Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 marca 2018 r., starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił K. K. radcę prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 września 2017 r., nr [...]. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu, na pełnomocnika skarżącej została wyznaczona radca prawny J. P., wykonująca zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w [...], przy ul. [...].
W dniu 17 maja 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę wniesioną w sprawie. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej z urzędu sporządziła pismo procesowe z dnia 14 maja 2018 r., a także w jej imieniu występowała przed tut. Sądem, składając m.in. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik oświadczyła jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone ani w części, ani w całości (por. protokół rozprawy z dnia 17 maja 2018 r., k -58 akt).
Następnie pełnomocnik wniosła o sporządzenie i doręczenie zapadłego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.).
Przedmiotem niniejszego orzeczenia są koszty pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, poniesione w postępowaniu przed Sądem I instancji. Stosownie więc do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja czy też postanowienie Urzędu Patentowego – wynoszą 240 zł. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia – opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Obecnie stawka ta wynosi 23 %.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu, udzieliła skarżącej pomocy prawnej w zakresie reprezentowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. W sprawie złożono także wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Zasadne jest zatem przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia, czyli opłatę w wysokości 240 zł, a na zasadzie § 4 ust. 3 rozporządzenia, ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23 %).
Reasumując, referendarz przyznał radcy prawnemu wynagrodzenie w wysokości 240 zł oraz kwotę 55,20 zł, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, co stanowi łącznie kwotę 295,20 zł. Podkreślenia przy tym wymaga, że wynagrodzenie za ewentualne czynności pełnomocnika podjęte w postępowaniu sądowym w II instancji, będzie przedmiotem rozpoznania w odrębnym postanowieniu, po zakończeniu postępowania.
Wobec powyższego, referendarz działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.