Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 maja 2010 r. L. O. wystąpiła do Starosty Nyskiego z żądaniem zwrotu opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu dla samochodów wyszczególnionych w załączonym do pisma zestawieniu, w tym również dla samochodu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...]. Uzasadniając swoje żądanie powołała się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wydane w przedmiocie uchylenia czynności Starosty Nyskiego z dnia [...], nr [...] odmawiającej zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu i nakazania zwrotu nienależnie pobranych opłat.
W odpowiedzi na powyższe, Starosta Nyski pismem z dnia [...], [...], ustosunkowując się do żądania L. O., odmówił zwrotu żądnej kwoty. Wskazał, że w wyrokach z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 116/10 i II SA/Op 472/09, WSA w Opolu uchylił czynność Starosty Nyskiego z dnia [...] jedynie w odniesieniu do dwóch pojazdów tj. samochodu [...] o nr. rej [...] oraz samochodu [...] o nr rej. [...], natomiast w sprawach dotyczących pozostałych samochodów postanowieniami z dnia 8 marca 2010 r. orzekł o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia od niej wpisu. Na tej też podstawie organ stwierdzi, że wniosek strony oparty o orzeczenie Sądu może być uwzględniony jedynie w odniesieniu do wskazanych pojazdów. Co do pozostałych, które skarżąca wskazała w załączonym wykazie, brak jest natomiast podstaw do żądania zwrotu opłaty, bowiem nie zapadło co do nich orzeczenie sądowe. Z dotychczasowego orzecznictwa sądów cywilnych wynika zaś, że zwrot może dotyczyć jedynie opłat uiszczonych po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej.
Ponadto, przy opłatach uiszczanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami samochodowymi przyjmuje się, że roszczenia te przedawniają się po upływie 3 lat od spełnienia świadczenia.
Powyższe pismo doręczono L. O. w dniu 28 czerwca 2010 r.
W piśmie z dnia 9 sierpnia 2010 r. strona kwestionując stanowisko organu podniosła, że orzecznictwo i praktyka sądów nie stanowią podstawy rozstrzygnięcia, a okres wejścia Polski do Unii Europejskiej nie ma nic wspólnego z treścią orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, który wcześniej orzekł niezgodność przepisów. Dlatego też wniosła o wyjaśnienie tej kwestii i zajęcie przez organ ostatecznego stanowiska w sprawie, a także uzasadnienie twierdzenia o wykonywaniu czynności w ramach działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia 24 września 2010 r., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i odmówił zwrotu żądanej kwoty. Wyjaśnił, że co do opłat, których zwrotu żąda skarżąca nie zapadł wyrok sądu administracyjnego, a jeśli żądanie oparte jest na przepisach prawa cywilnego przyjąć należy, że uległo ono przedawnieniu.
L. O., nie zgadzając się ze stanowiskiem Starosty Nyskiego, pismem z dnia 4 listopada 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na odmowę zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...], nr rej. [...], w kwocie 425 zł. Podnosząc zarzut naruszenia art. 77 ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, poprzez pobranie zawyżonej opłaty wniosła o ustalenie, że organ administracji zobowiązany jest do zwrotu opłaty pobranej na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją oraz nakazanie jej zwrotu.
W odpowiedzi na skargę organ przedstawiając stan faktyczny sprawy wniósł o odrzucenie skargi. W zakresie swojego wniosku podniósł, że skarżąca nie poprzedziła wniesienia skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto dostrzegł, że już wcześniej strona występowała o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...], nr rej. [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawie tej postanowieniem z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 138/10 orzekł o odrzuceniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa, zatem stanowi ona czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że na taką czynność przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do Sądu można jednak wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na odmowę zwrotu żądanej opłaty, wyrażoną w piśmie Starosty Nyskiego z dnia [...], nr [...], było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie czternastu dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca wnosząc skargę nie wykazała jednak, aby dopełniła tej czynności. Nie znajduje ona potwierdzenia zarówno w aktach administracyjnych, jak i w przedstawionym przez stronę skarżącą stanie faktycznym sprawy. W szczególności zaś, o wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa nie świadczy treść pisma strony z dnia 9 sierpnia 2010 r., w którym skarżąca wniosła jedynie o wyjaśnienie stanowiska organu.
Biorąc pod uwagę powyższe, skoro wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie zostało poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa stwierdzić należało, że nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a.
Z tego też względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi. Na mocy powołanego przepisu Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a.
Na marginesie odnotować jedynie można, że nawet gdyby uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismo skarżącej z dnia 9 sierpnia 2010 r. również należałoby orzec o niedopuszczalności skargi, z uwagi na niespełnienie warunku z art. 52 § 3 P.p.s.a., tj. na skutek uchybienia 14 – dniowemu terminowi do wystosowania wezwania.