Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 października 2007 r. I. i J. (małżonkowie) L. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, żądając ustalenia, że sprzedaż lokali mieszkalnych najemcom na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 15 września 1999 r. i uchwały Nr [...] z dnia 29 października 2003 r., odbyła się z naruszeniem prawa. Z uzasadnienia skargi wywnioskować także można było, że przedmiotem skargi jest całe postępowanie dotyczące sprzedaży lokalu przy ulicy [...] w O., a zwłaszcza to, że zastosowano różne stawki sprzedaży poszczególnych części nieruchomości, tj. przy sprzedaży lokalu zastosowano bonifikatę, natomiast nie uczynionego tego przy sprzedaży komórki i gruntu. Powyższa skarga została zarejestrowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 576/07.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej odrzucenie, ponieważ w ocenie organu zaskarżone uchwały nie stanowią prawa miejscowego i nie są z zakresu administracji publicznej. Poza tym, nie wyczerpano trybu zaskarżenia tych uchwał. Organ wniósł także ewentualnie o oddalenie skargi. Organ wskazał, że zostało oddalone powództwo skarżących przed sądem powszechnym. Poza tym skarżący zwrócili się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a ich pismo zostało potraktowane jako skarga na działania kierowników gminnych jednostek organizacyjnych i przekazane do rozpatrzenia Radzie Miejskiej w O., która na sesji w dniu [...], uchwałą Nr [...] w sprawie załatwienia skargi na działalność Burmistrza [...], uznała skargę za bezzasadną.
Wobec wątpliwości, jaki w istocie jest przedmiot skargi I. i J. L., Sąd pismem z dnia z dnia 5 grudnia 2007 r. wezwał wskazaną jako upoważniona do działania w imieniu skarżących – Z. L., do sprecyzowania co do przedmiotu skargi oraz wyjaśnienia czy jest osobą uprawnioną do pozostawania w postępowaniu sądowym, jako pełnomocnik w myśl art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 14 grudnia 2007 r. Z. L., odnosząc się do przedmiotu skargi, ponownie poruszyła kwestię nieprawidłowej sprzedaży lokali i powołała się po raz kolejny na uchwały Nr [...] i [...] Rady Miejskiej w O. Ponadto wyjaśniła, że jest matką J. L. i teściową I. L. W tych okolicznościach sprawy, uwzględniając fakt, że Z. L. nie spełnia przesłanek do reprezentowania skarżącej I. L., w myśl przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponownie wezwano skarżącą I. L. oraz Z. L. – pełnomocnika J. L., do oznaczenia organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu, I. L. i Z. L. ponownie, w piśmie z dnia 10 stycznia 2008 r. poruszyły kwestię nieprawidłowości przy sprzedaży nieruchomości. W punkcie 2 pisma stwierdziły ponadto, że zaskarżają uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] w sprawie załatwienia skargi na działalność Burmistrza [...], a zwłaszcza punkt 2 załącznika do uchwały, odnoszącego się do stosowania bonifikaty na podstawie uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia 23 czerwca 1999 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 lutego 2007 r., ze skargi J. i I. L. została wyłączona odrębna skarga na uchwałę Nr Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] w sprawie załatwienia skargi na działalność Burmistrza [...]. Skarga ta została odnotowana w Repertorium pod sygn. akt II SA/Op 80/08 i stała się przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. Udzielając odpowiedzi na tę skargę, Burmistrz [...] w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2008 r. wniósł o jej odrzucenie, bądź ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie wskazał, że zaskarżona uchwała nie stanowi aktu miejscowego, nie jest również aktem podejmowanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, stąd winna ulec odrzuceniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto organ wskazał, że skarga jest bezzasadna z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Nr [...], stanowiącej jej załącznik.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach.
Ponadto, stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, objętych przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a.
Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z treści skargi wniesionej do Sądu oraz wyjaśnień złożonych w trakcie postępowania sądowego, I. L. i J. L. kwestionują uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] w sprawie załatwienia skargi na działalność Burmistrza [...]. W ocenie Sądu materia regulowaną wskazaną uchwałą, wskazuje jednoznacznie, że uchwała ta została podjęta w trybie tzw. skargi powszechnej, której przedmiotem w myśl art. 227 K.p.a. może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw. Do jej rozpoznania właściwa jest, w myśl art. 229 pkt 3 K.p.a., Rada Miejska w O., która zresztą na sesji w dniu [...] podjęła zaskarżoną do sądu administracyjnego uchwałę Nr [...], uznającą skargę na działalność Burmistrza [...] w zakresie nieprawidłowości przy sprzedaży mieszkania przy ulicy [...] w O., za bezzasadną.
Rozstrzygnęła tym samym stawiane przez rodzinę L. zarzuty. Zauważyć przy tym należy, iż postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów K.p.a jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. Jeśli jednak obywatel jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ, do którego skargę skierował, może złożyć kolejną, nową skargę na działalność tego właśnie organu. W myśl art. 229 pkt 1 K.p.a., właściwym do rozpoznania skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy jest wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa.
Uwzględniając powyższe, a także zważywszy na okoliczność, że skarżący nie wskazali decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności, które organ ten powinien był wydać, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym, ich skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Wobec powyższego, skoro skarga J. i I. L. nie podlega właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, należało zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzec jak na wstępie.