Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w O., pismem z dnia 31 sierpnia 2006 r., skierowanym do [...] Komendanta Straży Pożarnej w O., wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...], Nr [...] w części określonej w pkt 1, tj. nakładającej na Wspólnotę obowiązek wyposażenia w terminie do dnia 1 marca 2005 r., budynku wielorodzinnego położonego w O., przy ulicy [...], w instalację wodociągową przeciwpożarową z zaworami hydrantowymi 52 oraz uzgodnienia projektu instalacji pod względem ochrony przeciwpożarowej z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w O., decyzją z dnia [...], Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności przywołanej wyżej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...]. W decyzji organ zawarł pouczenie, iż od decyzji tej przysługuje stronie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, którą wnosi się za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
Pismem z dnia 26 października 2006 r. Wspólnota złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...], Nr [...], wnosząc o jej uchylenie i ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, a także uiściła wpis od skargi w kwocie 200 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 53 § 2 ustawy). Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy).
W sprawie poza sporem pozostaje, iż dnia 31 sierpnia 2006 r. skarżąca Wspólnota złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. z dnia [...], Nr [...] w części określonej w pkt 1, a [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w O., decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie: art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 17 K.p.a. w związku z art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, odmówił stwierdzenia nieważności przywołanej wyżej decyzji.
Zważyć należy, iż zgodnie z art. 158 § 1 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności winno zakończyć się decyzją. Decyzja wydana w takim postępowaniu jest decyzją w nowej sprawie, a więc decyzją pierwszej instancji, i służy od niej odwołanie lub wniosek o powtórne rozpatrzenie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 1981 r., SA 472/81, opubl. ONSA z 1981/1/21). Organ II instancji rozpoznający wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, działa w takim postępowaniu nie jako organ odwoławczy, lecz jako organ nadzoru, którego uprawnienia są węższe od uprawnień organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1982 r., sygn. akt II SA 919/81, opubl. ONSA 1982/1/5). W sprawie niniejszej stosownie do art. 11 a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.), od decyzji komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wydanej w pierwszej instancji, w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Państwowej Straży Pożarnej, będzie przysługiwało odwołanie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Dopiero zatem po wniesieniu ewentualnego odwołania i wydaniu decyzji rozpatrującej to odwołanie, stronie przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego.
Wskazać także warto, iż błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie (art. 112 K.p.a.). Błędne pouczenie będzie stanowiło uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jeśli skarżący zechce z tej możliwości wzruszenia zaskarżonej decyzji skorzystać (por. postanowienie NSA z dnia 1 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 230/97, opubl. LEX 38205; postanowienie NSA z dnia 9 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1600/98, opubl. LEX 48568).
Mając powyższe na uwadze, ze względu na brak wyczerpania środka zaskarżenia przysługującego stronie w postępowaniu administracyjnym, skargę jako przedwczesną należało odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy.
Orzeczenie w części dotyczącej kosztów sądowych, uzasadnia natomiast przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy.