Uzasadnienie
Skarżący W. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję organu jaką skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na załączonym do wezwania urzędowym formularzu PPF.
Wezwanie zostało osobiście odebrane przez skarżącego w dniu 07 listopada 2017r. (k. 16 akt sąd.).
Zgodnie z dyspozycją art. 252 §2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a." wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma bowiem sformalizowany charakter. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie po wezwaniu do uzupełnienia tego braku, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).
Wezwanie skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF nie zostało wykonane i formularz ten nie został przedłożony. Przesyłka zawierającą urzędowy formularz została mu doręczona w dniu 07 listopada 2017 r. Siedmiodniowy termin na jego wypełnienia i przesłania do Sądu upływał zatem w dniu 14 listopada 2017 r. (wtorek). Skarżący nie złożył wniosku o prawo pomocy na formularzu PPF zgodnie z zarządzeniem z 3 listopada 2017r. Okoliczność ta musiała skutkować pozostawieniem tego wniosku skarżącego o prawo pomocy bez rozpoznania.
W tym stanie rzeczy referendarz Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2017 r., wydanym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 6 P.p.s.a. pozostawiła wniosek bez rozpoznania.
Pismem z dnia 29 grudnia 2018 r. W. K. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując, że stanowi "kryminalizację prawa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd ocenia stan sprawy w momencie wydania kwestionowanego zarządzenia.
Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż – wbrew podniesionym w nim zarzutom – zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 03 listopada 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 w zw. z art. 251 § 1 i § 2 P.p.s.a.).
Przesyłka zawierająca wezwanie i kserokopię formularza PPF została przesłana skarżącemu i przez niego osobiście odebrana w dniu 07 listopada 2017 r., jednakże formularz wniosku o prawo pomocy nie został przedłożony. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz