnia 2011 r.
Pismem z dnia 22 maja 2012 r., J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że decyzja zawarta w rozkazie dziennym nr [...], w części dotyczącej zawieszenia wypłaty należności pieniężnych na jego rzecz, jest decyzja bezprawną, mającą cechy lobbingu, szykanującą stronę za odmówienie przyjęcia, zgodnie z prawem, zaproponowanego stanowiska służbowego (art. 45, art. 111 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Skarżący podniósł, że w miesiącach: kwietniu i maju 2011 r., podczas rozmów kadrowych wnosił o to, aby nie wyznaczać go na stanowisko Dowódcy Zgrupowania Medycznego [...] Pułku Saperów, jednakże jego wnioski w tej kwestii zignorowano. Zaczęto natomiast w stosunku do jego osoby stosować mobbing i szykany, a także obarczać odpowiedzialnością za błędy i zaniechania dowództwa [...] Pułku Saperów.
W odpowiedzi na skargę, Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopełnienie warunków formalnych, art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1634/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem skargi jest rozkaz dzienny Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w [...], a organ ten ma siedzibę na terenie województwa opolskiego, objętego właściwością Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Sprawa niniejsza po przekazaniu akt sądowych do tut. Sądu, została zarejestrowana w Reprtorium w dniu 2 stycznia 2013 r., pod sygn. akt II SA/Op 609/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego jest rozkaz dzienny z dnia 22 listopada 2011 r., nr [...], wydany przez Dowódcę Jednostki Wojskowej nr [...] w [...], na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), zgodnie z którym, żołnierzowi zawodowemu, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych. Rozkaz personalny w sprawie zawieszenia wypłaty uposażenia, stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, jest decyzją administracyjną (por. także np. wyrok NSA z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 728/10; z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2227/11 - umieszczone na stronie internetowej NSA pn.
Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.nsa.qov.pl). Od decyzji tej żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia (art. 8 ust. 1 ustawy), na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) i z zastrzeżeniem ust. 2 art. 8 ustawy, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w P.p.s.a.
Ustawodawca w przywołanym ust. 2 art. 8 ustawy określił zamknięty katalog spraw, w których na wydane decyzje nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a są nimi:
- 1) wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji;
- 2) mianowania na stopień wojskowy;
- 3) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej;
- 4) skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową.
Z powyższych uregulowań jednoznacznie wynika, że rozkaz personalny w sprawie zawieszenia wypłaty uposażenia, wydany na zasadzie art. 93 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jest decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia, a następnie – wobec niewymienienia tego rodzaju decyzji w art. 8 ust. 2 ustawy, skarga do sądu administracyjnego. Niezbędnym elementem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest jednakże wyczerpanie trybu zaskarżenia, o jakim mowa w przywołanym na wstępie postanowienia art. 52 § 1 P.p.s.a., przez uprzednie wniesienie odwołania na decyzję organu I instancji do organu wyższego stopnia.
W niniejszej sprawie J. M. wniósł skargę na rozkaz personalny w sprawie zawieszenia wypłaty uposażenia, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bez uprzedniego wyczerpania trybu zaskarżenia. Uchybił zatem trybowi określonemu w art. 52 § 1 P.p.s.a. Wprawdzie z odpowiedzi na skargę z dnia 27 sierpnia 2012 r., udzielonej przez Dowódcę Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] wynika, że J. M. w dniu 1 grudnia 2011 r. złożył odwołanie od zaskarżonej decyzji do Dowódcy Wojsk Lądowych, to okoliczność ta nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu sądowym. J. M. w skardze wyraźnie bowiem wniósł o uchylenie rozkazu dziennego z dnia 22 listopada 2011 r. Dowódcy JW [...] w [...], jako decyzji wydanej przez organ I instancji, a to, o czym była mowa wyżej, nie należy do właściwości tut. Sądu.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, od której art. 52 § 1 P.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi i dlatego skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.