Uzasadnienie
Skarżący E. K. i Z. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o odrzucenie skargi wskazując, iż przedmiotem skargi jest postanowienie pierwszej instancji, które wobec złożonego przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymane zostało w mocy postanowieniem z dnia [...], nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dostrzegło również, iż złożenie skargi przez skarżących nastąpiło po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie przyjdzie dostrzec, że Sąd w pierwszej kolejności zobligowany był do zbadania kwestii dopuszczalności wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" po myśli art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złożył określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów wymienionych w art. 50 P.p.s.a., uzyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia.
W niniejszej sprawie skarżący złożyli, zgodnie z pouczeniem Kolegium, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej nieostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] i na skutek tego środka zaskarżenia zostało wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowienie z dnia [...], nr [...]. Zatem, to na ostatnio wymienione postanowienie przysługiwało stronie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W świetle powyższych rozważań prawych niedopuszczalne było zaskarżenie postanowienia z dnia [....], poprzedzającego ostateczne postanowienie Kolegium z dnia [...], a więc postanowienia organu pierwszej instancji.
Biorąc powyższe pod uwagę, skoro skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na postanowienie pierwszoinstancyjne, to stwierdzić należy, iż nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a.
Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono o odrzuceniu skargi. Na mocy powołanego przepisu Sąd odrzuca bowiem skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.