Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 – 2 i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, po rozpatrzeniu odwołania R.S. od decyzji Starosty Powiatu w O.W. z dnia [...] r., orzekającej o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał tę decyzję w mocy, opierając się na następujących ustaleniach.
R.S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O.W. w dniu [...] r. po ukończeniu w dniu [...] r. Zespołu Szkół Zawodowych Nr [...] w O.W.. Z tego względu w pkt 1 wymienionej decyzji organ I instancji uznał ją za bezrobotnego absolwenta. Równocześnie jednak odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania była wprawdzie zatrudniona co najmniej przez 365 dni ale nie osiągała wymaganego ustawą wynagrodzenia. Z przedstawionego przez bezrobotną zaświadczenia wynikało bowiem, że w czasie zatrudnienia w Zakładzie [...] "[...]" otrzymywała wynagrodzenie znacznie niższe od wymaganego w tym czasie najniższego wynagrodzenia wynoszącego w 2000 r. – 700,- złotych, a od 1 stycznia 2001 r. – 760,- złotych.
Organy obu instancji uznały zatem, że bezrobotna nie spełnia warunków, określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.
R.S. zaskarżyła decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze i wcześniej w odwołaniu nie kwestionowała ustaleń co do wysokości wynagrodzenia podnosiła natomiast, że nie miała na nią wpływu i zmuszona była zaakceptować warunki zaproponowane przez pracodawcę.
Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. została, zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), rozpoznana przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu, który zważył, co następuje:
Stanowiący podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 23 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu określający warunki jakie musi spełniać bezrobotny aby uzyskać prawo do zasiłku jest wyczerpujący i nie pozostawia miejsca uznaniu administracyjnemu. Ani organy administracyjne ani sąd nie mogą zatem wbrew temu przepisowi uznać, że skarżąca ma prawo do zasiłku skoro nie odpowiada warunkom ustawowym.
Ustalenia faktyczne co do wysokości osiąganego przez skarżącą wynagrodzenia, dokonane przez organy obu instancji i potwierdzone stosownymi zaświadczeniami nie były przez nią kwestionowane.
Skoro zatem w czasie zatrudnienia w Zakładzie [...] "[...]" skarżąca nie osiągała najniższego wynagrodzenia nie spełniła warunku określonego w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a cyt. ustawy, a tym samym nie mogła uzyskać prawa do zasiłku.
Z przedstawionych motywów skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu na odstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/M.Hrycaj /-/B.Popowska
KB/