Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Starosta P., na podstawie art. 136 ust.3, art. 137 ust. 1, art. 138 ust. 2, art. 139, art. 140 ust. 1-3, art. 141 ust. 2 i 4, art. 142 w związku z art. 216 ust. 1, art. 217 ust. 2 i art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1996r. o gospodarce nieruchomościami, orzekł w przedmiocie zwrotu na rzecz H. S., J. B., A. B., A. D., M. R., J. C. i J. D. wywłaszczonych nieruchomości, położonych w P. przy ul. [...].
Powyższa decyzja została doręczona Prezydentowi Miasta P., działającego w imieniu Gminy Miasto P., reprezentowanemu przez A. M., M. J., M. M., D. S. i H. L., pracowników Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w P., na adres Kancelarii Urzędu Miejskiego w P. w dniu 3 listopada 2011 r., a w dniu 4 listopada 2011 r. decyzję przekazano do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w P. W dniu 21 listopada 2011 r. w Starostwie Powiatowym w P. zostało złożone przez Prezydenta Miasta P. odwołanie od powyższej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., na podstawie art. 134 K.p.a, Wojewoda Wielkopolski stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 129 § 1 K.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia dręczenia decyzji stronie, o czym Prezydent Miasta P. został pouczony w decyzji z dnia [...] października 2011 r. Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi Miasta P. w dniu 3 listopada 2011r. (data wpływu do Kancelarii Urzędu Miasta P.), natomiast odwołanie zostało złożone bezpośrednio w Kancelarii Starostwa Powiatowego w P. w dniu 21 listopada 2011 r., a zatem 4 dni po upływie ustawowego terminu.
Powyższe postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. jest przedmiotem skargi Miasta P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając wydanie go z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 40 § 2, art. 45 i art. 77 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie w dniu 3 listopada 2011 r. nieprawidłowo, bo na adres Kancelarii Urzędu Miejskiego przy [...] w P., a nie na właściwy adres, tj. adres Wydziału Gospodarki Nieruchomościami przy ul. [...] w P. Do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami decyzja została skutecznie doręczona w dniu 4 listopada 2011 r. i od tego dnia, zdaniem skarżącej, winien być liczony termin do wniesienia odwołania.
Odwołanie zostało sporządzone w dniu 18 listopada 2011 r. i złożone tego dnia w kancelarii Wydziału Gospodarki Nieruchomościami. Zdaniem skarżącej, skarżąca nie ponosi winy za działanie osób odpowiedzialnych w Wydziale Obsługi Urzędu za prawidłowe wysyłanie i doręczanie pism, które są odpowiednio oznaczone i przeznaczone do terminowej wysyłki.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Wielkopolski wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że gdyby nawet uznać, że prawidłowe doręczenie skarżącej decyzji nastąpiło w dniu 4 listopada 2011 r. na adres Wydziału Gospodarki Nieruchomościami, to i tak złożenie odwołania w Starostwie Powiatowym w P. w dniu 21 listopada 2011 r. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 1 K.p.a. Niedopełnienie obowiązków przez pracowników Urzędu Miasta P. odpowiedzialnych za wysyłkę korespondencji, zdaniem organu odwoławczego, obciąża wyłącznie skarżącą. Na rozprawie uczestnik postępowania A. B. stwierdził, że nie potrafi zająć stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Obowiązkiem sądu jest zbadanie prawidłowości wydanych w sprawie aktów zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Złożenie odwołania zobowiązuje organ odwoławczy, w myśl regulacji zawartych w K.p.a., do zbadania w pierwszej kolejności, czy zostało ono wniesione przez osobę uprawnioną oraz czy wniesione zostało w ustawowym trybie i terminie.
W myśl art. 129 § 1 i 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie z art. 134 K.p.a., w razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W niniejszym stanie faktycznym bezsporne jest, iż decyzja Starosty P. z dnia [...] października 2011 r. zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania i została doręczona pełnomocnikom skarżącego najpóźniej w dniu 4 listopada 2011 r. (piątek). Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, określony w art. 129 § 2 K.p.a., upłynął zatem skarżącemu w dniu 18 listopada 2011 r. Strona złożyła zaś odwołanie dopiero w dniu 21 listopada 2011 r., bezpośrednio w kancelarii organu pierwszej instancji, a więc po upływie ustawowego terminu. Oczywistym jest, że złożenie w dniu 18 listopada 2011 r. odwołania przez pełnomocnika skarżącego w kancelarii Urzędu Miasta P. nie spełniało wymogów określonych w art. 129 § 1 K.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący nie wnosił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt. SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060).
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, na podstawie art. 134 K.p.a., uchybienie terminu do wniesienia odwołania i stąd Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.