Uzasadnienie
S. P. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], nakazującą S. P. rozbiórkę obiektu garażowego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. T. w K. Postanowieniem z dnia 19 września 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 965/03 Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu oddalił, zawarty w skardze, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 965/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zawiesił postępowanie z urzędu, z uwagi na śmierć skarżącego oraz uczestnika postępowania M. K., do czasu zgłoszenia się lub wskazania ich następców prawnych bądź też ustanowienia kuratora spadku.
Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 965/03 Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie.
Na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. M. P. - będąca następcą prawnym skarżącego - oświadczyła, iż cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie podlega umorzeniu.
W pierwszej kolejności odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może zrezygnować z sądowej kontroli, poprzez cofnięcie skargi. Oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, co do zasady jest wiążące dla sądu i w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Za niedopuszczalne uznaje się cofnięcie skargi jedynie wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do wskazanych przepisów, dokonane przez skarżącą cofnięcie skargi, uznać należało za skuteczne. Podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 13 marca 2007 r., skarżąca wyraźnie bowiem oświadczyła, iż nie jest zainteresowana dalszym tokiem postępowania i cofa wniesioną skargę – co zostało odnotowane w protokole rozprawy. Jednocześnie, dokonane cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, ani też w ocenie Sądu nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością.
Wobec skutecznego cofnięcia skargi, uznać zatem należało, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania wskazana w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a
Mając na uwadze powyższe, należało orzec, jak w sentencji.