Uzasadnienie
Skargą z dnia 1 lutego 2011 r. M. i K. (małżonkowie) K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, której przedmiotem uczynili decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oleskiego z dnia [...], umarzającą postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na odbudowę spalonego zakładu produkcji zniczy oraz budowę kotłowni wolnostojącej w G. [...], na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków nr a, b, c, d.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 lutego 2011 r. wezwano skarżących, do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis w tej wysokości skarżący uiścili w dniu 9 marca 2011 r., co potwierdza dowód księgowy.
Zarządzeniem z dnia 31 marca 2011 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 26 maja 2011 r.
Pismem procesowym z dnia 5 kwietnia 2011 r., które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 6 kwietnia 2011 r., skarżący cofnęli wniesioną skargę. Odpis pisma doręczono organowi odwoławczemu, który nie zajął wobec niego żadnego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przytoczonej treści art. 60 P.p.s.a. wynika więc, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla Sądu wiążące. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez Sąd. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem Sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W takiej sytuacji, winny zostać przez Sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew jego woli wyrażonej w złożonym oświadczeniu.
W przeciwnym przypadku cofnięcie skargi uznane winno być za skuteczne i w jego konsekwencji postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 3/07, LEX nr 376825).
Mając na uwadze omawianą regulację oraz dokonując zgodnie z jej dyspozycją oceny oświadczenia o cofnięciu skargi, należało uznać, iż oświadczenie złożone przez skarżących w piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r. skutecznie wiązało Sąd. Analiza sprawy nie uprawnia do twierdzenia, aby zostało ono złożone w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa, które stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
Reasumując, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził istnienia przesłanek skutkujących uznaniem tej czynności za prawnie bezskuteczną.
W świetle powyższego, zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu od skargi uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Dlatego zarządzono zwrot uiszczonego przez stronę wpisu w kwocie 500 zł.