Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r. na wniosek S.L. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...].
Ustalono, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta O.. (uchwała Rady Miejskiej z 30 marca 1994 r. Nr XXXVI/351/94). Stwierdzono także, iż decyzja jest ważna do 31 grudnia 2001 r.
Postanowieniem z [...] maja 2001 r. Prezydent Miasta na wniosek M. D. i W. G. (współwłaścicieli sąsiedniej nieruchomości) na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowił postępowanie.
Prezydent Miasta decyzją z [...] r. na podstawie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję z [...] r. i ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji - z uwarunkowaniem i granicami określonymi w załącznikach nr 1 i 2, ustalając termin ważności tej decyzji do [...] grudnia 2002 r.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż zakres inwestycji został rozszerzony w stosunku do decyzji pierwotnej z [...] r., o działkę nr [...], której właścicielem jest inwestor.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. utrzymało w mocy powyższą decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 listopada 2004 r. (sygn. akt II SA/Po 816-817/02 uchylił zaskarżone decyzje obu organów.
W uzasadnieniu wskazano, iż granica postępowania wznowieniowego wyznaczona jest zakresem rozstrzygnięcia decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest zatem wyjście poza tą granicę i rozpoznanie sprawy, która nie była objęta tą decyzją. Tymczasem określony w zaskarżonych decyzjach zakres inwestycji dotyczy również działki nr [...], która nie była objęta decyzją ostateczną z [...] r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta na podstawie art. 151 § 1 kpa odmówił uchylenia decyzji z [...] r. przedstawiając następująca argumentację.
Obowiązujący w dacie złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - plan ogólny zagospodarowania przestrzennego określał teren działki nr [...] symbolem D-4. Polityka przestrzenna dla tego terenu obejmowała porządkowanie i uzupełnianie istniejącego zainwestowania. Teren ten pełnił funkcję mieszkaniową jako dominującą, usługową jako uzupełniającą, dopuszczając inne funkcje nieuciążliwe. Przewidywano zabudowę budynkami do pięciu kondygnacji, a linia zabudowy miała zawiązywać do istniejących budynków.
Zamierzona budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego była więc zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego i nie można było odmówić ustalenia warunków jej budowy i zagospodarowania terenu.
Odwołanie wnieśli M. D. i W. G.. Zarzucili, iż decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera żadnych ustaleń, co do określonej przepisem art. 145 § 1 pkt 4 kpa przyczyny wznowienia postępowania. Brak tych ustaleń uniemożliwia odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej.
Decyzja narusza przepisy art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717). W rozpoznawanej sprawie decyzja ostateczna wydana została [...] r. Postępowanie powinno być zatem prowadzone na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów.
Zarzucili odwołujący, iż decyzja jest sprzeczna z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje, że linia zabudowy winna nawiązywać do budynków istniejących. W decyzji z [...] r. nieprzekraczalną linię zabudowy określono na 9 metrów, licząc od linii granicznej z ulicą [...]. Tymczasem działki bezpośrednio sąsiadujące z działkami nr [...] i [...] usytuowane są w odległości 5 metrów od tej linii.
Odwołujący podtrzymali zarzut, iż w rzeczywistości warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczą również działki nr [...], ponieważ zamierzona inwestycja jest położona również na tej działce.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zamierzona inwestycja była zgodna z ustaleniami planu. Prezydent Miasta związany był wnioskiem inwestora i nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.
Wskazano także, iż z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wynika jednoznacznie, że podstawę odmowy uchylenia decyzji stanowi przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
M. D. i W. G. wnieśli skargę, domagając się uchylenia obu decyzji. Skarżący zarzucili, iż wbrew wymogom przepisu art. 61 kpa organy administracji wydały decyzje ponad żądanie inwestora. Z akt sprawy oraz z załącznika nr 2 do decyzji z [...] r. wynika bowiem, iż w rzeczywistości ustalone warunki dotyczą również działki nr [...].
Organy administracji nie ustaliły, czy zaistniała przyczyna wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Brak w tym zakresie ustaleń nie stwarzał podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
Zaskarżone decyzje - zdaniem skarżących - naruszają przepis art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tymi przepisami rozstrzygnięcie powinno nastąpić w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy.
Skarżący podtrzymali zarzut sprzeczności z zapisami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Zwrócili także uwagę, iż decyzja z [...] r., która była ważna do [...] października 2001 r. jest aktualnie niewykonalna, gdyż decyzja Starosty z [...] r. o udzieleniu pozwolenia na budowę została uchylona.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślono, że decyzja z [...] r. nie orzeka ponad żądanie inwestora. W załączniku nr 1 wyraźnie bowiem określono, że inwestycja będzie realizowana na działce nr [...]. Natomiast załącznik nr 2 (graficzny) określa linie rozgraniczające teren inwestycji, które są granicami nieruchomości inwestora.
Inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. W obowiązującej wówczas karcie terenu dla jednostki bilansowej D-4 określono, że dopuszczalna jest zabudowa do pięciu kondygnacji, a linia zabudowy powinna nawiązywać do budynków istniejących. Zabudowa ulicy [...] jest różnorodnie zlokalizowana w stosunku do linii rozgraniczającej ulicę. Budynki wielorodzinne usytuowane są szczytami do ulicy i cofnięte w głąb działek. Takie usytuowanie wkreślono do decyzji organu pierwszej instancji. Nieprzekraczalna linia zabudowy zakreślona została od ulicy i polega na tym, że można cofnąć się w głąb działki. Jednak nie można zbliżyć się do krawędzi drogi bardziej niż ustalono to, kreśląc linie zabudowy.
Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zarzut naruszenia przepisu art. 151 § 1 pkt 1 kpa nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem organ administracji po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1.
Wskazany przepis dotyczy sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej z przyczyn określonych w art. 145 § 1, na przykład gdy okaże się, że w postanowieniu o wznowieniu (art. 149 § 1) błędnie przyjęto, iż strona nie wzięła udziału w postępowaniu bez własnej winy.
W rozpoznawanej sprawie w toku kilkuletniego trwania postępowania nie było nigdy kwestionowane, iż skarżący nie brali udziału w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).
Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, mimo zaistnienia przyczyny określonej przepisem art. 145 § 1 pkt 4 jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że w razie uchylenia mogłaby zapaść wyłącznie taka sama w istocie decyzja - winna nastąpić na podstawie art. 146 § 2. Sąd Administracyjny w wyroku z 3 listopada 2004 r. wskazał właśnie na tą podstawę prawną rozstrzygnięcia w przypadku zaistnienia przyczyny wymienionej w § 1 pkt 4 art. 145.
Powyższe uchybienie nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Stosownie bowiem do przepisu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie błędnego przepisu postępowania nie mogło w niniejszej sprawie mieć istotnego wpływu na rozstrzygniecie, skoro w toku postępowania nie była kwestionowana przyczyna wznowienia postępowania.
Wbrew zarzutowi skargi zaskarżona decyzja nie rozstrzyga ponad żądanie inwestora. Zamierzona inwestycja (budynek mieszkalny) usytuowana została jak wynika z załącznika nr 2 do decyzji z [...] r. na działce nr [...] i nie obejmuje działki nr [...]. Zaznaczone na tym załączniku linie rozgraniczające teren inwestycji są jedynie granicami nieruchomości inwestora (działki nr [...] i [...]). Stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Decyzja, o której mowa spełnia więc wymogi powołanego przepisu.
Decyzja spełnia również wymóg, o którym mowa w punkcie 5 ust. 1 art.
42. Załącznik nr 1 do tej decyzji w punkcie 7 zawiera stwierdzenie "Inwestycja w granicach działki inwestorskiej". Wszelkie zatem uciążliwości związane z budynkiem powinny ograniczać się do terenu inwestycji,
Wymieniony załącznik określa również nieprzekraczalną linię zabudowy (kolor czerwony) na załączniku graficznym, co jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 42 ust. 1 pkt 2).
Zachowanie odległości zamierzonej budowy od granicy i obiektów znajdujących się na sąsiednich nieruchomościach, jak wskazano w wyroku z 3 listopada 2004 r. należy do kompetencji organu udzielającego pozwolenia na budowę.
Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało 6 kwietnia 2001 r. i nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Zasadne zatem było w świetle przepisu art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zastosowanie przepisów dotychczasowych. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zakończonego decyzją z [...] r. Jest to nowe postępowanie, które nie zostało zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003 r.
Utrata ważności decyzji ostatecznej nie stanowi podstawy do odmiennej oceny jej legalności. Ma to jedynie ten skutek, że w oparciu o decyzję z [...] r. nie może być wydane pozwolenie na budowę.
Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ B.Kamieńska /-/ J.Szaniecka /-/ St.Małek
MK