Uzasadnienie
J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 15 października 2014 r., nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Strzelcach Opolskich z dnia 19 lutego 2014 r., nr [...], dotyczącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2013 r.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 grudnia 2014 r., wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni, wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Wezwanie zawierało także pouczenie, że nieuiszczenie wpisu w terminie wyznaczonym przez Sąd, skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Wezwania powyższe doręczono skutecznie w dniu 22 grudnia 2014 r., do rak dorosłego domownika – matki skarżącego, o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, znajdującym się w aktach sądowych sprawy (por.: k-10 akt).
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, odrzucił skargę J. M. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. Odpis powyższego postanowienia został doręczony osobiście skarżącemu w dniu 27 stycznia 2015 r., co wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por.:k-20 akt).
Pismem procesowym z dnia 22 lutego 2015 r., złożonym osobiście w siedzibie tut. Sądu w dniu 25 lutego 2015 r., skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi odebrała jego schorowana matka wówczas, gdy on przebywał z ponad dwumiesięczną wizytą u brata w [...]. Skarżący podał, że jego matka jest osobą cierpiącą na zaniki pamięci i dlatego zapomniała powiedzieć o wezwaniu pozostałym domownikom. W okresie Świąt Bożego Narodzenia do 10 lutego 2015 r. przebywał w [...], a o odrzuceniu skargi i przyczynach dowiedział się z odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Do akt sprawy skarżący dołączył recepty wystawione w dniu 16 lutego 2015 r. na A. M..
Na skutek zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 3 marca 2015 r., wezwano skarżącego do złożenia oświadczenia, czy w dniu 27 stycznia 2015 r. skarżący osobiście potwierdził odbiór postanowienia Sądu z dnia 23 stycznia 2015 r. o odrzuceniu skargi oraz jednoznacznego wskazania w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu i jaki okres czasu upłynął pomiędzy czynnością związaną z uiszczeniem wpisu, a ustaniem przyczyny, pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2015 r. skarżący wyjaśnił, że odpis postanowienia Sądu z dnia 23 stycznia 2015 r. nie został na pewno doręczony w tej dacie, ale późniejszej i w związku z tym trudno mu ustalić jaki czas upłynął do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu i uiszczenia wpisu. Dodatkowo skarżący wskazał, że jego ojciec także nosi imię J. i jest osobą schorowaną, która ma problemy z pamięcią.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Wniosek należało odrzucić..
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.).
W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.
Stosownie do art. 87 § 2 P.p.s.a. strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. O braku winy strony można mówić gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a nawet lekkie niedbalstwo wyklucza możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.
Jak zostało wyżej powiedziane, zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest ustalić czy wniosek o przywrócenie terminu złożony został z zachowaniem terminu z art. 87 § 1 P.p.s.a. Sąd bowiem zobowiązany jest ze względu na treść przepisu art. 88 P.p.s.a., do odrzucenia spóźnionego wniosku. Art. 87 § 1 P.p.s.a stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że złożony wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony podlega odrzuceniu. Wniosek o przywrócenie terminu złożono bowiem po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a.
Skarżący zadeklarował, że przyczyna uchybienia terminu ustała w momencie zapoznania się przez z niego z motywami postanowienia tut. Sądu z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 609/14, o odrzuceniu skargi.
Mając na uwadze okoliczności podane przez skarżącego, Sąd przyjął, że w okresie Świąt Bożego Narodzenia 2014 r. do 10 lutego 2015 r. skarżący przebywał w [...] i o treści postanowienia Sądu z dnia 23 stycznia 2015 r. o odrzuceniu jego skargi z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi mógł powziąć wiedzę po powrocie do kraju, tj. od dnia 11 lutego 2015 r. Z uwagi na wyjaśnienia skarżącego, iż jego ojciec także nosi imię J., Sąd przyjął, że doręczenie odpisu ww. postanowienia nastąpiło w trybie przepisu art. 72 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Doręczenie zatem w dniu 27 stycznia 2015 r. odpisu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi nawet do rąk ojca, który nosi takie samo imię i nazwisko, jak skarżący i zamieszkuje pod tym samym adresem było doręczenie skutecznym.
Skarżący zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, jak i w piśmie z dnia 12 marca 2015 r. konsekwentnie twierdził, że do 10 lutego 2015 r. przebywał w [...]. Stąd też, z uwagi na niewskazanie przez skarżącego daty ustania przyczyny uchybienia terminu, Sąd przyjął, że od dnia 11 lutego 2015 r. biegł, stosownie do art. 87 § 1 P.p.s.a., siedmiodniowy termin do złożenia pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu i dokonania czynności, tj. uiszczenia wpisu. Zdaniem Sądu, z chwilą powrotu skarżącego do kraju ustała przyczyna uniemożliwiająca mu podjęcie czynności procesowych w przedmiotowej sprawie. Termin zatem do złożenia pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu i uiszczenia wpisu upłynął z dniem 18 lutego 2015 r. (środa).
Strona zwróciła się natomiast dopiero w dniu 25 lutego 2015 r. (data złożenia wniosku w siedzibie tut. Sądu – k. 21 akt sądowych) o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi i jednocześnie opłaciła tego samego dnia brakujący wpis. Powyższe nastąpiło zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a..
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec o odrzuceniu wniosku, jak w sentencji.
O zwrocie stronie skarżącemu wpisu sądowego Sąd orzekł w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z opłaceniem przez skarżącego całego wpisu w kwocie 100 zł od odrzuconej skargi.
- - ---------------------- 4