Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowieniem z 23 stycznia 2017r. ustanowił dla skarżącego A. K. adwokata, jako pełnomocnika z urzędu. Osobę adwokata K. U. wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka (k. 24 akt sąd.).
Z akt sprawy wynika, że w zastępstwie pełnomocnika na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stawiła się jego aplikantka. Wniosła i wywodziła jak w skardze, oświadczyła że skargę popiera oraz wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu, albowiem nie zostały one uiszczone nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 18 maja 2017r. wydał wyrok w sprawie, a następnie rozstrzygniecie o kosztach pomocy prawnej przekazał do rozpoznania referendarzowi sądowemu.
Stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a.") do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy m. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi lub radcy prawnemu (...) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z art. 250 § 1 P.p.s.a. wyznaczony adwokat lub radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów lub radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznawanej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714).
W myśl przepisu §2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu.
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy i wysokości 150 % opłat określonych w rozdziałach 2-4 (ust. 2).
W myśl zaś § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłatę obliczoną na podstawie §8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł c) w innej sprawie – 240 zł. Przedmiotowa sprawa kwalifikuje się do spraw opisanych w § 21 ust. 1 pkt 1 c), gdyż przedmiot sprawy nie stanowi należności pieniężnej. Opłata wynosi zatem 240 zł.
Pełnomocnik w ramach czynności pomocy prawnej stawił się na rozprawie przed Sądem I instancji podtrzymał skargę i jej zarzuty, zatem te czynności były czynnościami wykonanymi w postępowaniu w pierwszej instancji i w tym zakresie pomoc prawna została skarżącemu faktycznie udzielona.
W tym stanie rzeczy należało przyznać pełnomocnikowi z urzędu za udzieloną skarżącemu w I instancji nieopłaconą pomoc prawną opłatę w wysokości [...] zł. Opłatę podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, czyli o kwotę [...] zł. Pełnomocnikowi przyznano, zatem za pierwszą instancje opłatę w łącznej wysokości [...] zł.
Pełnomocnik w ramach czynności pomocy prawnej objętej wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia sporządził i wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Sądu, zatem ta czynność była czynnością wykonaną w postępowaniu międzyinstancyjnym w niniejszej sprawie przez tego wyznaczonego z urzędu pełnomocnika, przewidzianą w rozporządzeniu, za którą przyznaje się wynagrodzenie. W tym zakresie pomoc prawna została skarżącemu w II instancji faktycznie udzielona.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Opłata, o której mowa w pkt 1 dotycząca postępowania przed sądem administracyjnym w I instancji, do którego nawiązuje § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia, wynosi zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" 240 zł.
Uwzględniając rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika z urzędu, który prowadził sprawę w I instancji, należało przyznać pełnomocnikowi za udzieloną skarżącemu nieopłaconą pomoc prawną obejmującą sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynagrodzenie w kwocie [...] zł (50% x [...]zł), podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, w kwocie [...]zł., łącznie [...]zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) i pkt 2 lit b) oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia, orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ Katarzyna Witkowicz-Grochowska