Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr Starosta [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: Kpa) oraz art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] [...] 2019 r. [...] S. A. Oddział w [...] (zwany dalej: spółka; Inwestor, wnioskodawca), reprezentowanej przez Pana W. W., orzekł:
- 1. zobowiązać M. G. (zwaną dalej: skarżąca) - właściciela nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych w obrębie [...], gm. [...], do udostępnienia nieruchomości Inwestorowi w celu wykonania czynności związanych z remontem napowietrznej linii niskiego napięcia 0,4 kV;
- 2. wskazał, iż obowiązek udostępnienia nieruchomości polega na umożliwieniu osobom upoważnionym Inwestora wstępu na teren działek nr [...] i [...] w celu usunięcia dwóch stanowisk słupowych i posadowieniu nowych dwóch stanowisk słupowych w dotychczasowym miejscu oraz w celu usunięcia istniejących przewodów linii napowietrznej i podwieszeniu nowych przewodów linii napowietrznej z zachowaniem dotychczasowej trasy; obszar niezbędny do wykonania ww. prac dla działek nr [...] i [...] wynosi 714 m2; zakres zajęcia gruntu pod pas technologiczny został przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik do decyzji;
- 3. ustanowił obowiązek udostępnienia nieruchomości wymienionych w pkt. 1 na 14 dni w okresie 6 miesięcy od momentu zajęcia nieruchomości.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 §1, art. 80, art. 6, art. 8 i art. 11 Kpa.
W ocenie skarżącej W. W. nie posiadał jakiejkolwiek legitymacji do ubiegania się o wydanie decyzji. Inwestor natomiast od lat, bez jakiegokolwiek tytułu prawnego, posiada słupy na nieruchomości skarzącej, nie wnosząc jakichkolwiek opłat za bezumowne korzystanie z gruntu, nigdy też nie wystąpiło do Sądu powszechnego o ustanowienie służebności odpłatnej. Tymczasem skarżąca nie zgadza się na udzielenie bezpłatnego wstępu na jej nieruchomość.
Pełnomocnik strony skarżącej przeprowadził wywód dotyczący wykładni przepisów – art. 124b ust. 1 ustawy, wskazując, że powinien on być postrzegany jako specyficzna forma wywłaszczenia. Podniesiono również, że przepis ten ma służyć przedsiębiorcy przesyłowemu, a nie wykonawcy inwestycji, w celu uzyskania prawa dostępu dociągów, przewodów i urządzeń przesyłowych, względem których nie może on skorzystać z dostępu na zasadzie art. 124 ust. 6 ustawy.
Kolejno pełnomocnik przeprowadził wywód w zakresie rozumienie pojęcia remontu, wskazując, że w jego ocenie przyjęcie, że pojęcie "remont" użyte wart. 124b ust. 1 ustawy należy rozumieć wyłącznie i ściśle przez pryzmat definicji z art. 3 ust. 8 Prawa budowlanego byłoby niewłaściwe. Pełnomocnik konfrontował instytucję remontu i przebudowy.
Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy w sposób następujący [przypis Sądu – w zakresie pkt 1-3 tak jak organ I instancji]:
- 1. zobowiązać M. G. (zwaną dalej: skarżąca) - właściciela nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonych w obrębie [...], gm. [...], do udostępnienia nieruchomości Inwestorowi w celu wykonania czynności związanych z remontem napowietrznej linii niskiego napięcia 0,4 kV;
- 2. wskazał, iż obowiązek udostępnienia nieruchomości polega na umożliwieniu osobom upoważnionym Inwestora wstępu na teren działek nr [...] i [...] w celu usunięcia dwóch stanowisk słupowych i posadowieniu nowych dwóch stanowisk słupowych w dotychczasowym miejscu oraz w celu usunięcia istniejących przewodów linii napowietrznej i podwieszeniu nowych przewodów linii napowietrznej z zachowaniem dotychczasowej trasy; obszar niezbędny do wykonania ww. prac dla działek nr [...] i [...] wynosi 714 m2; zakres zajęcia gruntu pod pas technologiczny został przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik do decyzji;
- 3. ustanowił obowiązek udostępnienia nieruchomości wymienionych w pkt. 1 na 14 dni w okresie 6 miesięcy od momentu zajęcia nieruchomości;
- 4. nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie wskazując, co następuje. Właścicielem działek nr [...] i nr [...] (grunty orne) jest M. G.. Pełnomocnik Inwestora pismem z [...] [...] 2019 r. poinformował M. G. o planowanym remoncie napowietrznej linii niskiego napięcia, między innymi w obrębie działek nr [...] i nr [...]. Do pisma załączono dwa oświadczenia woli podpisane przez Inwestora wraz z mapką sytuacyjną i pełnomocnictwem, z prośbą o ich podpisanie i zwrot jednego egzemplarza na adres Inwestora. W związku z brakiem reakcji pismo, Inwestor - kolejnym pismem, z [...] [...] 2019 r. – zwrócił się do właścicielki działek nr [...] i nr [...] z prośbą o wyrażenie zgody na podjęcie zaplanowanych prac remontowych i przekazał stosowne oświadczenie woli. W piśmie tym poinformowano adresatkę, że w przypadku braku odpowiedzi, Inwestor podejmie w sprawie przepisane prawem działania.
Ponadto pełnomocnik Inwestora oświadczył, że przeprowadzono z M. G. cztery rozmowy telefoniczne, podczas których nie wyraziła ona zgody na podjęcie prac remontowych na działkach nr [...] i nr [...]. Wobec braku reakcji skarżącej na powyższe pisma, Inwestor, reprezentowany przez W. W., wystąpił do Starosty z wnioskiem z [...] [...] 2019 r. o wydanie decyzji - w trybie art. 124b ustawy - zobowiązującej do udostępnienia przedmiotowych działek. Inwestor podał, że remont będzie polegał na wymianie 2 istniejących słupów oraz linii napowietrznej niskiego napięcia 0,4 kV na linię izolowaną [...]. Czas wykonania prac związanych z remontem linii napowietrznej na działkach nr [...], [...] miałby wynieść 14 dni. Inwestor wniósł, aby w decyzji ustanowić obowiązek udostępnienia nieruchomości na okres 6 miesięcy od daty rozpoczęcia prac remontowych. W uzasadnieniu podano, ze pozostali właściciele działek, przez które przebiega remontowana linia, wyrazili zgodę na podjęcie zaplanowanych prac.
Inwestor uzasadnił konieczność przeprowadzenia remontu przedmiotowej linii elektroenergetycznej potrzebą polepszenia warunków dostaw energii elektrycznej do lokalnych odbiorców, poprzez zmniejszenie awaryjności systemu, zwiększenie bezpieczeństwa oraz wyeliminowanie przerw w dostawach energii elektrycznej.
Wnioskodawca jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu art. 3 pkt 12 lit. a ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755, z późn. zm., zwanej dalej: Prawo energetyczne). Do jego obowiązków należy między innymi utrzymanie zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu wymagań jakościowych (art. 4 ust. 1 i art. 9c ust. 1 Prawa energetycznego.
Na tle tak ustalonego stanu faktycznego organ przeszedł do rozważań prawnych, omawiając na wstępie instytucję z art. 124b ustawy.
Kolejno organ podniósł, że decyzja zobowiązująca do udostępnienia nieruchomości może być wydana, gdy spełnione są łącznie trzy warunki: 1) nieruchomość udostępniana jest na cel związany z konserwacją, remontem lub usunięciem awarii urządzeń wymienionych w ww. przepisie, bądź na ich usunięcie z gruntu, 2) właściciel, użytkownik wieczysty, bądź osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości, nie wyraża zgody na jej udostępnienie dla wskazanych celów, 3) urządzenia te nie stanowią części składowych nieruchomości.
Organ podkreślił również, co legło u podstaw wydania orzeczenia reformatoryjnego, że zgodnie z art. 124b ust. 2a ustawy - decyzji, w tym analizowanym przedmiocie nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Ogan podnosił kolejno, że decyzja zobowiązująca do udostępnienia nieruchomości może być wydana jedynie w przypadku urządzeń infrastruktury technicznej wymienionych w art. 124b ust. 1 ustawy, które nie stanowią części składowej gruntu, a zatem tylko takich elementów, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa, co powinno być wykazane stosownymi dokumentami, np. spisem inwentarza, dokumentami technicznymi itp. Powołując się na art. 49 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93, zwanej dalej: Kc) organ argumentował, że urządzenie służące do doprowadzania lub odprowadzania prądu elektrycznego nie należą do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu.
Na tym tle organ skonkludował, że upoważnionym do złożenia wniosku o udostępnienie nieruchomości w trybie art. 124b ustawy będzie więc podmiot, który ma obowiązek wykonać konserwację, remont, usunąć awarię oraz usunąć (zdemontować) z gruntu wskazane urządzenia po zakończeniu ich eksploatacji, czyli z reguły przedsiębiorstwo, w skład majątku, którego wchodzą urządzenia będące przedmiotem wymienionych czynności. Ponadto w przepisie tym ustawodawca zawarł konieczność wykazania okoliczności, dotyczących celu zajęcia.
Następnie organ zwrócił uwagę, że przesłanką wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji zobowiązującej do udostępnienia nieruchomości w celu przeprowadzenia czynności określonych w art. 124b ustawy jest brak zgody właściciela. Przepis nie wprowadza jednak formalnego obowiązku przeprowadzenia rokowań. W praktyce jednak zwykle dochodzi, do wymiany pism i stanowisk stron, a zatem do negocjacji. "Brak zgody" jest pojęciem węższej kategorii niż "rokowania - negocjacje". Powołując się na stanowisko doktryny organ stwierdził, że zgoda nie zostanie wydana w przypadku braku jakiejkolwiek odpowiedzi na propozycję, ale także w przypadku braku porozumienia odnośnie warunków udostępnienia nieruchomości.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy organ wskazał, że Inwestor podjął opisane próby uzyskania zgody M. G. na udostępnienie działek nr [...] i nr [...], celem przeprowadzenia remontu. Negocjacje nie dały jednak pozytywnych rezultatów.
W następnej kolejności organ podniósł, że zobowiązany był również zweryfikować, oprócz okoliczności braku dobrowolnej zgody właściciela nieruchomości, czy zakres planowanych prac budowlanych mieści się w pojęciu "konserwacji", "remontu" lub "usunięcia awarii" określonego urządzenia, przy czym wskazał, że obecnie obowiązujące przepisy ustawy nie precyzują tych pojęć.
Wykładania przepisów Kodeksu cywilnego - art. 49 Kc i art. 6 pkt 2 ustawy, w ocenie Wojewody, prowadzi jednoznacznie do wniosku, iż operatorzy elektroenergetycznych sieci przesyłowych są zobowiązani do konserwacji i remontów tych sieci, gwarantujących niezawodność funkcjonowania tych systemów. Przez konserwację i remonty ciągów, przewodów i urządzeń rozumieć należy przy tym rozumieć działania dotyczące ciągów, przewodów i urządzeń już istniejących i eksploatowanych, które nie zmieniają ich zasadniczych parametrów, służących realizacji zadań określonych w Prawie energetycznym, obejmujących między innymi zaopatrzenie w energię o obowiązujących wymaganiach jakościowych, w sposób ciągły i niezawodny.
W ocenie Wojewody pojęcie celu publicznego obejmuje również remonty linii energetycznych.
W tak opisanych okolicznościach Wojewoda doszedł do przekonania, że spełnione zostały przesłanki określone w przepisie art. 124b ust. 1 ustawy, do udostępnienia nieruchomości, stanowiących działki nr [...] i nr [...], w celu wykonania czynności związanych z remontem sieci elektroenergetycznej, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. W ocenie Wojewody, Starosta prawidłowo określił, na wniosek Inwestora, okres, w którym winno nastąpić udostępnienie przedmiotowej nieruchomości, celem przeprowadzenia remontu linii energetycznej. Zdaniem organu II instancji Starosta nie naruszył również przepisów postępowania.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że w jego ocenie bezzasadny jest również zarzut jakoby W. W., reprezentujący [...] S.A.
Oddział w [...], nie miał jakiejkolwiek legitymacji, by w imieniu właściciela stanowisk słupowych ubiegać się o wydanie przedmiotowego zezwolenia. Powołując się na art. 32 Kpa organ wskazał, iż Inwestor skorzystał z uprawnienia wynikającego z cytowanego przepisu - ustanawiając pełnomocnika, co znajduje odzwierciedlenie w aktach.
Końcowo organ wyjaśnił, iż z uwagi na okoliczność, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej nie uwzględnia nakazu zawartego w dyspozycji art. 124b ust. 2a ustawy - konieczne było jej uchylenie w całości i orzeczenie przez organ odwoławczy co do istoty sprawy, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. W świetle powołanego wyżej przepisu, każdej decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości nadaje się wszakże rygor natychmiastowej wykonalności.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła M. G. zaskarżając ją w całości z powodu niezgodności z prawem i wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa wyrażające się w braku wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy oraz brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i zasadami doświadczenia życiowego; art. 6 Kpa w zw. z art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 140 Kpa poprzez nieprawidłowe ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym oraz brak rzeczowego odniesienia się do zarzutów i argumentów skarżącej istotnych dla rozstrzygnięcia oraz ich merytorycznej oceny; art. 8, art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a to z uwagi na to, że organ drugiej instancji w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego gestor mediów ma uprawnienie do nieodpłatnego, czasowego zajęcia nieruchomości (skoro nie płaci jakichkolwiek opłat za jej użytkowanie), a ograniczył się tylko do prostego skopiowania i ponownego przywołania stanowiska organu pierwszej instancji, a więc nie uczynił zadość normatywnym warunkom merytorycznego rozstrzygania w postępowaniu odwoławczym, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek kontroli zaskarżonej decyzji, a także nie przedstawił jakiejkolwiek propozycji odszkodowania za zajęty teren, w rozmowie telefonicznej czterokrotnie stwierdzono, że i tak nieruchomość zostanie zajęta przymusowo w sposób nieodpłatny; art. 9 i 11 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji, albowiem, w ocenie skarżącej, Wojewoda nie przeprowadził jakiejkolwiek kontroli instancyjnej; a nadto naruszenie przez Wojewodę art. 139 Kpa zasady zakazu reformationis in peius poprzez pogorszenie sytuacji prawnej odwołującego się na skutek odwołania.
Wojewoda nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności pomimo, iż żadna ze stron niniejszego postępowania, a w szczególności wnioskujący nie wnosiła o wydanie takiego rygoru, co w konsekwencji spowodowało, iż strona odwołująca pozbawiona została możliwości poddania decyzji w tym zakresie kontroli instancyjnej.
Skarżąca w uzasadnieniu tak postawionych zarzutów w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto podniosła, iż W. W., w rozmowach telefonicznych, żądał tylko podpisania oświadczenia zezwalającego na zajęcie nieruchomości. Nigdy nie składał zapewnień, że zgoda na zajęcie nieruchomości oznaczać będzie dla skarzacej prawo ubiegania się o odszkodowanie za okres odpowiadający zajęciu działki oraz za ewentualne szkody wynikłe z prowadzonych prac remontowych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Ponadto, odnosząc się do zarzutów skargi, wywodził, że wydając decyzje reformatoryjną nie naruszył przepisu art. 139 Kpa, albowiem decyzja ta zawiera w części rozstrzygnięcie tożsame z rozstrzygnięciem Starosty (nie może być więc traktowana, jako decyzja wydana na niekorzyść strony odwołującej się), uzupełnione klauzulą o nadaniu tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Tymczasem sam obowiązek nadania takiej klauzuli wynika wprost z treści przepisu art. 124b ust. 2a ustawy. Wojewoda uznał, że brak nadania decyzji Starosty rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi rażące naruszenie prawa, co wyłącza (zgodnie z drugim członem przepisu art. 139 Kpa) możliwość zastosowania zasady, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).
Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ odwoławczy przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również argumentację Wojewody, uznając, że decyzja tego organu odpowiada prawu, a to ze względów wskazanych poniżej.
Na wstępie, z uwagi na zarzuty skargi, a wcześniej odwołania, Sąd podkreśla, że organy nie naruszyły przepisów procesowych, a decyzję spełniają standardy i wymagania wskazane w przepisach Kpa. Zarzuty w dużej mierze sformułowane są w sposób na tyle ogólny, że nie jest możliwe konkretne odniesienie się do nich, w części zaś stanowią polemikę ze stanowiskiem organu, w części są wyrazem niezadowolenia z faktu, iż Inwestor korzystał dotychczas w urządzeń znajdujących się na cudzym gruncie, a właścicielka grunt nie miała z tego tytułu żadnych korzyści, czy rekompensat. W wymiarze czysto ludzkim stanowisko takie jest zrozumiałe, jedna w ramach niniejszego postępowania nie może wywrzeć skutków prawnych.
W ocenie Sądu akta sprawy wskazują również, że nie zaszły nieprawidłowości w zakresie reprezentacji Inwestora w toku czynności ze skarżącą, ani w postępowaniu, albowiem W. W. był należycie umocowany do podjętych działań.
Należy także zgodzić się z organem, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez "dodanie" w decyzji II instancji pkt 4 w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności. Element ten jest bowiem immanentnym składnikiem każdej decyzji wydawanej na podstawie art. 124b ustawy (ust. 2a) i w tym zakresie organ II instancji dokonał konwalidacji wady, która zaistniałą w rozstrzygnięciu organu I instancji. Element ten winien być zawarty już w decyzji Starosty. Innymi słowy organ I instancji winien był taki rygor zawrzeć obligatoryjnie w wydanej decyzji, albowiem kwestia ta nie była pozostawiona uznaniu organu.
Nie sposób zatem dopatrzyć się naruszenia zasady dwuinstancyjności. Podobnie zasady reformationis in peius. Nie można bowiem zasadnie uznać, że w sprawie orzeczono na niekorzyść strony, albowiem zawarcie rygoru natychmiastowej wykonalności było obowiązkiem organu I instancji. Zamieszczenie go lub nie w decyzji nie było kwestią wyboru organu, albo orzekania przezeń w wyznaczonych przepisem granicach. Wręcz przeciwnie, jako element obligatoryjny z mocy ustawy, musi pojawić się w decyzji, zaś jego brak oznacza, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutecznie wyłącza regulację art. 139 Kpa. Należy stanowczo powiedzieć, że działanie organu II instancji był prawnie legitymowane i z punktu widzenia porządku prawnego – ponadto pożądane.
Kolejno wskazać należy, że wywody odwołania i skargi w zakresie pojęcia remontu są dość niejasne i niespójne, a w konsekwencji nie do końca jasna jest intencja strony skarżącej. Sąd uznał, że skarżąca polemizuje ze stanowiskiem organów, co do tego, że planowane prace stanowią remont.
W tym miejscu Sąd wskazuje zatem, że w orzecznictwie podnosi się, iż roboty (czynności) remontowe w rozumieniu art. 124b ustawy w zw. z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym, muszą polegać na odtworzeniu (także z użyciem innych niż pierwotnie wyrobów) stanu pierwotnego (nie stanowiąc bieżącej konserwacji), bez zmiany parametrów użytkowych lub technicznych obiektu (co stanowi przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego), w tym bez zmiany charakterystycznych parametrów, jak np. powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (gdyż zmiana w tym zakresie prowadzi do rozbudowy lub nadbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Jeżeli organy orzekające w sprawie na podstawie art. 124b ustawy ustalą (m.in. na podstawie szczegółowej dokumentacji projektowej i technologicznej), że planowane prace budowlane doprowadzą do zmiany parametrów takich jak np. długość lub szerokość linii elektroenergetycznej, przebieg trasy linii w terenie, wysokość lub szerokość urządzeń lub przewodów liniowych (np. w zakresie określonego słupa elektroenergetycznego), napięcie lub natężenie elektroenergetyczne albo moc pola elektroenergetycznego, to należy przyjąć, że tego rodzaju prace nie stanowią prac remontowych w rozumieniu art. 124b ustawy w zw. z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, lecz powinny być kwalifikowane jako inny rodzaj robót budowlanych (np. przebudowa, nadbudowa, rozbudowa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 436/19, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) W tym kontekście należy wskazać, że takich okoliczności nie wykazała skarżąca, nie dopatrzył się ich organ, a także, nie dostrzegł ich Sąd. Należy zatem uznać, że w świetle obowiązujących przepisów inwestycja, której dotyczy zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja, dotyczy remontu.
Na marginesie jedynie wskazać należy, że skarżąca nie pozostanie niezaspokojona co do oczekiwania rekompensaty za korzystanie z jej nieruchomości, albowiem, jak wskazywał organ, zgodnie z art. 124b ust. 4 ustawy za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek czynności [...] przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub osobą, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości a podmiotem, któremu udostępniono nieruchomość. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym upłynął termin udostępnienia nieruchomości, określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania.
W opisanych okolicznościach, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z [...] lipca 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).