Uzasadnienie
Działająca w imieniu P. P. (zwanego dalej: "skarżącym") - adwokat M. W., wniosła pismem procesowym z 24 marca 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 17 lipca 2019 r., Nr XXII/456/19, dotyczącą zmiany uchwały Nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefach płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat. Sprawa ta została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt III SA/Kr 565/21.
Z akt sprawy sądowej wynika, że skarżący 24 marca 2021 r. uiścił wpis od skargi w wysokości 300 zł (por. k-36 akt).
Postanowieniem z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GW 26/22 (sprostowanym postanowieniem z 11 lipca 2022 r.), Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpoznania żądań sędziów i asesorów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wyłączenie ich od orzekania w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 565/21, dotyczącej przedmiotowej skargi.
Na skutek powyższego, postanowieniem z 29 września 2022 r., sygn. akt II SO/Op 8/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej zwanej: P.p.s.a., orzekł o wyłączeniu od orzekania w sprawie III SA/Kr 565/21 sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Pismem procesowym z 28 lipca 2022 r., pełnomocnik skarżącego cofnęła wniesioną w sprawie skargę.
Postanowieniem z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II GW 97/22, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpoznania przedmiotowej skargi. Wobec tego, skarga została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu pod sygn. akt II SA/Op 99/23 i stanowi przedmiot niniejszego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi, uznać należało, że oświadczenie to wiązało Sąd. Z treści tego oświadczenia nie wynikało bowiem, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności lub utrzymaniem w mocy aktu wydanego z naruszeniem prawa.
Podkreślenia także wymaga, że skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą. Stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowej skargi, postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało umorzyć. O powyższym Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji.
Orzeczenie w punkcie 2 sentencji postanowienia o zwrocie wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, uzasadnia natomiast art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., stosownie do którego sąd zwraca stronie z urzędu cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.