Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2014 r. referendarz sądowy przyznał T. R. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła do tej funkcji A. W. wykonującego zawód w kancelarii w [...]. Wyznaczony pełnomocnik wniósł skargę w imieniu skarżącego.
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2015 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 października 2014 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego uwzględniono i uchylono zaskarżoną decyzję, a sprawę przekazano organowi do ponownego rozpoznania. W wyroku w punkcie 2, Sąd zasądził od organu dla pełnomocnika z urzędu koszty pomocy prawnej za postępowanie przed sądem administracyjnym w I instancji.
Pełnomocnik z urzędu w dniu 27 lipca 2015 r. złożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., jednocześnie z nią złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia w kwocie w zakresie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej, we wniosku pełnomocnik zawarł oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości lub w części.
Pełnomocnik wskazał, że doręczył opinię skarżącemu i przesłał kopię dowodu jej nadania.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – zwanego dalej rozporządzeniem, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3–4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawka minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji wynosi - 50 % stawki minimalnej określonej w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 ust 1 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, bierze on pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności przepisach o tym podatku, obowiązującą w dniu orzekania, obecnie 23 %. Referendarz sądowy przyznając radcy prawnemu koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za udzieloną T. R. pomoc prawną w sprawie należy mu przyznać wynagrodzenie według norm przepisanych. Wynagrodzenie to przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika, który udzielił pomocy prawnej polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.
W rozporządzeniu określono w § 14 ust. 2 pkt 2 lit b, że wynagrodzenie za czynność sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi nie mniej niż 120 zł. Wobec tego przyznano radcy prawnemu wynagrodzenie w kwocie 120 zł, które podwyższono o kwotę podatku od towarów i usług wynoszącą 27,60 zł, a zatem wynagrodzenie brutto wynosi 147,60 zł.
W związku z powyższym na postawie art. 250 i 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzeczono, jak w sentencji.