Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 października 2021 r. D. P. i Z. P. (dalej zwani również skarżącymi), reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Gminy Turawa z dnia 7 grudnia 2012 r., Nr XX/125/2012, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru wsi Z. Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w całości ewentualnie w części odnoszącej się do działki nr a k.m. [...], stanowiącej ich własność. Zażądali również zasądzenia od organu na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarga została nadana listem poleconym złożonym w placówce pocztowej w dniu 22 listopada 2021 r., co potwierdza data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przesyłkę (k. 17 akt sąd.).
W odpowiedzi na skargę Gmina Turawa, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 30 czerwca 2021 r. skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Turawa z dnia 7 grudnia 2012 r. (k. 77 i 78 akt sąd.). Pismo to nadali w placówce pocztowej w dniu 19 lipca 2021 r. (k. 79 akt sąd.). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Urzędu Gminy Turawa w dniu 22 lipca 2021 r. (k. 9 akt administracyjnych).
Po rozpatrzeniu powyższego wezwania Rada Gminy Turawa podjęła w dniu 19 sierpnia 2021 r. uchwałę Nr XXXIII/217/2021, w sprawie odmowy uchylenia uchwały Nr XX/125/2012. Powyższa uchwała została doręczona skutecznie pełnomocnikowi skarżących w dniu 25 sierpnia 2021 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki listowej (k. 127 akt sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawie skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Taki właśnie akt stał się przedmiotem skargi D. P. i Z. P., którzy zakwestionowali legalność uchwały Rady Gminy Turawa z dnia 7 grudnia 2012 r., Nr XX/125/2012, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru wsi Z. - w odniesieniu do stanowiącej ich własność działki numer a.
Możliwość wniesienia skargi na akt prawa miejscowego przewidziana została w przepisie szczególnym, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (na dzień wniesienia skargi - Dz. U. z 2021 r. poz. 1372, z późn. zm., obecnie - Dz. U. z 2022 r. poz. 559), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wyjaśnić trzeba, że obecne brzmienie wskazanego przepisu obowiązuje od 1 czerwca 2017 r., natomiast przed tą datą art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Powołane ostatnio brzmienie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. - ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w dniu 7 grudnia 2012 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Stosownie natomiast do art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwała siedmiu sędziów Nasz dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, dostępna na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powiedzianego dotychczas stwierdzić należy, że zaskarżenie uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego wydanej przed 1 czerwca 2017 r. jest możliwe po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym termin do wniesienia skargi na uchwałę podjętą przed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie skarżącej odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, od dnia doręczenia wzywającemu tej odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi, przewidziany w art. 53 § 2 P.p.s.a.
Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że skarżący kwestionując uchwałę z dnia 7 grudnia 2012 r., wystosowali do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w dniu 22 lipca 2021 r., a odpowiedź organu została udzielona uchwałą z dnia 19 sierpnia 2021 r., Nr XXXIII/217/2021, doręczoną skarżącym w dniu 25 sierpnia 2021 r. Skarga została natomiast wniesiona przesyłką poleconą nadaną w placówce pocztowej w dniu 22 listopada 2021 r.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że wprawdzie przepisami art. 2 pkt 1 oraz art. 9 pkt 2 i 3 ustawy zmieniającej z dnia 7 kwietnia 2017 r. został zniesiony z dniem 1 czerwca 2017 r. zawarty w wyżej przytoczonym przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym obowiązek wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, a przepis art. 52 § 4 P.p.s.a. został uchylony oraz zmieniony został termin określony w art. 53 § 2 P.p.s.a., jednak na mocy art. 17 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej zmiany te dotyczą wyłącznie aktów lub czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Wystąpienie z wezwaniem w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. i warunek ten odnosi się do niniejszej sprawy, w której przedmiotem skargi jest uchwała z dnia 7 grudnia 2012 r. Do rozpoznania skargi w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały więc przepisy P.p.s.a. obowiązujące do dnia 31 maja 2017 r. Tak więc termin do wniesienia skargi wynosił 30 dni i biegł od dnia doręczenia skarżącym uchwały z dnia 19 sierpnia 2021 r. o odmowie uchylenia uchwały objętej skargą, co miało miejsce w dniu 25 sierpnia 2021 r. Termin ten rozpoczął bieg w dniu 26 sierpnia 2021 r. i upłynął z dniem 24 września 2021 r. Wobec tego skarga nadana w placówce pocztowej w dniu 22 listopada 2021 r. została wniesiona po upływie wymaganego terminu, a w takim przypadku zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z tego względu Sąd w punkcie 1 sentencji postanowienia orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. O zwrocie uiszczonego solidarnie przez skarżących wpisu od skargi orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.