Uzasadnienie
Skarżący G. T., reprezentowany przez radcę prawnego J. J., wniósł skargę na rozstrzygnięcie protestu Stowarzyszenia Aglomeracji Opolskiej Związku Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych w Opolu z dnia 18 listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie dofinansowania projektu złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2014-2020, wydane w trybie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 9 grudnia 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, przez nadesłanie jednego odpisu skargi wraz z załącznikami, a także do uzupełnienia dokumentacji, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, przez nadesłanie oryginału wniosku (ewentualnie odpisu) wraz z załącznikami, jeśli były do wniosku dołączone.
Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 grudnia 2016 r.
W dniu 11 stycznia 2017 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo procesowe z dnia 4 stycznia 2017 r. (data nadania przesyłki placówce pocztowej), w którym pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (cyt. wyżej) wprowadza specjalny tryb zaskarżenia do sądu administracyjnego wydanych na jej podstawie rozstrzygnięć. I tak, stosownie do przepisu art. 61 ust. 2 ustawy, skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 3 ustawy, kompletna dokumentacja obejmuje wniosek o dofinansowanie projektu, informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 46 ust. 3, wniesiony protest oraz informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z ewentualnymi załącznikami.
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie złożyła oryginału wniosku lub jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem, a także nie nadesłała załączników do wniosku, na które wskazano skardze. Ponadto skarga nie zawierała jej odpisu dla organu administracji.
Przepis art. 61 ust. 6 ustawy stanowi, że wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego w terminie, o którym mowa w ust. 2, powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, z zastrzeżeniem ust.
7. W przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji lub uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 61 ust. 7 ustawy).
Strona skarżąca została wezwana przez Sąd do uzupełnienia braków skargi, jednak nie uzupełniła stwierdzonych braków. Natomiast nadesłała oświadczenie o cofnięciu skargi.
W okolicznościach sprawy przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Tym samym rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i ewentualne umorzenie w związku z tym postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), dalej "P.p.s.a.", może nastąpić w razie, gdy nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Natomiast nieuzupełnienie braków skargi prowadzi do sytuacji wskazanej w art. 61 ust. 6 pkt 2 ustawy i wypełnienia przesłanek do pozostawienia skargi bez rozpatrzenia.
Rozstrzygnięcie w punkcie 1 sentencji uzasadnia art. 61 ust. 7 ustawy, a w punkcie 2 sentencji - art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 64 ustawy.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.