Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] Wójt Gminy C. (dalej: "Wójt" lub "organ pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 26 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (dalej: "ustawa o odpadach") w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") nakazał, co następuje:
- 1. nakazał W. B. usunięcie odpadów z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] obręb J., na przedmiotowej działce są składowane odpady budowlane (głównie gruz betonowy) wymieszane ze słomą;
- 2. usunięcie odpadów ma być przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska;
- 3. odpady należy usunąć w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności streścił przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego w sprawie. I tak, w dniu [...] lipca 2013 r. do Urzędu Gminy w C. wpłynęło pismo Komendy Powiatowej Policji w P. w sprawie nielegalnego składowania odpadów na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] obręb J.. Na skutek czynności wyjaśniających w tej sprawie ustalono, że przedmiotowe odpady to własność W. B. Składuje on je od 2009 r. na działce należącej do córki M. D. Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem nieruchomości jest M. D. – córka W. B. W dniu [...] sierpnia 2013 r. przeprowadzono oględziny, o których poinformowano także strony postępowania. Podczas oględzin stwierdzono, że na działce [...] znajdują się odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek spalonych kurników W. B. Przedmiotowe kurniki znajdują się na działce [...], będącej własnością M. D., a użytkowanej przez W. B. Działki [...] i [...] znajdują się w bliskim sąsiedztwie.
Z danych uzyskanych od Ochotniczej Straży Pożarnej w C. wynika, że pożar kurników miał miejsce [...] lutego 2009 r. Przedmiotowe odpady znajdują się na działce [...] o powierzchni [...] ha z czego [...] ha stanowią grunty orne [...] i [...] klasy, natomiast [...] ha stanowią pastwiska trwałe. Oznacza to, iż miejsce, gdzie składowane są odpady nie jest miejscem do tego przeznaczonym. Na oględzinach nie stawiła się żadna ze stron. W. B. w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. wyjaśnił, że działka [...] obręb J. została nabyta przez I. S. w drodze licytacji komorniczej. W. B. zaznaczył także, iż na działce [...] składował jedynie obornik. M. D. w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2013 r. poinformowała, że od dłuższego czasu mieszka w P. i nie jest zorientowana w sprawie, ponieważ grunty te użytkował jej ojciec W. B.. I. S. wyjaśnił również, że odpady zalegały na działce [...] już gdy stała się ona jego własnością.
Dnia [...] sierpnia 2013 r. w Urzędzie Gminy C. odbyło się przesłuchanie stron w sprawie składowania odpadów na działce [...] obręb J.. Stawił się jedynie W. B., który po obejrzeniu zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych w tym dokumentacji fotograficznej z oględzin stwierdził, że to nie są jego odpady i ich na przedmiotową nieruchomość nie przywoził.
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...] Wójt nakazał W. B. usunięcie odpadów w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, jednakże W. B. pismem wniósł odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), wskazując, że nigdy nie wskazał jakoby odpady znajdujące się na dz. [...] były jego własnością.
Organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] uchylił decyzję Wójta w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że postępowanie nie wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, że sporne odpady zostały złożone przez W. B. Ponadto Kolegium zwróciło Wójtowi uwagę, że rozpatrując ponownie sprawę, organ pierwszej instancji powinien to uczynić w oparciu o aktualnie obowiązującą ustawę o odpadach.
W związku z powyższym organ pierwszej instancji wezwał strony postępowania na rozprawę administracyjną, na której stawili się W. B. oraz I. S. W. B. podczas rozprawy administracyjnej przyznał, że wywoził na działkę [...] jedynie obornik, a odpady po spalonym kurniku takie jak blacha i elementy metalowe zostały sprzedane, innych odpadów nie było. Strop z płyty pilśniowej podczas pożaru spalił się całkowicie, natomiast dach wykonany był z blachy aluminiowej. W. B. zaznaczył, że działkę [...] użytkował w latach [...]/[...] do [...]. Z kolei I. S. zaznaczył, że w momencie nabywania przedmiotowej nieruchomości odpady już znajdowały na działce.
Ponadto wskazał, iż zna osoby, które mogą potwierdzić, że W. B. po spaleniu kurnika wywoził gruz i inne odpady po spalonym kurniku w [...] r na działkę [...]. W związku z powyższym I. S. w dniu [...] marca 2014 r. przedstawił listę świadków, których następnie przesłuchano [...] marca 2014 r. Świadek 1 zeznał, że pracował na działce sąsiedniej i widział jak W. B. wywoził odpady po spalonym kurniku na przedmiotową działkę. Świadek 2 zeznał, że w kwietniu 2013 r. był z I. S. u W. B. prosić, go o uprzątnięcie działki. W. B. powiedział, że odpady sprzątnie w przeciągu dwóch tygodniach. Odpady nie zostały usunięte w związku z czym I. S. prośbę ponowił, W. B. odpowiedział, iż odpady nie należą już do niego, ponieważ nie jest on już użytkownikiem działki.
W dniu [...] kwietnia 2014 r. pracownicy urzędu ponownie dokonali oględzin na działce [...]. Stwierdzono, że odpady budowlane tj. gruz, elementy metalowe, oraz kawałki nadpalonego drewna nadal znajdują się na działce [...]. Strony postępowania nie stawiły się na oględzinach.
Dnia [...] kwietnia 2014 r. zwrócono się do Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w P. z wnioskiem o opis zdarzenia dotyczącego spalonych kurników. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] Komendant Straży udzielił informacji, że pożar kurników miał miejsce [...] lutego 2009 r. W protokole ze zdarzenia straży pożarnej nie ma informacji o materiałach, które uległy spaleniu, dlatego też nie można stwierdzić, iż kurniki były pokryte płytami zawierającymi azbest, ale również nie można tego wykluczyć.
W oparciu o powyższe organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że posiadaczem odpadów jest W. B. Był on użytkownikiem gruntów w okresie gdy odpady zostały tam składowane. W. B. nie posiada zezwolenia na składowanie odpadów, a odpady te znajdują się w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Zdaniem Wójta, Komenda Powiatowa Policji w P. w prowadzonym postępowaniu wskazała, że wytwórcą przedmiotowych odpadów jest W. B., który przyznał się że te odpady są jego i on je na tej działce składował. Wskazał jednak, iż nie jest wytwórcą połamanych płyt eternitowych, będących w składzie pozostałych odpadów. Podczas oględzin zauważono, że nie można jednoznacznie wskazać, iż w skład odpadów wchodzą płyty eternitowe, ponieważ gruz jest drobny i poprzerastany roślinnością.
Zdaniem Wójta, w przypadku odpadów składowanych na działce [...] obręb J. ustalono, że wytwórcą odpadów jest W. B., na co wskazują zebrane w toku postępowania dowody. Dlatego też przedmiotowa decyzja została wydana na W. B. jako na rzeczywistego wytwórcę odpadów, a nie na poprzedniego ani na obecnego właściciela nieruchomości.
Odwołanie od powyższej decyzji Wójta wniósł W. B. Zdaniem odwołującego, zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona oraz została wydana z rażącą dowolnością o oczywistym brakiem uzasadnienia.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na W. B. jako posiadacza odpadów. Zeznania świadków jak i oględziny nieruchomości świadczą zdaniem Kolegium o tym, że odpady obejmują metal, gruz, drewno i inne materiały, a nie jedynie słomę. Tym samym organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom świadków przesłuchanych przez organ pierwszej instancji, ponieważ są one spójne i zgodne.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. B. Skarżący nie zgodził się z decyzją Kolegium, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 26 ust. 1 i 4 i art. 3 pkt 19 ustawy o odpadach.
Zdaniem skarżącego, stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji jest oczywiście błędne i nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w istniejącym w sprawie stanie faktycznym, ostatecznie wyraźnie naruszając przepisy prawa obowiązującego w tej materii, w szczególności art. 26 ustawy o odpadach.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji przywołuje pismo Posterunku Policji w C. z dnia [...] września 2013 r., z którego wynika, że świadkowie nie byli w stanie wskazać W. B. jako wywożącego odpady, tymczasem Kolegium w żadnej mierze do przytoczonego tu stanowiska się nie odniosło.
Ponadto, Kolegium powołuje się na fakt, że w toku postępowania prowadzonego przez Policję skarżący przyznał się do wywiezienia przedmiotowych odpadów. Powołując ten fakt organ odwoławczy wbrew podstawowym regułom postępowania dowodowego nie wskazuje tu żadnego protokołu zawierającego wyjaśnienia (zeznania) skarżącego, w toku których przyznałby się on do zarzuconego czynu. Skarżący ponownie stanowczo zaprzeczył ustaleniom uczynionym w zaskarżonej decyzji, gdyż nigdy i nigdzie nie twierdził, że odpady, o których mowa w zaskarżonej decyzji, są jego i że on je tam składował.
Ponadto, Kolegium czyni swoje ustalenia m.in. w oparciu o zeznania świadka M. B., wyjątkowo skąpe treściowo i pozbawione jakiekolwiek kontekstu. Z zeznań tych nie wynika z np. kiedy pożar, o którym mówi świadek miał miejsce, jakie, w ocenie tego świadka, odpady wywiozłem wtedy, czym itd. Idzie tu o luty, a w lutym nie wykonuje się prac polowych. Jakie więc rzekomo prace polowe wówczas świadek wykonywał? Już chociażby tylko to sprawia, że omawiane tu zeznania są niewiarygodne. Zdaniem skarżącego, jakie rzekomo odpady i kiedy zostały przez skarżącego umieszczone na działce nr [...] nie wynika też z zeznań świadka I. S. Czy I. Sokolska. w ogóle wie jaka działka gruntu oznaczona jest numerem [...], czy, jakie i skąd ma ona ewentualne rozeznanie w tym przedmiocie.
W skardze podniesiono ponadto, że zaskarżona decyzja pomija też, iż z mocy art. 998 i n. Kodeksu postępowania cywilnego, nabycie własności w drodze postępowania licytacyjnego posiada charakter nabycia pierwotnego, co oznacza, że nabywca danego gruntu wstępuje we wszelkie prawa obowiązki dotychczasowego właściciela i więź prawna pomiędzy nowym właścicielem a dotychczasowym zostaje w ten sposób całkowicie zerwana, w związku z czym za istnienie ewentualnych odpadów na przedmiotowym gruncie w żadnym razie odpowiedzialności ponosić nie może dotychczasowy właściciel, bo na tym polega istota nabycia pierwotnego.
W odpowiedzi na powyższą skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej, przeprowadzonej w dniu [...] maja 2015 r., stawił się skarżący. Skarżący wniósł i wywiódł jak w skardze. Podkreślił, że odpady, które są przedmiotem tego postępowania to była jedynie słoma – obornik po spalonym kurniku. Zostało to wywiezione na skraj pola, które skarżący dzierżawił w [...] 2009 r. Skarżący wywiózł ten obornik, były to 3-4 przyczepki. To był nakaz. Mógł mi pomagać jeden z pracowników. Trzeba było to zrobić bo były też inne kurniki i chodziło o to, żeby nie zarażały się inne kurczaki. Zgłosił to sąsiad dwa lub trzy lata później. Sąsiad postawił dwóch swoich pracowników jako świadków i organ im uwierzył. Ten sąsiad następnie kupił przedmiotową działkę na licytacji komorniczej i uważam, że skoro kupił na licytacji komorniczej to kupił ją ze wszystkim co na niej było. Ja dzierżawiłem całe gospodarstwo rolne z kurnikami i działką od córki.
Córka wyprowadziła się do P. około [...] r. O pożarze informowałem córkę. Nie dostaliśmy odszkodowania za spalony kurnik ponieważ córka nie zdecydowała się wnieść sprawy do sądu z argumentacją, że ona tam nie mieszka i nie zna sprawy. Po [...] r. nie jeździłem na to pole, byłem chory. Do tego czasu gruzu nie było.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skargę okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy C. nakazująca skarżącemu usunięcie odpadów z nieruchomości.
Istotą poddanego kontroli Sądu sporu pomiędzy skarżącym a organami wydającymi rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była kwestia ustalenia, kto winien być zobowiązany do usunięcia odpadów znajdujących się na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] obręb J., a tym samym, kto w istocie był posiadaczem tych odpadów na dzień orzekania przez organy.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 1 pkt 19 cyt. ustawy, posiadaczem odpadów jest ich wytwórca lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów. Oprócz tego przywołany przepis formułuje domniemanie, że to władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Wypada zwrócić uwagę, że przywołana definicja wiąże pojęcie posiadania odpadów z ich wytwórcą natomiast w żaden sposób nie precyzuje innych przejawów władztwa nad odpadami, które mogłyby stanowić przejaw ich posiadania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1337/14 – orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 8, 11, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 26 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach z 2012 r. w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Z akt sprawy wynika, że właściciele nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...] obręb J. zmieniali się na przestrzeni ostatnich lat. Najpierw była nim córka skarżącego – M. D., a następnie aktualny jej właściciel – I. S. Ponadto z akt sprawy wynika, że odpady zostały złożone na nieruchomości w 2009 r., kiedy jej właścicielem była M. D. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zasadne jest przesłuchanie córki skarżącego na okoliczność, kto jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Ustosunkowanie się córki skarżącego do zebranego w sprawie materiału dowodowego i jej przesłuchanie należy uznać za powinność organów administracji, której w niniejszej sprawie niedopełniono. Poza sporem pozostaje, że M. D., pomimo że jak ustalono – zamieszkuje aktualnie z dziećmi w P. – to może jednak posiadać wiedzę istotną dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie.
Z notatki służbowej znajdującej się na k. 15 akt administracyjnych wynika, że M. D. skontaktowała się telefonicznie z pracownikiem Urzędu i poinformowała, iż ma niewiele do powiedzenia w sprawie. Nie oznacza to jednak, że siostra skarżącego, była właścicielka nieruchomości, na której znajdują się odpady, nie ma nic do powiedzenia w niniejszej sprawie.
Z akt administracyjnych wynika także, że aktualny właściciel nieruchomości, na której znajdują się odpady – I. S., jest w sprawie bardzo aktywny (k. 37, 45, 79, 85, 88, 90, 91), szczególnie w zakresie wskazania organowi świadków obciążających swoimi zeznaniami skarżącego, co jest oczywiste ze względu na interes aktualnego właściciela nieruchomości. Tutejszy Sąd w żaden sposób nie przesądza wiarygodności powołanych przez organ świadków. Sąd pragnie jednak zauważyć, że w sytuacji, kiedy organ ma do czynienia ze sprzecznymi zeznaniami stron, jest on obowiązany dołożyć szczególnej staranności, aby w sposób sumienny i wyczerpujący uzasadnić, dlaczego dał wiarę zeznaniom jednej ze stron, a drugiej odmówił wiarygodności. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 80 K.p.a.
Sąd zwraca także uwagę, że zeznania świadków znajdujące się w aktach administracyjnych (k. 85, 88, 90) są zbyt lakoniczne, aby oprzeć na nich cały ciężar dowodowy wskazujący na skarżącego jako posiadacza odpadów. W szczególności zeznania te nie zawierają wskazania daty danej okoliczności oraz szczegółowego opisu zaistniałej sytuacji. Z uwagi na powyższe organy orzekające w sprawie naruszyły art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ zaniechały zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.
Również notatka Policji (k. 40 akt admin.) nie jest wystarczająca dla wskazania skarżącego jako posiadacza odpadów. Z notatki tej wynika jedynie, że: (1) I. S. wskazała jako sprawcę W. B.; (2) przesłuchani świadkowie nie byli w stanie wskazać skarżącego jako sprawcy wywiezienia śmieci; (3) W. B. przyznał się, twierdząc, że nie wywoził płyt eternitowych. Organy błędnie zatem oparły się na notatce, która nie wskazuje na W. B., jako osobę, która wywiozła śmieci na sporną nieruchomość. Wskazanie, że skarżący "przyznał się" (z notatki nie wynika jednak do czego), stoi w sprzeczności ze stanowiskiem skarżącego prezentowanym podczas trwania całego postępowania w sprawie.
Skarżący podniósł ponadto podczas rozprawy, że odpady, które są przedmiotem postępowania to była jedynie słoma – obornik po spalonym kurniku, który został wywieziony na skraj pola, co z kolei było nakazem organu. Zdaniem Sądu, okoliczność ta wymaga szczegółowego wyjaśnienia. Należy zatem wyjaśnić, czy po spaleniu kurnika organy występowały do skarżącego z nakazem uprzątnięcia odpadów po pożarze.
Zaniechania w powyższym zakresie godzą w zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 K.p.a. obligującą organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W tym względzie należy także zauważyć, że organy dopuściły się również naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a., które polegało na wybiórczym potraktowaniu zgromadzonego materiału dowodowego.
Sąd raz jeszcze podkreśla, że nie podważa wartości dowodowej zgromadzonego w sprawie materiału. Materiał ten, nie pozwala jednak na jednoznaczne wskazanie skarżącego jako posiadacza odpadów, dlatego zaskarżoną decyzję należało uchylić.
Należy podkreślić, że działania organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania i podejmowania orzeczeń, podporządkowane są przede wszystkim określonej w art. 7 K.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. W doktrynie podkreśla się wynikający dla organów z tej zasady nakaz wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Z powyższą zasadą skorelowane są regulacje umieszczone w art. 77 K.p.a. Według wskazanego przepisu organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. To czy dana okoliczność została udowodniona, można zaś ocenić jedynie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). Jeżeli zatem strona powołuje się na okoliczności mające istotne znaczenie tj. mogące wpłynąć na rozstrzygnięcie, rolą organu jest wnikliwe ich rozważenie, z reguły poprzedzone ustaleniem określonych faktów.
Ustalenia te muszą być wynikiem procesu rozumowania opartego na zasadach logiki, a wnioski tego rozumowania muszą opierać się na wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodach. W przypadku, gdy zgromadzone dowody nie pozwalają na bezsporne ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych zadaniem organu jest uzupełnienie tego materiału o niezbędne do tego logicznego rozumowania elementy. Ostatecznie stanowisko organu prowadzącego postępowanie – po przeprowadzeniu koniecznych czynności procesowych – winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. Powyższe twierdzenia znajdują także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1050/11 – orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Prowadząc ponownie postępowanie organ weźmie pod uwagę poczynione wyżej spostrzeżenia i ustali, czy W. B. jest posiadaczem odpadów. W razie odpowiedzi twierdzącej, to właśnie ten podmiot zobowiązany zostanie do ich usunięcia. Uzasadnienie decyzji nakładającej na posiadacza odpadów obowiązek ich usunięcia będzie jednak musiało spełnić zadość wszelkim wyżej przytoczonym wymaganiom zawartym w K.p.a. W szczególności uzasadnienie takiej decyzji powinno w sposób przekonujący dowodzić, że ustalenia dotyczące posiadacza odpadów są kompletne, bezsporne i prawidłowe.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że nie są słuszne zarzuty skargi wskazujące, że z mocy art. 998 i n. Kodeksu postępowania cywilnego, nabycie własności w drodze postępowania licytacyjnego przez I. S. skutkować będzie obligatoryjnym wskazaniem nowego właściciela nieruchomości jako posiadacza odpadów. W świetle art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Posiadaczem odpadów nie zostaje jednak automatycznie nowy właściciel nieruchomości, ponieważ zgodnie z definicją przewidzianą w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, posiadaczem odpadów może być także ich wytwórca. W pierwszej kolejności, obowiązek usunięcia odpadów z nieruchomości spoczywa na ich wytwórcy i w tym zakresie poszukiwanie takiej osoby przez organy należy uznać za słuszne.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., a o wykonalności zaskarżonej decyzji na mocy art. 152 P.p.s.a.