Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z dnia 11 października 2006 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Wojewodę Opolskiego jest uchwała Gminy Byczyna z dnia 16 lutego 2006 r., nr XXXIV/306/06, w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności części zaskarżonej uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa, to jest art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., o zbiorowym zaopatrzeniu wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858), ponieważ zdaniem organu nadzoru nie określa minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodno -kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który jest jednym z elementów obligatoryjnych regulaminu. Ponadto uchwała zawiera jeszcze inne elementy istotnie naruszające prawo, polegające na tym, że uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało zawarte w obowiązującej ustawie.
W odpowiedzi na skargę z dnia 8 listopada 2006 r. Gmina Byczyna podniosła, iż zgodziła się w zarzutami zawartymi w skardze, uwzględniając ją w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wnosiła o umorzenie postępowania, wskazując, że na sesji w dniu 25 października 2006 r. podjęła uchwałę nr XLII/384/06, która w § 2 uchyliła zaskarżoną uchwałę.
Wojewoda ustosunkowując się do wniosku Gminy Byczyna w piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2006 r. oświadczył, iż uchwała Rady Miejskiej w Byczynie z dnia 25 października 2006 r., nr XLII/384/06 w sprawie uchylenia zaskarżonej uchwały jest zgodna prawem, w związku z czym strona skarżąca przychyla się do wniosku strony przeciwnej o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie podlega umorzeniu.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – skuteczne cofnięcie skargi – skutkuje umorzeniem postępowania.
Czynność procesowa skarżącego, wnioskującego o umorzenie postępowania stanowi w istocie cofnięcie skargi i w świetle materiału sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości. Jest zatem skuteczna.
W związku z tym, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, należało uznać, cofnięcie skargi za skuteczne.
Skutkiem tego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy, Sąd umorzył postępowanie i orzekł, jak na wstępie.