Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...], nr [...],wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 1, art. 6 pkt. 6 lit. a, b, art. 6b oraz art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), uznał E. M. za osobę bezrobotną od dnia 6 lutego 2004r., bez prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wskazał, iż z przedstawionych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, była krótsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.
W odwołaniu od powyższej decyzji, E. M. podniosła, że rozstrzygnięcie jest dla niej krzywdzące, bowiem nie wiedziała, że istnieje ubruttowienie. Podała, że pracowała na stanowisku kasjera w A, w okresie od lipca 1999r. do 31 stycznia 2004r. Dodatkowo wskazała, że jest matką samotnie wychowującą 2 dzieci i wniosła o zakwalifikowanie jej do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, uwzględniając sytuację w jakiej się znalazła, nie z własnej winy.
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania E. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
- a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2,
- b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia,
- c) wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia,
- d) podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie,
- e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia,
- f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub w spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych), będąc członkiem tej spółdzielni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia,
- g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego,
- h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,
- i) był zatrudniony lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Wojewoda podkreślił, że podstawą nabycia prawa do zasiłku jest nie tylko posiadanie wymaganego okresu zatrudnienia. Zatrudnienie bowiem, winno spełniać warunki określone w zacytowanym wyżej przepisie art. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy, a mianowicie - powinno być związane z uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia, ogłoszonego przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej, niezależnie od wymiaru czasu pracy, przez okres 365 dni w ciągu 18 miesięcy przed zarejestrowaniem. Na podstawie zaświadczenia pracodawcy z dnia 3 lutego 2004r., organ odwoławczy ustalił, że wynagrodzenie w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia E. M. osiągała w miesiącach:
- - wrzesień, październik, listopad, grudzień 2002r. (powyżej 760,-zł.,
- - marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, grudzień 2003r. (powyżej 800,-zł.).
Pozostałe miesiące zatrudnienia u w/w pracodawcy nie mogły zostać zaliczone, gdyż osiągane wynagrodzenie przez E. M. było niższe od wymaganego. Stąd organ stwierdził, że łączny okres "uprawniający do zasiłku" w okresie 18 miesięcy przed rejestracją wynosił u skarżącej 336 dni (11 miesięcy), a nie 365 dni, co było podstawą odmowy przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych.
Na powyższą decyzję, E. M. wniosła skargę, w której zarzuca organowi pozbawienie jej środków do życia, poprzez odmowę prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uważa bowiem, że zabrakło jej 1zł. 3 gr. do zakwalifikowania się, do uzyskania zasiłku. Zaakcentowała, że wychowuje samotnie dwójkę dzieci, a z pomocy społecznej otrzymała zasiłek okresowy w kwocie 100 zł. na trzy osoby, stąd jej rodzina żyje na skraju ubóstwa, a ponadto poszukiwania pracy nie przyniosły rezultatu w postaci zatrudnienia. W piśmie z 3 maja 2004r. podniosła, że organy w dniu rejestracji winny wziąć pod uwagę te dochody osoby bezrobotnej, które posiada w dniu rejestracji. Uznała, że organy bezpodstawnie odmówiły jej zasiłku dla bezrobotnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skargę należało oddalić. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, przy czym rozważa prawo obowiązujące w dniu jej wydania jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji.
Rozstrzygnięcie w decyzjach odmownych, w rozpatrywanej sprawie wydane zostały w trybie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" tej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągnął wynagrodzenie w kwocie, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Stąd do otrzymania prawa do zasiłku, cytowany przepis wymaga spełnienia łącznie dwóch przesłanek:
pierwsza to - pozostawanie w zatrudnieniu przez co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację;
druga – osiąganie w powyższym okresie wynagrodzenia w kwocie, co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Zauważyć należy, że kwotę najniższego wynagrodzenia określa Minister Pracy i Polityki Socjalnej, i wynosiło ono od 1 stycznia 2001r. kwotę 760,- zł., od 1 stycznia 2004r. wynosi 824,- zł.
Kwestią bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest stwierdzenie, iż skarżąca była zatrudniona przez co najmniej 365, w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, na stanowisku kasjera, w wymiarze ½ etatu w firmie A Sp. z o.o i Spółka Komandytowa w W. Jednakże powyższe zatrudnienie, nie jest wystarczającą okolicznością do przyznania zasiłku dla bezrobotnego, gdyż zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy, winien być spełniony drugi warunek tj. osiąganie w powyższym okresie wynagrodzenia w kwocie, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Ta druga okoliczność jest kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie. W zakresie łącznego spełnienia warunków do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych, Sąd identyfikuje się z wyrokiem NSA w Warszawie, z dnia 25 stycznia 1999r., LEX nr 41906.
Na podstawie przedłożonego zaświadczenia pracodawcy o zarobkach skarżącej, którego nie kwestionowała, organy orzekające obu instancji wskazały, w których miesiącach otrzymywała wynagrodzenie w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia. Wymienione miesiące, uprawniające do zasiłku, z uwagi na wynagrodzenie, wynoszą łącznie 11 miesięcy, a zatem w przedmiotowej sprawie 336 dni, a nie 365, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy. Skoro uznanie E. M., za osobę bezrobotną nastąpiło od dnia 6 lutego 2004r., to na zasadzie przywołanego przepisu, okres 18 miesięcy poprzedzający dzień rejestracji obejmował również miesiąc styczeń 2004r. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu nie pozwalają na dowolne wyliczanie okresu 18 miesięcy, lecz konkretyzują go, poprzez określenie "...w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania", zatem w przedmiocie liczenia okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, sporny okres został właściwie przyjęty przez organy obu instancji, gdyż nie mógł być liczony w inny sposób.
W związku powyższym, należało przyjąć, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację E. M. była wprawdzie zatrudniona przez co najmniej 365 dni, ale przez co najmniej 365 dni nie uzyskiwała wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych. Dlatego też, należy uznać, iż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji, zgodne są z prawem.
Wobec powyższego należało, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalić skargę.