Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 stycznia 2009 r. S. D., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia [...], Nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez S. D. na postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...], znak:[...].
Pismem z dnia 13 maja 2009 r., organ odwoławczy powiadomił tut. Sąd o śmierci skarżącego, załączając do pisma kopię odpisu skróconego aktu zgonu nr A sporządzonego przez Urząd Stanu Cywilnego w [...], z której wynika, że zgon nastąpił w dniu 2 maja 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
Z treści przywołanego przepisu wynika zatem, że z sytuacjami w nim określonymi mamy do czynienia wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności związanych ściśle ze sferą praw i obowiązków osobistych określonego podmiotu. W odniesieniu natomiast do innych aktów i czynności sąd musi ocenić, czy w przypadku śmierci skarżącego – adresata zaskarżonego aktu lub czynności i zgłoszenia się innej osoby, postępowanie dotyczy jej interesu prawnego. Wprawdzie bowiem w prawie administracyjnym nie występuje generalna zasada następstwa prawnego w odniesieniu do praw i obowiązków regulowanych normami tego prawa, niemniej jednak mogą występować takie sytuacje, kiedy określone prawa lub obowiązki (w szczególności o charakterze cywilnoprawnym), wynikające z decyzji administracyjnej, mogą wiązać się ze sferą prawną innego podmiotu (tak: w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2005, s. 495).
Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie dotyczące obowiązku meldunkowego. Wskazać zatem należy, iż zarówno "zameldowanie" jak i "wymeldowanie" jest formą realizacji obowiązku meldunkowego polegającą na zgłoszeniu wymaganych danych właściwemu organowi. Konsekwencją realizacji powyższego obowiązku jest "zameldowanie" bądź "wymeldowanie", stanowiące wyłącznie akty rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby bądź ustania jej pobytu w dotychczasowym miejscu. Powyższe fakty rodzą skutki w sferze prawa publicznego. Bez znaczenia są natomiast - z punktu widzenia realizacji obowiązku meldunkowego - okoliczności prawne i faktyczne związane z nabyciem, bądź utratą uprawnienia do przebywania w danym miejscu. Wymeldowanie jest zatem stwierdzeniem pewnej okoliczności faktycznej i ma jedynie charakter rejestracyjny. Osoba wymeldowana posiadająca tytuł prawny do lokalu, bądź będąca jego właścicielem nie traci go.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż przedmiot niniejszego postępowania – obowiązek meldunkowy, jako czynność materialno-techniczna o charakterze porządkowym, jest ściśle związany z osobą której dotyczy, a zatem pozostaje w związku wyłącznie z interesem prawnym zmarłego skarżącego i jako nie podlegający dziedziczeniu ani zbyciu, nie przechodzi na jej następców prawnych.
W tym stanie rzeczy, działając na mocy art. 161 § 1 pkt 2 oraz art. 161 § 2 P.p.s.a., należało niniejsze postępowanie umorzyć, co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.