Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 listopada 2010 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu, do rąk jego pełnomocnika ustanowionego z urzędu - adwokata I. G., w dniu 3 stycznia 2012 r.
W dniu 19 stycznia 2012 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna sporządzona przez samego skarżącego - J. G., zawarta w piśmie z dnia 18 stycznia 2012 r. Natomiast pełnomocnik skarżącego złożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 P.p.s.a.). Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została jednakże ograniczona brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem.
Omawianego przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Z kolei, z mocy § 3 art. 175 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.
W treści skargi kasacyjnej J. G. nie wskazał, aby należał do określonego w komentowanym powyżej przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu odnotować przyjdzie trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 83280). Podobny pogląd wyraził także Sąd Najwyższy, który podkreślił, że niewskazanie uprawnienia do sporządzenia skargi kasacyjnej powoduje jej niedopuszczalność "z innych przyczyn" i konieczność odrzucenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2000 r., IV CKN 1008/00; dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 49373).
W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącego skutkować musi uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Końcowo, przypomnieć trzeba, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego nie sporządził skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia.